Kalbin İki Nöbet

Akşam olduğunda hastanenin acil servisi biraz olsun sakinleşmişti.Defne boş bir odada dosyaları düzenliyordu.Kapı açıldı.Emre içeri girdi.Defne başını kaldırmadan konuştu.“Ceketini getirmedim.”Emre güldü.“Onu sormaya gelmedim.”“İyi.

Çünkü hâlâ bende.”Emre kapıyı kapattı.“Defne, konuşmamız gerekiyor.”Defne onun ses tonundaki ciddiyeti fark etti.“Ne oldu?”Emre masanın karşısına oturdu.“Bugün Bora Ersoy isimli bir adamın hastaneye geldiğini öğrendik.”Defne'nin eli durdu.“Bora…”“Tanıyor musun?”Defne birkaç saniye sustu.“Hayır.”Emre ona dikkatlice baktı.“Emin misin?”Defne sinirlendi.“Yine mi aynı soru?”“Çünkü önemli.”“Bilmiyorum dedim.”Emre sakin kalmaya çalıştı.“Defne, 17 Ağustos tarihinin onunla bağlantılı olduğunu düşünüyoruz.”Defne ayağa kalktı.“Benimle neden bağlantılı?”“Bilmiyorum.”“Sen bilmiyorsun ama benden cevap bekliyorsun.”“Çünkü bazı şeyleri senden önce öğrenmek istemiyorum.”Defne şaşkınlıkla ona baktı.“Ne demek bu?”“Gerçeği senden duymak istiyorum.”Defne'nin sesi yumuşadı.“Ben gerçekten hatırlamıyorum.”Emre başını salladı.“Tamam.”“Gerçekten mi?”“Evet.”“Bana inanıyor musun?”Emre birkaç saniye düşündü.“Evet.”Defne şaşırdı.“Gerçekten?”“Evet.”Defne oturdu.“Peki neden sürekli beni sorguluyorsun?”“Çünkü seni korumaya çalışıyorum.”Defne hemen başını kaldırdı.“Benim korunmaya ihtiyacım yok.”“Biliyorum.”“O zaman?”“Bazen güçlü insanlar da yalnız kalmamalı.”Defne bir an sustu.Sonra gülümseyerek:“Sen bugün fazla ciddi konuşuyorsun.”Emre de hafifçe gülümsedi.“Sen de fazla konuşuyorsun.”“Ben her zaman konuşuyorum.”“Fark ettim.”“Şikâyetçi misin?”“Biraz.”“Tamam, o zaman konuşmam.”Defne sustu.Emre birkaç saniye bekledi.“Gerçekten sustun.”“Sen istedin.”“Ben şaka yaptım.”“Ben ciddiye aldım.”Emre gülmeye başladı.“Seninle baş etmek çok zor.”Defne de güldü.“Seninle anlaşmak da.”Tam o sırada dışarıdan bir ses geldi.Defne ve Emre aynı anda kapıya baktılar.Koridorda bir hemşire hızla yanlarına geldi.“Doktor Defne!”Defne ayağa kalktı.“Ne oldu?”“Girişte bir zarf bulmuşlar.