KÜL RENGİ

KÜL RENGİ/ ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Tüm bunların yanı sıra kimseye Altay'ı ya da Yiğit'i sezdirmemeliydim.
Onlar şu an inanılmaz, son derece gizli kişilerdi.
Aramızdaki bağı sadece ben biliyordum.
Öyle kalmalıydı.
Yoksa sülale içinde benim ölüm fermanım yazılırdı.
Olmamalıydı.
Daha çok gençtim.
Oturduğumuz masada Edirne'ye ait düğün yemeklerinin tadına bakmakla meşgulken gözüm karşıki dağlara dalmıştı.
Çok yakındılar buraya.
Şu an Uzunköprü'ye bağlı Karayayla'daydık.
Gelirken arabada babam söylemişti.
Düğün evi dışında iki ev daha vardı.
Başka ev yoktu.
Korkutucuydu.
Karşıda gördüğüm manzarayla ürküp geri sindim.
Sanki bir adam yalpalayarak yürüyordu dağda.
Dağ küçüktü zaten, insanlar da orada yürüyebilirdi.
Bu gayet normaldi.
Bu yüzden içim rahat bir şekilde tekrar yemeğe odaklanmıştım.
Kızlarla hazırlanmak için eve doğru yürürken yine aynı noktaya takılmıştı bakışlarım.
Bu sefer de beş tane saydığım adamların elinde tüfek olduğunu düşündüğüm silahlarla koştuklarını görmüştüm.
Yine ani bir bocalamayla:
“Kızlar...”
diye durmuş ve elimi onlardan tarafa kaldırarak yürümelerine engel oldum.
Baktığım tarafa bakmaları için başımı o tarafa hareket ettirmiştim ama tekrar döndüğümde orada kuş bile uçmuyordu.
Elfida ise:
“Ne oluyor be kızım? Yüreğime indi. Bir şey var sandım.”
diye en haklı konuşmalarından birini yapmıştı.
Yaren de:
“Aynen valla, ayı falan gördün sandım.”
deyince gözlerimi devirdim.
Yemek yerken bir adam gördüm orada. Şimdi de beş tane silahlı adam koşarak geçti. Tesadüf mü sizce?”
dedim.
Cevap olarak Yaren:
“Evet, ava çıkmışlardır. Adamlar. Ne var bunda?”
diye geniş geniş cevap verince, daha fazla uzatmadım.
Çünkü dediğim her şeye mantıklı bir kılıf bulup çıkarımlarımı ağzıma tıkacaktı.
Benimse aksine böyle durumlarda komplo teorisi üreten bir beynim vardı ve altıncı hissim oldukça güçlüydü.
Dediğim şeyler illaki çıkardı.
Ve bence o beş adam, yalpalayarak giden adamın peşindeydi.
Halüsinasyon görmüş olamazdım.
Çünkü görmemişimdir.
Niye böyle bir halüsinasyon göreyim, hakkımı Yiğitle öpüşerek kullanırdım.