KÜL RENGİ

KÜL RENGİ/ON BİRİNCİ BÖLÜM

Yanı başımda, ismini bile bilmeyecek kadar yabancı olduğum bu adama güveniyordum. Sanki yanında bana bir şey olmayacakmış gibi geliyordu.

Belki de bu yüzdendi; peşimizdekiler kafama çok da takılmamıştı. Bu adamın yanında güvende olacağımız düşüncesi, benden habersiz bilinçaltıma işlemişti belli ki. Nedenini anlayamıyordum.

Birkaç saniye süren sessizliğimizi bu kez o bozdu.

“Sor.”

Hay hay efendim. Hemen başlardım.

İlk sorumu sordum.

“İsmin ne?”

Yanıtını beklemeye koyuldum.

Kafasını kaldırıp bana baktı. Düz bir ses tonuyla:

“Kara.”

dedi.

Değişik bir isimdi ama daha önce de duymuştum. O yüzden üzerinde durmadım.

Tanışmak adına elimi uzattım.

“Ben de Nilüfer.”

Elim havada asılı kaldı.

Muhtemelen böyle bir adım beklemiyordu. Daha çok geri duracağımı falan düşünmüştü. Normal olan belki de buydu ama benim garip bir kriz yönetme biçimim vardı.

Sonunda elimi kavradı.

“Memnun oldum.”

“Ben de.”

Böylece tanışma faslını geride bırakmıştık.

Hız kesmeden sorularıma devam ettim.

“Tamam, istihbaratçısın, hadi inandık. Kaçmak için Edirne’nin bir köyündeki samanlık neden?”

Sesimde sorudan çok isyan vardı.

“Hıh.”

Burnundan kısa bir gülüş çıkardı.

“Bu devlet sırrı yalnız. Açıklayamam.”

“Hadi hadi, her şeyi açıkladın zaten. Ona kalırsa MİT’çi olduğunu da söylememen gerekiyordu.”

Israrcıydım.

Benim bu boka sarmam onun Edirne’de olmasındandı.