AĞANIN GELİNİ

‎Sabahın ilk ışıkları konağın pencerelerinden içeri süzülüyordu.‎‎Rüzgar gözlerini açtı.‎‎Yanında Derya, bir bacağını ve kolunu Rüzgar'ın üstüne atmış bir şekilde uyuyordu.‎‎Rüzgar gülerek Derya'nın saçlarıyla oynuyordu.‎‎Aşağıda Asiye:‎‎“Ayşen!

Ayşen!” diye bağırıyordu.‎‎Ayşen:‎‎“Buyur hanım ağam?”‎‎Asiye:‎‎“Rüzgar kalkmadı mı hâlâ?”‎‎Ayşen:‎‎“Yok, hanım ağam.”‎‎Asiye:‎‎“Allah Allah, bu saate kadar kalkması gerekirdi.”‎‎Ayşen:‎‎“Hanım ağam, belki de dün çok yorulmuşlardır.”‎‎Asiye:‎‎“Sen yok musun, hadi işinin başına dön.”‎‎Ayşen:‎‎“Tamam, hanım ağam.”‎‎‎Asiye başını iki yana sallayıp mutfağa doğru ilerledi.‎‎“Bu çocuk dün düğünde yoruldu diye bütün günü uyuyarak geçirecek değil ya.”‎‎Ayşen gülümseyerek işine döndü.‎‎Yukarıda ise Rüzgar hâlâ Derya'ya bakıyordu.‎‎Derya uykusunda biraz kıpırdandı ve kolunu Rüzgar'ın üzerinden çekti.‎‎Rüzgar sessizce gülümsedi.‎‎Tam o sırada Derya gözlerini hafifçe araladı.‎‎“Günaydın…”‎‎Rüzgar:‎‎“Günaydın.”‎‎Derya birkaç saniye Rüzgar'a baktı.‎‎Sonra hâlâ ona sarılmış olduğunu fark etti.‎‎Bir anda doğruldu.‎‎“Ben ne yapıyorum?”‎‎Rüzgar gülmemek için kendini zor tuttu.‎‎“Uyuyorsun.”‎‎Derya:‎‎“Onu biliyorum.”‎‎Rüzgar:‎‎“Dün gece yatağın kendi tarafına geçmemi istemiyordun.