KÜL RENGİ

KÜL RENGİ/ YEDİNCİ BÖLÜM

Heybetli sürünürken ara sıra bana bakıp iyi olup olmadığımı soruyordu.

Her seferinde kafamı hayır dercesine sallıyordum.

İyi değildim.

Dikenler her yerimi çiziyordu.

Bir de sık sık “Hızlan!” demesinden gına gelmişti artık.

Yanımdan geçen kurşunların sesinden ürküyordum. Hayatımda ölümle ilk defa bu kadar burun burunaydım.

Bir de bu herif hâlâ hızlanmamı istiyordu.

Off, sus be. Sanki sen çok hızlısın.

Hem elimden geleni yapıyordum. Daha ne kadar hızlanabilirim ki?

İçimden söylenirken yine sesini duydum.

“Biraz daha hızlan.”

Bunu söylemesini sanki pusu kurmuşçasına beklediğimden anında patladım.

“Sen çok hızlısın sanki! Ayak uydur dedin, ayak uyduruyorum işte. Sen hızlanırsan tıpkı bir yılan gibi süzüleceğim arkandan. Söz.”

Tek nefeste söylemiştim.

Dediklerimi yine tiye almamıştı.

Kurşunlar beni bulmasın yeterdi. Gerisi önemli değildi galiba onun için.

Birkaç dakikanın ardından yan yana koşmaya başladık.

Ara sıra bana kayan şaşkın bakışlarını yakalıyordum. Neden öyle baktığını anlayamamıştım. Zaten bunu sorgulayacak kısımdan da çok uzaktım.

Çok hızlı koşuyordu.

Ayak uydurabilmiştim ama dumanlarla dolu ciğerlerim artık boğazımı yakıyor, nefesim kesik kesik çıkıyordu.

Nefes almaya çalışırken peşimizdekileri sordum.

“Peşimizdeler mi hâlâ? Daha fazla koşamıyacağım.”

“Az ileride bir uçurum var. Oradan atlayacağız. Biraz sabret.”

Bunu deyince durdum.

Ben durunca o da durup kolumdan tuttu.

“Niye durdun? Hadi.”

İzbandut gibi bedeninin kaslı kollarıyla beni de peşinden sürüklüyordu.

Hızlı hızlı aldığım solukların arasından konuşmaya çalışıyordum. Çok zordu.

Ağzımı doldurmuş, birazcık da Ankara şivesi katmıştım.