İki inatçı

Yağmur ve Emir akşam saatlerinde birlikte apartmana doğru yürüyordu.Gün boyunca yaptıkları inatlaşmaların ardından ikisi de hâlâ kimin kazandığına karar verememişti.— Bence kesinlikle sen kaybettin, dedi Yağmur.Emir gülerek başını salladı.— Hâlâ aynı şeyi söylüyorsun.— Çünkü doğru.— Seninle tartışmak gerçekten imkânsız.— Sonunda anladın.Apartmanın önüne geldiklerinde Yağmur kaldırımdan çıkarken ayağı yerdeki küçük bir taşa takıldı.— Aa!Bir anda dengesi bozuldu.Emir refleksle elini uzattı ve Yağmur'u düşmeden yakaladı.Yağmur bir an ne olduğunu anlayamadı.Emir'in eli belindeydi.İkisi de birkaç saniye boyunca sessiz kaldı.Yağmur başını kaldırıp Emir'e baktı.Emir de ona bakıyordu.— İyi misin? diye sordu Emir.Yağmur yavaşça başını salladı.— İyiyim.Emir onu dikkatlice doğrulttu ve elini çekti.— Az kalsın düşüyordun.Yağmur mahcup bir şekilde yere baktı.— Taşı görmedim.Emir gülümseyerek:— Belli.— Gülme!— Gülmüyorum.— Gülüyorsun.— Çünkü az önce bana “ben asla düşmem” diyen biri, küçücük bir taşa yenildi.Yağmur kollarını bağladı.— O taş hile yaptı.Emir kahkaha attı.— Tabii.

Suç taşın.Yağmur da istemeden gülümsedi.Birlikte apartmana girdiler.Asansörde yan yana durduklarında ikisi de birkaç dakika önceki anı düşünüyordu.Ama ikisi de bir şey söylemedi.Asansörün kapısı açılınca Yağmur hızlıca çıktı.— İyi geceler, Emir.— İyi geceler, komşu.Yağmur kapısını açıp içeri girdi.Kapıyı kapattığında yüzündeki gülümsemeyi fark etti.— Ne oluyor bana?Karşı dairede ise Emir de kapısını kapatmıştı.O da aynı anı düşünüp kendi kendine gülümsedi.İkisinin de aklından aynı şey geçiyordu:“Az önce neden kalbim böyle hızlandı?”