Stalklarken yakalanma sanatı 2
İmparator Penguenler ve İlk Kıskançlık Sınavı
Kampın yemekhanesi, devasa çam kütüklerinden inşa edilmiş, içerisi kızarmış patates ve hafif bir rutubet kokan dev bir kulübeydi. İçeri adım attığımızda, içerideki uğultu ve metal tepsilerin çıkardığı şıngırtı kulaklarımı doldurdu. Melis hala elindeki şişme flamingonun havasını indirmeye çalışırken, cankurtaran Bora’ya yönelik yaratıcı beddualar sıralamaya devam ediyordu. Arda ise bir eliyle belimden hafifçe yönlendirerek beni boş bulduğu uzun, ahşap bir masaya doğru ilerletiyordu.
Masaya yerleşip kampın meşhur karavan yemeği olan makarna ve köftelerimizi tırtıklamaya başladığımızda, yemekhanenin ön tarafındaki küçük platformda baş rehber Hakan Abi belirdi. Elindeki mikrofona iki kez vurup o tiz sesi çıkardığında salondaki uğultu bıçak gibi kesildi.
"Evet gençler ve sevgili rehberlerimiz, kampımıza hoş geldiniz!" diye gürledi Hakan Abi, yüzündeki o aşırı enerjik kamp lideri gülümsemesiyle. "Bu yaz hem doğayla iç içe olacak, hem de kendi sınırlarınızı zorlayacaksınız. Aramıza yeni katılan gönüllü rehberlerimiz var. Arda, Derin, Melis... Ve tabii, kültür-sanat etkinliklerimizin başındaki yeni ismimiz, Ege!"
İsmim anıldığında hafifçe yerimde küçüldüm ama asıl dikkatimi çeken, isminin anılmasıyla çaprazımızdaki masadan ayağa kalkan çocuk oldu. Ege... Üzerinde hafif solmuş, vintage bir The Smiths tişörtü, dağınık dalgalı koyu renk saçları ve burnunun ucuna düşen yuvarlak, ince telli gözlükleriyle, Arda’nın o sportif ve atletik aurasının tam zıttı bir frekansta parlıyordu. Bir elinde kalın, yıpranmış bir kitap tutuyordu ve etrafındaki o kaotik enerjiye rağmen son derece sakin, neredeyse melankolik bir havası vardı. İnsanlara hafifçe başıyla selam verip yerine oturdu.
Toplantı bitip herkes tekrar yemeğine döndüğünde, beklemediğim bir şey oldu. Ege, elindeki yemek tepsisiyle bizim masamıza doğru yaklaştı ve tam karşıma, Arda'nın çaprazına oturdu. Göz göze geldiğimizde kibar ve içten bir şekilde gülümsedi.
"Merhaba," dedi yumuşak, sakin bir ses tonuyla. "Derin sendin, değil mi? Hakan Abi az önce isimlerimizi sayarken fark ettim. Ben Ege."
"Evet, benim," diye yanıtladım, ağzımdaki makarnayı hızla yutmaya çalışarak. "Memnun oldum."
Ege'nin bakışları o an benim çantamın hafifçe aralık kalmış fermuarından dışarı sarkan küçük detaya kaydı. Geçen hafta bir kitapçıdan aldığım, üzerinde melon şapkalı bir penguen olan kitap ayracıma. Gözlüklerini parmağıyla hafifçe yukarı iterek gözlerini kıstı.
"Çok iyi ayraçmış," dedi dudaklarında hafif bir tebessümle. "İmparator penguen mi o? Çoğu insan onları Kral penguenlerle karıştırır ama boyunlarındaki sarı halkanın kapalılığından anlaşılıyor."
Elimdeki çatalı şaşkınlıkla tepsime bıraktım. Gözlerim fal taşı gibi açılmıştı. "İnanmıyorum! Evet, tam olarak öyle! Kral penguenlerin yanak lekeleri daha turuncu ve açık olur. Bunu fark eden ilk insansın!"
Ege hafifçe güldü ve elindeki kalın kitabı masanın üzerine bıraktı. Kitabın kapağında Oğuz Atay'ın 'Tutunamayanlar'ı yazıyordu. "Doğa belgesellerine, özellikle de ekstrem iklim canlılarına karşı tuhaf bir zaafım var. Tabii bir de ağır Türk edebiyatına..." dedi kitabı işaret ederek. "Kamp ateşinde gitar çalmadığım zamanlarda genelde bunlarla meşgulüm."
Bu bölümde
Kampın geniş ahşap yemekhanesinde yapılan tanışma toplantısı, Derin için beklenmedik bir entelektüel buluşmaya dönüşür. Yeni kamp rehberi Ege ile penguenler ve edebiyat üzerine kurduğu bu ani ve derin bağ, Arda'nın bugüne kadar hiç tanışmadığı bir duyguyla, yani kıskançlıkla yüzleşmesine sebep olacaktır.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 11 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Bence arda hem kıskandı hem de Ege’nin derine aşık olmasından korktu 😄😄😄
Yorum
Yorum bulunamadı.