AĞANIN GELİNİ

‎Derya kapıya bir adım daha yaklaştı.‎‎Elini kapının koluna doğru uzattı.‎‎Tam dokunacakken arkasından bir ses geldi.‎‎“Derya.”‎‎Derya bir anda irkildi ve arkasını döndü.‎‎Rüzgar koridorun diğer ucunda duruyordu.‎‎Derya şaşkınlıkla ona baktı.‎‎“Sen daha odada değil miydin?”‎‎Rüzgar cevap vermeden kapıya doğru yürüdü.‎‎Derya'nın bakışları yeniden kapıya kaydı.‎‎“Ben sadece merak ettim.”‎‎Rüzgar onun yanına geldi.‎‎“Merak etme.”‎‎Derya kaşlarını çattı.‎‎“Niye?”‎‎Rüzgar kapıya baktı.‎‎“Çünkü o odaya girmeni istemiyorum.”‎‎Derya birkaç saniye sessiz kaldı.‎‎“Rüzgar, neden?”‎‎Rüzgar'ın yüzündeki ifade bir anda değişti.‎‎Az önceki neşeli halinden eser kalmamıştı.‎‎“Derya, lütfen.”‎‎Derya onun sesindeki ciddiyeti fark etti.‎‎“Tamam.”‎‎Rüzgar kapının önünden çekildi.‎‎Derya hâlâ kapıya bakıyordu.‎‎“Bu oda senin için önemli.”‎‎Rüzgar cevap vermedi.‎‎Derya ona döndü.‎‎“Öyle değil mi?”‎‎Rüzgar derin bir nefes aldı.‎‎“Bazı şeyleri geçmişte bırakmak gerekir.”‎‎Derya yumuşak bir sesle konuştu.‎‎“Bazen geçmişte bıraktığımız şeyler, hâlâ bizi bırakmamış olur.”‎‎Rüzgar Derya'ya baktı.‎‎Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.‎‎Sonra başını eğdi.‎‎“Ben o odayı açmak istemiyorum.”‎‎Derya onun koluna hafifçe dokundu.‎‎“Tamam.

Açmayacağım.”‎‎Rüzgar:‎‎“Teşekkür ederim.”‎‎Derya gülümsemeye çalıştı.‎‎“Haydi, odaya gidelim.