Stalklarken yakalanma sanatı 2
Veda Ateşi, Sönen Çadırlar ve Şehre Dönüş Biletleri
İzafiyet teorisinin en basit kanıtı kesinlikle yaz tatiliydi. Matematik dersindeki kırk dakika bir ömür gibi geçerken, Ege sahilindeki bu gençlik kampında geçirdiğimiz haftalar sanki sadece birkaç gün sürmüş gibi hissettiriyordu. Kampın son sabahına uyandığımızda, havada çam reçinesi ve tuzlu su kokusuna karışan o tanıdık, buruk veda hüznü vardı.
Kamp alanında devasa bir hareketlilik hakimdi. Benim o meşhur 'modern ve asimetrik' yeşil çadırım, Arda'nın sihirli elleri sayesinde sadece iki dakikada katlanıp küçücük bir çantaya sığdırılmıştı. Ben ise elimde sırt çantamla, etrafta koşuşturan kampçıları izliyordum.
Tam o sırada, biraz ileriden gelen gürültülü bir tekerlek sesi dikkatimi çekti. Melis, geldiği günkü gibi kusursuz görünmek için büyük çaba harcadığı pembe yolculuk kıyafetiyle, o devasa valizini çamurlu yolda sürüklemeye çalışıyordu. Valiz sürekli köklere takılıyor, Melis ise her seferinde farklı bir beddua ediyordu.
"O valizin içine kamp alanını da mı sakladın?" diye sordu tanıdık, alaycı bir ses. Bora, cankurtaran şortunu çıkarıp yerine düz bir kot ve tişört giymişti. Düdüğü yoktu ama ukala tavrı hala yerindeydi.
Melis valizi bırakıp ellerini beline koydu. "İçinde sadece şehre dönüş için hayatta kalma ekipmanlarım var sahil güvenliği. Ayrıca sana ne?"
Bora cevap vermek yerine valizin sapından tuttu ve hiçbir zorluk çekmeden havaya kaldırıp otobüslere doğru yürümeye başladı. Melis birkaç saniye şaşkınlıkla arkasından bakakaldı. Bora otobüsün bagajına valizi yerleştirdikten sonra dönüp Melis'e baktı. "Şehirde betona falan takılıp düşersen beni arama," dedi hafifçe sırıtarak. "Seni kurtarmak için orada olmayacağım."
Melis dudaklarını büzdü ama gözlerindeki o keskin düşmanlık yumuşamıştı. "Emin ol, o kulak tırmalayan düdüğünü hiç özlemeyeceğim." İkisi de bu inatçı atışmanın arkasında yatan o garip hüznü ve çekimi gizlemeye çalışıyorlardı.
Ben bu sahneye kıkırdayarak bakarken, omzuma hafifçe dokunuldu. Döndüğümde Ege'yi gördüm. Sırt çantasını takmış, gitarını kılıfına yerleştirmişti. Yüzünde o bilgece, sakin tebessümü vardı.
"Gitme vakti geldi sanırım," dedi yumuşak bir sesle. Elini cebine atıp bana küçük, dikdörtgen bir karton parçası uzattı. Bu, üzerine kurşun kalemle çok detaylı ve kusursuz bir imparator penguen çizilmiş bir kitap ayracıydı.
"Ege... Bu çok güzel," dedim şaşkınlıkla ayracı alırken.
"Oğuz Atay okurken arasına koyarsın," dedi göz kırparak. Sonra bakışları kumsala, dalgaları izleyen Arda'ya kaydı. "Arda çok şanslı biri Derin. Ve aslında göründüğünden çok daha zeki. Ona iyi bak." Başını hafifçe eğerek selam verdi ve kampçıların arasına karışıp gözden kayboldu.
Ege'nin ardından yavaş adımlarla kumsala, Arda'nın yanına yürüdüm. Kumların üzerine bağdaş kurmuş, dalgaların kıyıya vuruşunu izliyordu. Yanına oturduğumda, beni kolunun altına alıp başıma ufak bir öpücük kondurdu ama her zamanki o neşeli enerjisinden yoksundu. Omuzları hafifçe çökmüş gibiydi.
"Ne düşünüyorsun ortak?" diye sordum, elimi onun kumların üzerindeki elinin üzerine koyarak.
Bu bölümde
Zamanın acımasız hızı, yaz kampının son gününü de beraberinde getirmiştir. Çadırlar toplanıp valizler kapatılırken, Melis ve Bora arasındaki bitmek bilmeyen savaş tuhaf ve sessiz bir vedaya dönüşür. Ege'nin zarif vedasının ardından kumsalda baş başa kalan Arda ve Derin, o güvenli kamp balonundan çıkıp lise son sınıfın sert gerçekliğine adım atmaya hazırlanırken, Arda'nın mükemmel maskesinde ilk çatlaklar belirmeye başlayacaktır.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 13 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Önceki kitap gibi çok güzel çok gülünç dolu çok eğlenceli ve çok tatliş bir kitap olmuş 
Yorum
Yorum bulunamadı.