İki inatçı

Yağmur o gün boyunca Emir'i düşünmemeye çalıştı.Ama ne zaman aklı başka bir şeye gitse, dün akşamki an tekrar gözünün önüne geliyordu.Emir'in onu son anda tutması...Sonra ikisinin birbirine bakması...Ve o garip sessizlik.Akşam eve geldiğinde karşısındaki kapıya baktı.Emir henüz gelmemişti.Yağmur farkında olmadan kapısının önünde birkaç saniye bekledi.— Ben ne yapıyorum?Tam içeri girecekken apartmanın kapısı açıldı.Emir geldi.Yağmur hemen toparlandı.— Geç kaldın.Emir şaşkınlıkla baktı.— Beni mi bekliyordun?— Hayır!— Daha ben bir şey demeden cevap verdin.Yağmur sustu.Emir gülmeye başladı.— Yakalandın.— Sus.İkisi birlikte asansöre yöneldi.Asansörde Emir:— Dün olanları düşündün mü?Yağmur ona baktı.— Neyi?— Taş meselesini.Yağmur gülmeye başladı.— O taşı unutmayacağım.— Ben de unutmayacağım.— Neden?Emir bir an durdu.— Çünkü seni ilk kez bu kadar şaşkın gördüm.Yağmur gülümsedi.— Sen de ilk kez bu kadar sessiz kaldın.Emir ona baktı.— Belki ne diyeceğimi bilemedim.Yağmur'un gülümsemesi biraz daha belirginleşti.Asansörün kapısı açıldı.İkisi de kendi kapılarına yöneldi.Yağmur kapısını açmadan önce Emir'e döndü.— İyi geceler.— İyi geceler, Yağmur.Yağmur içeri girdi.Emir de kendi dairesine geçti.Ama bu kez ikisinin de aklında aynı düşünce vardı:“Galiba ona karşı hissettiğim şey sadece merak değil.”İkisi de bunu henüz birbirine söylemeye hazır değildi.Çünkü aşk konusunda bile...İki İnatçı, ilk adımı atmak istemiyordu.