AĞANIN GELİNİ

‎Derya kremayı spatulayla dikkatlice pastanın üzerine yaymaya devam etti.‎‎Ayşen de yanında çilekleri hazırlıyordu.‎‎Derya bir süre pastaya baktı.‎‎“Güzel olacak mı sence?”‎‎Ayşen gülümseyerek pastaya baktı.‎‎“Bence güzel olacak, yenge.”‎‎Derya kaşlarını kaldırdı.‎‎“Bence de.”‎‎Ayşen gülmeye başladı.‎‎“Daha tadına bakmadın ki.”‎‎Derya ciddi bir ifadeyle ona döndü.‎‎“Ben kendime güveniyorum.”‎‎Ayşen:‎‎“Az önce yemek konusunda kötü olduğunu söyleyen sen değil miydin?”‎‎Derya birkaç saniye sustu.‎‎“Ben fikrimi değiştirdim.”‎‎Ayşen kahkaha attı.‎‎“Senin fikirlerin çok hızlı değişiyor.”‎‎Derya çileklerden birini alıp ağzına attı.‎‎“Bu güzel olmuş.”‎‎Ayşen:‎‎“Pastaya koyacaktın onu.”‎‎Derya:‎‎“Bir tane eksik olsa kim fark edecek?”‎‎Ayşen başını iki yana salladı.‎‎“Yenge, sen gerçekten ayrı bir vakasın.”‎‎Derya gülerek pastaya çilekleri dizmeye devam etti.‎‎Bir süre sonra pastanın son dokunuşlarını da yaptı.‎‎Derya pastaya bakıp memnuniyetle gülümsedi.‎‎“Tamam, bitti.”‎‎Sonra bir anda Ayşen'e döndü.‎‎“Ayşen.”‎‎Ayşen:‎‎“Efendim, yenge?”‎‎Derya merakla sordu.‎‎“Rüzgar en çok hangi müziği dinler?”‎‎Ayşen birkaç saniye düşündü.‎‎“Valla yenge, çok dinlediği var ama ‘Dön Gel’ müziğini çok dinler.

Neden sordun?”‎‎Derya'nın yüzünde belli belirsiz bir gülümseme oluştu.‎‎“Merak ettim.”‎‎Bir an durdu.‎‎“Bu arada Mustafa'yı ne yaptın?”‎‎Ayşen gülerek cevap verdi.‎‎“Ağam görmesin diye atların oradan getirttirdim.”‎‎Derya şaşkınlıkla ona baktı.‎‎“İyi yapmışsın da… konakta at mı var?”‎‎Ayşen başını salladı.‎‎“Tabii yenge.