İki inatçı

Yağmur, Emir'in annesinin gönderdiği yemekleri mutfağa bırakıp salona geçti.Az önce kapının önünde yaşanan konuşmayı düşünüyordu.“Bence de.”Emir'in o gülümsemesi gözünün önünden gitmiyordu.— Neden sürekli aklıma geliyor bu çocuk?Kendi kendine kızıp televizyonu açtı.Tam o sırada telefonuna bildirim geldi.Emir: Yemekleri beğendin mi?Yağmur kaşlarını çattı.Yağmur: Daha yemedim.Birkaç saniye sonra cevap geldi.Emir: Beğenmezsen söyle.Yağmur: Neden?Emir: Annem bir daha yapmasın diye.Yağmur gülümsedi.Yağmur: Yok, güzel görünüyor.Emir: O zaman afiyet olsun, komşu.Yağmur telefonu masaya bıraktı.— Komşu demeyi de çok seviyor...Tam yemeğe başlayacakken kapısı tekrar çaldı.Yağmur şaşkınlıkla kapıya gitti.Kapıyı açtığında Emir karşısındaydı.— Ne oldu?Emir elindeki şemsiyeyi gösterdi.— Bunu sana verecektim.Yağmur şemsiyeye baktı.— Neden?— Yarın yağmur yağacak.— Nereden biliyorsun?— Hava durumuna baktım.Yağmur şemsiyeyi aldı.— Teşekkür ederim.Emir kapıya yaslandı.— Rica ederim.Yağmur birkaç saniye bekledi.— Başka bir şey var mı?— Yok.— O zaman...— Ama bir şartım var.Yağmur kaşlarını kaldırdı.— Neymiş?— Şemsiyeyi kaybetmeyeceksin.Yağmur gülerek:— Merak etme.

Senin gibi inatçı birinin verdiği şemsiyeyi kaybetmem.Emir de gülümsedi.— Güzel.