AĞANIN GELİNİ

‎Rüzgar telefonu elinden indirip hastanenin girişine baktı.‎‎Naz birkaç dakika sonra yanında bir güvenlik görevlisiyle birlikte geri geldi.‎‎Güvenlik görevlisi elindeki telsizi kapattı.‎‎“Buyurun.”‎‎Rüzgar hiç vakit kaybetmeden konuştu.‎‎“Derya'nın hastaneden çıktığı anı görmek istiyorum.”‎‎“Tabii.

Güvenlik odasına geçelim.”‎‎Üçü birlikte güvenlik odasına ilerlediler.‎‎Kameraların bulunduğu ekrana geçtiklerinde güvenlik görevlisi kayıtları açmaya başladı.‎‎Rüzgar gözlerini ekrandan ayırmıyordu.‎‎Bir süre sonra Derya görüntüye girdi.‎‎Hastanenin önündeki banka oturmuştu.‎‎Rüzgar'ın yüzündeki gerginlik biraz olsun azaldı.‎‎“İşte burada.”‎‎Naz ekrana yaklaştı.‎‎“Evet, dışarı çıktıktan sonra banka oturmuş.”‎‎Görüntü devam etti.‎‎Dakikalar sonra siyah bir araç hastanenin önünde durdu.‎‎Rüzgar'ın yüzündeki ifade bir anda değişti.‎‎“Durdur.”‎‎Güvenlik görevlisi görüntüyü durdurdu.‎‎Rüzgar ekrana dikkatlice baktı.‎‎“Bu araç kimin?”‎‎“Plakası tam görünmüyor.”‎‎Rüzgar sertçe konuştu.‎‎“Görüntüyü geri al.”‎‎Görüntü tekrar oynatıldı.‎‎Araçtan iki kişinin indiği, Derya'nın yanına gittikleri ve kısa süre sonra onunla birlikte araçtan uzaklaştıkları görülüyordu.‎‎Naz'ın yüzü bembeyaz oldu.‎‎“Rüzgar…”‎‎Rüzgar cevap vermedi.‎‎Gözleri ekrandaki araca kilitlenmişti.‎‎“Plakayı yakınlaştırabilir misiniz?”‎‎Güvenlik görevlisi görüntüyü büyüttü.‎‎Plakanın yalnızca birkaç rakamı seçilebiliyordu.‎‎Rüzgar telefonunu çıkardı.‎‎“Mustafa'yı ara.”‎‎Naz ona baktı.‎‎“Ne yapacaksın?”‎‎Rüzgar'ın sesi soğuktu.‎‎“Derya'yı bulacağım.”‎‎Telefon birkaç kez çaldı.‎‎Sonunda Mustafa açtı.‎‎“Buyur ağam?”‎‎Rüzgar hiç vakit kaybetmeden konuştu.‎‎“Derya kayıp.”‎‎Telefonun diğer ucunda kısa bir sessizlik oldu.‎‎“Ne?”‎‎“Onu hastanenin önünden siyah bir araçla götürmüşler.”‎‎Mustafa'nın sesi ciddileşti.‎‎“Plaka belli mi?”‎‎“Tam değil.