Stalklarken yakalanma sanatı 2

Bölüm 6•

Kutup Yıldızı, Platform Ayakkabılar ve Zorunlu Ateşkes

Tema:

Karanlık, sadece filmlerde romantik görünen bir şeydi. Gerçek hayatta, ormanın ortasında ve sivrisineklerin ana menüsü konumundayken hiç de öyle değildi. Melis'in "Kesin bir çakal sürüsü bizi izliyor, hissediyorum!" çığlıkları eşliğinde kayanın üzerinde oturmaya devam ederken, durum değerlendirmesi yapıyordum.

Şarjı yüzde on kalmış bir telefon, ters okunmuş bir harita, birbirini boğmak üzere olan bir cankurtaran ile bir diva, yıldızlara bakarak iç geçiren bir edebiyatçı ve yanımda oturup elimi sımsıkı tutan, dünyanın en rahatlatıcı kokusuna sahip bir çocuk.

"Pekala," dedi Ege aniden. Ses tonu, sınıfta zor bir soruyu çözmüş o inek öğrencinin sakinliğine sahipti. Yüzünü gökyüzüne doğru çevirip elini uzattı. "Büyük Ayı takımyıldızını görüyorsunuz, değil mi? Şu cezveye benzeyen şekil. Onun ucundaki iki yıldızdan hayali bir çizgi çekersek, tam karşımıza çıkan parlak yıldız Polaris, yani Kutup Yıldızı'dır."

Bora kollarını göğsünde kavuşturup alaycı bir şekilde güldü. "Harika. Artık kampın kuzeyde mi güneyde mi olduğunu bilmediğimiz gerçeğini Kutup Yıldızı'na bakarak kutlayabiliriz."

"Kampın denize sıfır olduğunu biliyoruz," diye yanıtladı Ege, Bora'nın iğnelemesini tamamen duymazdan gelerek. "Eğer güneye, yani denize doğru yürürsek er ya da geç sahil şeridine çıkarız. Oradan da kampı bulmak kolaylaşır."

Arda, Ege'nin bu mantıklı ve havalı açıklaması karşısında hafifçe boğazını temizledi. Benim elimi tutan parmakları biraz daha sıkılaştı. "Güzel teori yıldıza bakan adam," dedi Arda, sesindeki o hafif rekabetçi tonu saklayamayarak. "Ama önümüz zifiri karanlık ve orası bir çalı denizi."

Ege, cebinden ufak bir çakı çıkarıp fenerin ışığıyla bir ağaç gövdesini işaret etti. "Ağaçların yosun tutan tarafları kuzeyi gösterir. Biz yosunsuz tarafa doğru yürüyeceğiz. Gelin benimle."

Benim o "mükemmel" kaptanlığımın ardından, grubun liderliği gayriresmi olarak Ege'ye geçmişti. Arda bu durumdan pek hoşnut görünmese de, ormanda ayı yemine dönüşmekten iyidir diye düşünerek itiraz etmedi. Ege önden, fenerle yolu açarak yürümeye başladı. Arda ise bir an bile elimi bırakmadan beni hemen arkasından yönlendiriyordu.

Ormanın zeminindeki kırık dallar ayaklarımızın altında çatırdarken, arkamızdan gelen Melis'in bitmek bilmeyen söylenmeleri devam ediyordu. "Bu ayakkabıların İtalyan derisi olduğunu biliyor musun? Eğer bir çamura basarsam kamp yönetimini dava ederim! Hatta doğrudan Orman Bakanlığı'nı dava ederim!"

Bora derin bir iç çekti. "O ayakkabılarla ormana girmeyi akıl eden de o İtalyan tasarımcılar mıydı Melis? Düz yolda yürümekten acizsin."

"Sen bana aciz mi dedin?!" diye köpürdü Melis.

Tam o anda, karanlıkta büyük bir çıtırtı duyuldu ve Melis'in tiz çığlığı ormanda yankılandı. Arkamı döndüğümde, platform ayakkabısının kalın bir ağaç köküne takıldığını ve Melis'in yere doğru savrulduğunu gördüm. Ama yere düşmedi. Çünkü Bora, o ukala sahil güvenliği, inanılmaz bir refleksle öne atılmış ve Melis'i belinden sıkıca yakalayarak havada asılı kalmasını sağlamıştı.

Bu bölümde

Ters tutulan bir harita yüzünden ormanda mahsur kalan ekibimiz, Ege'nin doğa bilgisi sayesinde kampa dönüş yolunu bulmaya çalışır. Zifiri karanlıkta atılan her adım Arda ile Derin'i biraz daha yakınlaştırırken, Melis'in platform ayakkabılarıyla verdiği hayatta kalma mücadelesi, Bora ile aralarında beklenmedik ve tuhaf bir anın yaşanmasına sebep olacaktır.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 12 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

@Enofen•2 ay önce

Sadece makarna yemek gerçekten insana bu kadar romantik şeyler yazdırıyorsa çok şanslı olmalısın ❣️❣️