İki inatçı

Ertesi sabah Yağmur mutfağa geçtiğinde aklına yine dün akşam geldi.Özellikle de Emir'in onu düşmekten kurtardığı an.— Saçmalama Yağmur...Kahvaltısını hazırlarken kapı çaldı.Kapıyı açtığında Emir elinde iki kahveyle duruyordu.— Günaydın.Yağmur kahvelere baktı.— Bunlar ne?— Dün kazanan çıkmadı ya...Emir bir kahveyi ona uzattı.— Barış kahvesi.Yağmur kahveyi aldı.— Barış mı yaptık?— Henüz değil.— Neden?Emir gülümseyerek:— Çünkü hâlâ çok inatçısın.Yağmur güldü.— Sen de az değilsin.Emir tam dönecekken Yağmur:— Dün için teşekkür ederim.Emir ona baktı.— Hangi kısmı için?Yağmur biraz utanarak:— Beni tuttuğun için.Emir'in yüzünde küçük bir gülümseme oluştu.— Önemli değil.Yağmur:— Ama gerçekten düşüyordum.— Biliyorum.— Çok komik bir durumdu.Emir kahkaha attı.— Senin “taş hile yaptı” demen daha komikti.Yağmur da gülmeye başladı.— Hâlâ onun arkasındayım!Bir süre birlikte güldüler.Sonra kısa bir sessizlik oldu.Bu kez sessizlik eskisi gibi rahatsız edici değildi.Yağmur, Emir'e baktığında onun da kendisine baktığını fark etti.İkisi de bakışlarını aynı anda kaçırdı.Yağmur'un kalbi hafifçe hızlandı.Emir ise kahvesinden bir yudum aldı.— Bugün dikkatli yürü.Yağmur kaşlarını kaldırdı.— Neden?— Seni her seferinde kurtaramam.Yağmur gülümseyerek:— Belki yine kurtarırsın.Emir birkaç saniye ona baktı.— Belki.İkisi de gülümsedi.Artık aralarındaki şey yalnızca inatlaşma değildi.Henüz adını koyamadıkları küçük bir hoşlanma kıvılcımı başlamıştı.