SARIYA DÜŞEN MAVİ

Bölüm şarkısı - Yalın ~ Yeniden 

Zeynep’in odasındaki yatağa bağdaş kurup oturduğumda, dünün bütün yorgunluğu ve o kasvetli hastane havası bir anda üzerimden kalkmış gibiydi. Zeynep elindeki su bardağıyla içeri girip kapıyı arkasından dikkatlice kapattı. Yüzünde, az önce çardakta yaşananların getirdiği o muzip, zafer kazanmış sinsi tebessümle gelip tam karşıma bağdaş kurdu.

​"Evet Lara Hanım," dedi gözlerini süzerek, sesini odanın dışına taşmayacak şekilde fısıltılı bir tonlama ile kısarak. "Şimdi gelelim sadede... Çardaktaki o 'uyum sağlama' cevabından sonra Bahar’ın yüzünün aldığı o mor rengi gördün değil mi? Vallahi abimin gururdan göğsü kabardı, benim de içimin yağları eridi! Kız resmen neye uğradığını şaşırdı."

​Kıkırdayarak kucağımdaki yastığı biraz daha bağrıma bastım. "Zeynep, dalga geçme de anlat Allah aşkına," dedim içimdeki merakı artık bastıramayarak. "Kız bana bakarken resmen gözlerinden alevler çıkıyordu. Kim bu Bahar? Yiğit’le aralarında gerçekten geçmişe dayanan hiçbir şey geçmedi mi? Yani o bakışlar, o sahiplenme çabası normal bir şey değildi."

​Zeynep derin bir nefes alıp arkasına yaslandı, gözleri bir an pencereye doğru kaydı. "Lara, bak sana yemin ederim ki abimin bu kızla selam kelam dışında, köylü akraba ilişkisi dışında tek bir samimiyeti dahi olmadı. Bahar, bu köyün muhtarının kızı. Kendini bildi bileli abimi takıntı haline getirmiş durumda. Abim çocukluğumuzdan beri serttir, mesafelidir, kendi kabuğundadır bilirsin. Ama köylüdür, muhtarın kızıdır diye ne zaman kıza nezaketen bir merhaba dese ya da bayramda seyranda bir tebessüm etse, Bahar bunu kendi kafasında devasa bir aşka, bir vaade dönüştürdü."

​"Peki Yiğit hiç fark etmedi mi bunu? Hiç mesafesini koymadı mı?" diye sordum, kaşlarımı hafifçe çatarak.

​"Fark etmez olur mu hiç!" dedi Zeynep oturduğu yerde dikleşerek. "İki yıl önce Bahar’ın babası, yani Muhtar, konuyu güya ağız aramak için bizim eve gelip abime açmaya kalktı. 'Artık yuvanı kur Yiğit, bak bizim kız da büyüdü, yakışırsınız' falan demeye getirdi. Abim o gün öyle bir esti gürledi ki... 'Benim Bahar’a kardeş gözüyle bakmaktan başka hiçbir niyetim olamaz, bir daha da benim yanımda bu lafı duyarsam fena kırarım' dedi. O günden beri Muhtar da Bahar da abimden deliler gibi çekinir. Ama Bahar işte... Kendi kafasında 'Yiğit zaten hiçbir kadına bakmıyor, hayatına kimseyi almıyor, eninde sonunda bu köyde bana kalacak' hayaliyle yaşayıp duruyordu yıllardır."

​Zeynep uzanıp yastığın üzerindeki elimi sımsıkı tuttu. Bakışlarındaki o samimiyet ve sevgi içimi ısıttı.

​"Ama bu gece seni gördü Lara. Abimin sana nasıl kıymet verdiğini, gözlerinin içine bakarken nasıl eridiğini, elini bir an bile bırakmayışını ve herkesin ortasında seni nasıl bir zırh gibi koruduğunu gördü. Yıllardır kendi içinde büyüttüğü o sahte, içi boş hayal dünyası tek bir gecede, senin tek bir cümlenle başına yıkıldı. O yüzden sana o kadar kinliydi. Ama sen hiç istifini bozmadın, şehirli zarafetinle kıza öyle bir ders verdin ki... Abim sana boşuna böyle tutkuyla bağlanmamış, bunu bu gece bir kez daha anladım."