KÜL RENGİ

KÜL RENGİ / ONUNCU BÖLÜM

Kaç dakikadır yerde uzanıyordum, bilmiyorum.

Çok yorulmuştum.

Saatlerdir suyun altındaydık. Üstelik kıyıya yaklaştıkça daha sık suyun altına girmemiz gerekmişti.

Başta adamın beni öldüreceğini düşündüğümden paniklemiş, nefes alışverişlerimi kontrol edememiş ve epeyce su yutmuştum. Bilincimi kaybetmek üzereyken yeniden suyun yüzeyine çıkmıştık.

Kendime gelmem biraz zaman almıştı.

Toparlanır toparlanmaz yaptığım ilk şey ise yanımdakine tokat atıp hesap sormak olmuştu.

Hazırlıksız yakalandığından birkaç dakika boyunca gözlerini kırpıştırıp “Bu neydi şimdi?” dercesine bana bakmıştı.

“Katilsin sen!” diye haykırmıştım yüzüne doğru.

“Beni boğdun! Hem de suyun altında! Ben sana ne yaptım? Ne istiyorsun benden?”

Eceli gelen tavuktum, bana her şey mübahtı.

Tam devam edecektim ki...

“Kes artık saçmalamayı.”

Otoriter ses tonuyla beni bir anda susturmuştu.

Bu ses tonu hayra alamet değildi.

Gözlerini kırpıştırıp alık alık bakma sırası bendeydi.

“Seni öldürecek olsam yanımda tutmazdım. Sana zarar gelmesini istesem, geldiğin yere git demem bile yeterli olurdu. O yüzden bana sürekli aynı şeyleri tekrarlayıp durma. Ayrıca senin bana güvenmekten başka bir çaren yok.”

Son cümlesi beynimde yankılanıyordu.

Anlık gelen sinirle bir hışımda yanımdakini geriye savurmuş, bedenimi ondan kurtarmıştım.

“Samanlıkta karşıma çıkıp benim kim olduğumu sorgulayan sensin!”

Sinirin bir anda puf olup gitti. Ellerimi havaya kaldırıp söylediklerime uygun hareketler yaptım.

“Git dedin bana! Tam gidecekken ne hikmetse başımıza kurşunlar yağdı. Bu kez de—”

İşaret parmağımı ona doğru salladım.

“‘Gidemezsin, benimle gelmek zorundasın.’ dedin. Beraber kaçtığımızda kurtulmamız için buradan atlamamız lazım diyerek beni bir uçurumdan atlattın.”

Sesim giderek yükseliyordu.

“Bir de bana MİT'çiyim diyorsun! Lan, her şeyi bir kenara bırak. Tam sana inanmışken kafamı suya sokup çırpınışlarıma rağmen beni sudan çıkarmıyorsun!”

Kollarımı iki yana açtım.

“Allah aşkına sen söyle, ben sana nasıl ve neden güveneyim?”

İki saattir sükûnetle beni dinleyen adam, sanki az önce sinirden yüzü kızarmamış gibi bana bakıyordu.

“Bitti mi?” dedi usulca.