KÜL RENGİ

KÜL RENGİ/ SEKİZİNCİ BÖLÜM
Falez sularında, belime dolanan elin sahibinin yardımıyla yüzerek karşı kıyıya ilerliyorduk.

Suya nasıl düştük, nasıl kafamızı sudan çıkardık, orayı yakalayamamıştım. Her şey saniyeler içinde olmuştu.

Şaşırmamıştım.

Çünkü adam istihbaratçıyım diyordu. Özel yetiştirilmişti yani.

Eğer doğru söylüyorsa tabii.

Hani hemen kıyıda olacaktık, yalancı sudayız hala

Bakışlarını bana çevirdi. Yüzünde yalandan bir kınama vardı.

“Laflarımı çarpıtıyorsun şu an.”

“Ne?”

“Ben, su yutmadan kıyıda olacağımıza dair söz verdim. Sen uydurdun bir yerinden hemen kıyıda olacağın sözünü. Resmen iftiraya uğruyorum.”

Abi adam doğru söylüyor ha, diye Adana frekansına geçen sağ meleği duymazdan geldim.

Burnumu düşürsem almazdım ki.

Söz namustur. Sözümün arkasında durmalıydım.

Sesime korku ekledim.

“Hiii! Sen kafanı çarpmışsın olum. Kısa süreli hafıza kaybı bu.”

Anında ciddileştim.

“Bir de istihbaratçıyım diyorsun. Daha ne dediğin hakkında fikrin yok. Esefle sınadım seni, haberin olsun.”

Son kelimelerde ciddiyetimi koruyamadım. Hafiften güldüm.

Bu yüzden yine tiye alınmamştım.

Yüzünü buruşturunca konuşmayı bıraktım.

Yaraları vardı ve şu an tuzlu falez sularının tam ortasındaydık. Benim bile dikenlerin açtığı çizikler canımı oldukça yakıyordu. Onun yaralarıysa daha derindi. Acısını düşünemiyordum.

Yardımcı olmak için bedenimi yaslandığım bedenden ayırıp kendi başıma yüzmeye çalıştım.

Ama daha çok karada kalmış balık gibi çırpınıyordum.

Bana kahkaha attı.

“Napıyon lan?”

Gülmesini durduramıyordu.

Bi boku da becer be kızım, der gibi bir yüz ifadesiyle ona döndüm.

O ise kendinden geçmişti.

“Gülme ya! Sana yardım etmeye çalışıyorum işte. Yaralısın bir de. Beni taşıma istedim de daha çok balık oldum. Hamsi olanından.”

Kendi lafıma ben de ufak bir kahkaha attım.