Kalbin İki Nöbet

Defne, hastanenin girişinde yağmurun altında birkaç saniye boyunca Emre'nin arkasından baktı.Emre karşı kaldırımdaki adamın peşinden ilerliyordu.Defne'nin içi hiç rahat değildi.“Emre!” diye tekrar seslendi.Emre dönüp baktı.“Ne var?”“Dikkatli ol!”Emre başını salladı.“Merak etme.”Defne kaşlarını çattı.“Ben merak etmiyorum zaten.”Emre uzaktan gülümsedi.“Tabii.”“Ne demek tabii?”Ama Emre çoktan dönüp gitmişti.Defne sinirle kendi kendine söylendi.“İnsan bir de teşekkür eder…”Sonra Emre'nin ona verdiği cekete baktı.“Bunu da geri vermem lazım.”Yaklaşık yirmi dakika sonra Emre hastaneye geri döndü.Defne onu görünce hemen yanına gitti.“İyi misin?”Emre kaşını kaldırdı.“İyiyim.”“Adam ne oldu?”“Kaçtı.”Defne'nin yüzü düştü.“Nasıl kaçtı?”“Koştu.”“Sen de koşmadın mı?”“Koştum.”“Eee?”“Benden hızlı çıktı.”Defne birkaç saniye ona baktı.Sonra gülmeye başladı.“Komiser bey, sizin polisliğinizden şüphe etmeye başladım.”Emre ciddi bir yüz takındı.“Çok komik.”“Bir adamı yakalayamadın.”“Bir dahaki sefere yakalarım.”“İnşallah.”Emre Defne'nin üzerine baktı.“Ceketim sende.”Defne ceketine baktı.“Evet.”“Geri verecek misin?”“Hayır.”Emre şaşırdı.“Nasıl hayır?”“Üşüdüm.”“Ben de üşüyorum.”“Sen polissin.

Alışıksındır.”Emre güldü.“Bunu nereden çıkardın?”“Bilmiyorum.”“Ceketimi ver.”Defne kollarını sıkıca tuttu.“Hayır.”“Defne…”“Emre…”İkisi birkaç saniye birbirlerine baktı.Emre sonunda pes etti.“Tamam.