Saat tam beşi gösterirken okulun arka bahçesine vardım. Eski spor salonu uzaktan her zamanki gibi sessiz görünüyordu. Duvarlarının boyası dökülmüş, camlarının bazıları kırılmıştı. Okul yönetimi yeni spor salonu yapıldıktan sonra burayı tamamen kapatmıştı.Etraf bomboştu. Telefonumu çıkarıp saate baktım.
17.00
Tam o sırada ayak sesleri duydum. Arkamı döndüğümde Buğra geliyordu.
Siyah kapüşonlu sweatshirtünü giymişti. Her zamanki gibi ifadesizdi.
Yanıma geldiğinde kısa bir bakış attı.
— Birini gördün mü?
Başımı iki yana salladım.
— Hayır.
Telefonunu çıkardı. Anonim hesaptaki bildirimi tekrar açtı.
— Mesaj silinmiş.
Kaşlarımı çattım. Hemen kendi telefonuma baktım. Gerçekten de bildirim duruyordu ama paylaşım kaldırılmıştı.
— Bu normal mi?
— Hayır.
Birkaç saniye sessiz kaldık. Sonra Buğra eski spor salonunun kapısını işaret etti.
— Bakalım.
Kapı kilitli değildi. Yavaşça içeri girdik. İçeride sadece toz kokusu vardı.
Güneş kırık camlardan içeri vuruyor, yerde uzun gölgeler oluşturuyordu.
Etrafa baktım.
— Kimse yok.
Buğra cevap vermedi. Salonun içinde yavaşça dolaşmaya başladı. Sanki bir şey arıyordu.
— Ne yapıyorsun?
— Mesajı atan kişi bizi gerçekten buraya çağırdıysa...
Yerdeki ayak izlerini gösterdi.
— Bir iz bırakmıştır.
Ben de eğilip baktım. Tozun üzerinde birkaç ayakkabı izi vardı. Ama hangisinin yeni olduğunu anlamak imkânsızdı. Tam o sırada dışarıdan kahkaha sesleri geldi. İkimiz de aynı anda kapıya döndük.
Kapının önünden üç erkek öğrenci geçti. Bizi görünce durdular.
İçlerinden biri gülerek,
— Oğlum, bunlar gerçekten buradaymış.
dedi. Diğeri telefonunu kaldırdı. Hemen fotoğraf çekmeye çalıştı.
Buğra tek adımda önüne geçti.
Bölüm Yorumları