KÜL RENGİ

KÜL RENGİ / ON ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Kara’nın tarif ettiği yerdeydim. Hedefimi görmüş, duvarın arkasında, kesinlikle son derece gizli bir şekilde, içimdeki öküzle birlikte adımlarımın gideceği yeri süzüyordum.

Yoldan geçenlerin yadırgayıcı bakışları ve bazılarının bana bakarak Bulgarca homurdanmaları, ne kadar gizli olduğumu açıkça tasdik ediyordu. Zaten yabancı bir ülkedeydim diye aldırış etmiyor, müsterih müsterih takılıyordum.

Sonunda derin bir “Huu…” çekip nefesimi bıraktım.

“Hadi Nilüfer, marş marş.”

Çekingen çekingen yürümeye koyuldum.

Pavyonun ışıltılı tabelaları ve içeriden yükselen şarkılar yüzüme vurdukça telaşım katlanıyordu. Kilit noktam ise pavyonun bodyguardı, elinde şurup şişesiyle duran Şurup isimli beydi.

Dakikalardır adamı süzüyordum.

Kara, “Şurup şişesi var adamın elinde. Oradan tanırsın.” demişti.

Bunu duyduğum saniyede şaşkınlıkla,

“Şurup şişesinin içinde alkol falan var, değil mi?”

diye sormuştum.

Ama ne yazık ki istihbaratçılarımızdan biri şişe şişe şurup deviriyormuş. O yüzden ona Şurup diyorlarmış.

Adamın tam önüne geldiğimde, Kara’nın dediği gibi,

“Şurup gölge, ışığın önüne geçti.”

dedim.

Kara’nın dediğine göre bu sözler aralarında gizli bir koddu. Ben bunu der demez adam kırmızı alarm moduna geçecek, herkesi toplayacaktı.

Karşımdaki adam, duyduğu sözlerden sonra bana bakakaldı.

İnme mi inmişti, ne oluyordu?

Yanındaki adama bir şeyler söyleyip kolumdan tuttu ve beni içeri çekti. Hızlı adımlarla bir yere sürüklüyordu.

Nihayet bir odanın içindeydik.

Depoydu sanırım burası. Etrafta yalnızca içki kasaları ve boş şişeler vardı.

“Şurup, sen kimsin?”

diye sordu.

Sorusuna soruyla cevap verdim.

“Güvenli mi burası?”

“Evet.”

“Kara gönderdi beni. Deşifre olduğumu ve tahliyeyle kaçış planını birleştirdiğimi söyle. Güvenli yerin adresini sana versin, ekibi de toplasın. Dedi.”

Dediklerini aynen iletmiştim.

Yüzünde anlam veremeyen bir ifadeyle,