Kalbin İki Nöbet

O gün hastanede yoğunluk vardı.Defne bir hastayla ilgilenirken Emre kapının yanında bekliyordu.İşini bitirdiğinde Defne yorgun bir şekilde yanına geldi.“Bugün çok yoruldum.”Emre ona baktı.“Belli.”“Sağ ol.”“İltifat etmedim.”“Ben öyle kabul ediyorum.”Emre gülümsedi.“Bunu senden öğrendim.”Defne güldü.Tam o sırada Arda yanlarına geldi.“Defne, akşam çıkınca bir kahve içelim mi?”Defne cevap vermeden önce Emre araya girdi.“Onun işi var.”Defne şaşkınlıkla Emre'ye baktı.“Benim mi?”Emre bir an durdu.“Yani… nöbeti var.”Defne kollarını bağladı.“Benim nöbetim yok.”Arda gülümsedi.“O zaman?”Defne cevap vermek üzereyken Emre:“Defne benimle gelecek.”Defne'nin gözleri büyüdü.“Ben seninle mi geleceğim?”Emre ne diyeceğini bilemedi.“Yani… soruşturma için.”Defne gülümsemeye başladı.“Tabii polis bey.”Arda ayrıldıktan sonra Defne Emre'ye döndü.“Sen az önce ne yaptığının farkında mısın?”“Ne yaptım?”“Beni Arda'dan resmen kaçırdın.”“Öyle olmadı.”“Oldu.”Emre sustu.Defne ona biraz yaklaşarak:“Yoksa kıskandın mı?”Emre gözlerini kaçırdı.“Hayır.”“Emin misin?”“Evet.”Defne gülümsedi.“Yüzün başka söylüyor.”Emre de ona baktı.“Sen de çok gülüyorsun.”“Çünkü komik.”“Ben komik değilim.”“Bence biraz.”İkisi de gülmeye başladı.Bir süre sonra Emre'nin telefonu çaldı.Ama telefonu açmadan önce Defne'ye baktı.Defne de ona bakıyordu.Bu kez ikisi de gözlerini kaçırmadı.Aralarında henüz adı konulmamış küçük bir şey vardı.Bir kıvılcım.Ve ikisi de o kıvılcımı söndürmek yerine, farkında olmadan biraz daha büyütmeye başlamıştı.