KÜL RENGİ

KÜL RENGİ/ ON İKİNCİ BÖLÜM
Canım ülkemin canım vatansever MİT mensubu Kara abi...

“Peki biz neden kaçtığın yere döndük? Adamlar daha fazla yorulmasın, eliyle koymuş gibi bizi bulsunlar diye mi?”

Götümü bir alev sarmıştı.

Güvendik dediğimiz adama bak. Götümüzde dinamit patlatacaktı.

Hani MİT'çiler zeki oluyordu? Sen resmen... Gerisini saygımdan getirmedim. Büyüğe saygı esastı. Bu adam, en iyi ihtimalle 29-30 yaşındaydı. Öyleyse en büyük ablamla yaşıt sayılırdı.

“MİT'çi ne, kızım? Metçi der gibi... Ajan de bari, daha iyi.”

Sesli bir of çektim.

Yer değiştirmiştik adeta. Sabahtan beri sorduğum bütün mantıklı soruları şakaya vurmaya çalışıyordu. Yemezlerdi. Pes etmeden devam etmeye kararlıydım.

“Hem sen bu görevi tek başına üstlenmemişsindir diye tahmin ediyorum. Yok mu başkaları?”

“Var.”

“Neredeler?”

“Çok uzaklarda.”

Deyip dudaklarını büzdü.

“Aaa ama, yeter artık!”

Ufak bir sille indirmek için elimi kaldırdım fakat duraksadım. Yarasız bir yer bulmak sandığımdan daha da imkânsızdı.

Sakince kaldırdığım elimi geri indirirken, “Bezdim canımdan,” diye ekledim, yakamı silkeleyerek.

Gerçekten bezmiştim. Uyuyamamıştım. Tüm gece aklıma takılan son derece önemli noktalar vardı. Öğrenmeye çalışıyordum ama tık yoktu.

“Bana bak, vallahi boğarım seni.”

Açlık ve uykusuzluk bünyemde iyice kendini göstermişti. Gözüm kararmaya başlamıştı.

“Farz et ki anlattım. Planın neresine konacaksın? Hünerlerin neler, anlat biraz.”

Bak, hâlâ diyen benim aksime gayet eğleniyordu.

Onun gibi laubali bir tavırla yaklaşıp öğrenmeliydim.

“Daldan dala konarım. O dal olur, bu dal olur, hiç fark etmez. Siz ne emrederseniz... Başım kıldan ince.”

Saygıyla başımı ona doğru eğdim.

“Yok, sen fazla deneyimsizsin. Alamam seni işe falan.”

Rahatlığı, tam ağzının ortasına çarpma derecesindeydi ama tuttum kendimi.

Eli başının altında, bacak bacak üstüne atmış bir şekilde uzandığı yerden, içinde bulunduğumuz dağın taşlarını ezberlemeye çalışıyormuş gibi gözünü onlardan ayırmıyordu.

“Kara, yok değil mi plan falan? Beni yemliyorsun?”

Elimi kalbime götürüp, “Allah'ım, ben de kulunum. Nolur insaf eyle!” diye feryat etmeye başlamışken...

“Gerçekten yardım etmek istiyor musun?”