Kalbin İki Nöbet

Defne o gün acil serviste oldukça yoğundu.Bir hastanın dosyasını inceliyor, hemşire Zeynep'e bazı talimatlar veriyordu.“Zeynep, bu dosyayı laboratuvara gönderir misin?”“Tabii doktor hanım.”Defne masasına döndüğü anda arkasından bir ses duydu.“Defne.”Elindeki kalem bir anda durdu.Bu sesi yıllardır duymamıştı.Yavaşça arkasını döndü.Karşısında duran kişiyi görünce yüzü bir anda değişti.“Deniz…”Deniz birkaç adım yaklaştı.“Beni tanıdın demek.”Defne'nin yüzü sertleşti.“Burada ne işin var?”Deniz hafifçe gülümsedi.“Seni görmeye geldim.”“Ben seni görmek istemiyorum.”“Biliyorum.”“Biliyorsan neden geldin?”Deniz biraz daha yaklaştı.“Çünkü konuşmamız gerekiyor.”Defne geri çekildi.“Hayır, gerekmiyor.”“Defne, yıllar geçti.”“Evet.

Geçti.”“Ben hâlâ seni unutamadım.”Defne'nin gözleri dolacak gibi oldu ama hemen kendini toparladı.“Bu benim problemim değil.”Deniz'in yüzündeki gülümseme kayboldu.“Eskiden böyle konuşmazdın.”“Eskiden sana güveniyordum.”Deniz birkaç saniye sustu.“Bir hata yaptım.”“Bir hata değil, Deniz.”Defne'nin sesi titremeye başladı.“İlişkimizi bitiren şeyleri tekrar konuşmak istemiyorum.”Deniz elini Defne'nin koluna doğru uzattı.“Defne, beni dinle.”Defne hemen geri çekildi.“Bana dokunma.”“Bir dakika konuşalım.”“Hayır dedim.”Deniz'in sesi sertleşmeye başladı.“Ben seni tekrar istiyorum.”Defne şaşkınlıkla ona baktı.“Sen istiyorsun diye geri dönmek zorunda değilim.”“Beni dinlemek zorundasın.”“Hayır, değilim.”Tam o sırada koridordan gelen Emre onları gördü.Önce Defne'nin gergin yüzüne, sonra Deniz'in ona fazla yaklaşmış olmasına baktı.Hızlı adımlarla yanlarına geldi.“Bir sorun mu var, doktor hanım?”Defne cevap vermeden Deniz Emre'ye döndü.“Yok.