Kalbin İki Nöbet

Ertesi gün Defne hastaneye geldiğinde Emre'yi koridorda Elif'le konuşurken gördü.Defne yavaşladı.Elif bir şey anlatıyor, Emre de gülümseyerek dinliyordu.Defne içinden:“Tabii…”diye mırıldandı.Emre onu fark etti.“Günaydın, doktor hanım.”Defne hiç durmadan:“Günaydın.”Emre kaşlarını çattı.“Bu kadar mı?”Defne dönüp baktı.“Ne kadar olmasını bekliyordunuz, polis bey?”Elif ikisine baktı.“Ben sizi yalnız bırakayım.”Defne hemen:“Hayır, neden bırakıyorsunuz?”Emre Defne'ye baktı.Defne masum bir şekilde gülümsedi.Elif gittikten sonra Emre Defne'nin yanına geldi.“Bir şey mi oldu?”“Hayır.”“Emin misin?”“Evet.”“Yine mi?”Defne gözlerini devirdi.“Ne yine mi?”“Bir şey olmadığı halde ‘bir şey yok’ demen.”Defne yürümeye başladı.Emre peşinden geldi.“Doktor hanım.”“Polis bey.”“Bana kızgın mısın?”“Hayır.”“Kesin mi?”Defne durdu.“Sen dün beni korurken ben sana bir şey sordum mu?”Emre şaşırdı.“Hayır.”“O zaman sen de bana sorma.”Emre birkaç saniye düşündü.“Bu konunun Elif'le ne alakası var?”Defne'nin gözleri büyüdü.“Kim Elif'ten bahsetti?”Emre gülmeye başladı.Defne sinirle ona baktı.“Gülmeyin!”“Demek Elif…”“Hayır!”“Doktor hanım, kıskanıyorsunuz.”“Polis bey, kendinize fazla güveniyorsunuz.”Emre biraz yaklaştı.“Dün Deniz yüzünden ben sinirlendiğimde ‘kıskandın mı’ diye sormadın.”“Çünkü sormama gerek yoktu.”“Yani?”Defne birkaç saniye sustu.“Yani hiçbir şey.”Emre gülümsedi.“Anlaşıldı.”Defne yürümeye devam etti.“Ne anlaşıldı?”Emre arkasından seslendi:“Hiçbir şey, doktor hanım!”Defne arkasını dönmeden cevap verdi:“Çok sinir bozucusunuz, polis bey!”Emre'nin yüzündeki gülümseme uzun süre kaybolmadı.