LABİRENT 2

İZEL DEMİR Uyandığımda ilk hissettiğim şey başımdaki ağrıydı.İkinci şey ise korkuydu.Neden korktuğumu bilmiyordum.Sadece korkuyordum.Gözlerimi açtığımda beyaz bir tavana baktım.Bir süre hiçbir şey yapmadan öylece kaldım.Tavan.Duvar.Pencere.Masa.Sandalyenin üzerinde duran siyah bir hırka.Her şey normal görünüyordu.Ama hiçbir şey tanıdık değildi.Elimi başıma götürdüm.Parmaklarım saçlarımın arasından geçti."Ben..."Sesim yabancı geldi.Boğazımı temizledim."Ben kimim?"Odaya cevap veren olmadı.Gözlerimi kapattım.Belki hatırlardım.Adımı.Nerede olduğumu.Buraya nasıl geldiğimi.Birini.Herhangi birini.Ama zihnim bomboştu.Sanki biri hayatımın bütün sayfalarını söküp almıştı.Sonra kapı açıldı.Başımı çevirdim.Elif.Onu gördüğüm anda içimde garip bir rahatlama oldu.Nedenini bilmiyordum.Ama onu tanıyordum.En azından onu."Elif."Adını söylerken tereddüt etmedim.O da bunu fark etti.Yüzünde çok küçük bir gülümseme belirdi."Hatırladın.""Diğerlerini hatırlamıyorum.""Kimleri?"Başımı iki yana salladım."Kimseyi."Elif birkaç saniye beni izledi.Sonra yanıma oturdu."Hiç mi?""Hiç."Elif'in yüzünde garip bir ifade oluştu.Üzüntü değildi.Pişmanlık da değildi.Daha çok...Memnuniyet gibiydi."Belki de böylesi daha iyi.""Neden?""Çünkü bazı şeyleri bilmemek insanı daha az acıtır."O cümleyi duyduğum anda içimde bir şey kıpırdadı.Bir görüntü.Karanlık bir oda.Bir ses."Sadece biraz daha dayan."Gözlerimi kırptım.Görüntü kayboldu."Elif.""Efendim?""Bir şey hatırladım."Yüzündeki ifade değişti."Ne?""Bir ses.""Ne sesi?""Senin sesin."Elif sustu."Ne diyordum?"Bilmiyordum.Ama bir sonraki görüntü geldi.Eski bir bina.Soğuk bir zemin.Elif karşımda.Ve ben geri çekiliyorum.Korkuyorum."Elif...""Ne oldu?""Sen..."Cümleyi tamamlayamadım.Başım daha çok ağrımaya başladı.Sonra başka bir görüntü.Bir an.Bir patlama sesi.Elif'in yüzü.Benim yere düşüşüm.Ve ardından...Sessizlik.Gözlerimi açtım.Nefes nefeseydim.Elif hâlâ yanımdaydı."Ne gördün?""Sen vardın.""Ben hep yanındaydım.""Hayır."Başımı tuttum."Başka bir şey vardı."Elif'in gözleri üzerimdeydi."Ne?""Bilmiyorum."Ama içimde bir his vardı.Bir şey olmuştu.Bana.Elif'e.Ve o şey...İyi bir şey değildi.O gece uyuyamadım.Elif odadan çıktıktan sonra pencerenin önüne geçtim.Dışarıda yağmur yağıyordu.Camdaki yansımama baktım.Bir yabancı görüyordum.Kendime baktığımda bile kendimi tanımıyordum.Sonra zihnimde bir kelime belirdi.Aybars.Donup kaldım.Bu isim nereden gelmişti?Kimin ismiydi?Benim için neden önemliydi?Gözlerimi kapattım.Bir adamın silueti.Sadece siluet.Yüzü yoktu.Sonra bir ses."İzel."Gözlerimi açtım.Kalbim hızla çarpıyordu."İzel..."Adımı söyleyen o ses...Tanıdık gelmişti.Ama kim olduğunu bilmiyordum.Kapı açıldı.Elif içeri girdi.Beni pencerenin önünde görünce durdu."Uyumadın mı?""Elif.""Ne oldu?""Aybars kim?"Elif'in yüzündeki ifade bir anda değişti.Çok kısa sürdü.Ama gördüm.Sonra tekrar sakinleşti."Kim?""Aybars.""Tanımıyorum."Yalan söylediğini düşündüm.Ama neden yalan söylediğini bilmiyordum."Ben tanıyor muyum?"Elif yanıma geldi."Hayır.""Ama adı aklıma geldi.""Unut.""Neden?""Çünkü sana hiçbir şey ifade etmiyor."Başımı eğdim.Ama o isim içimde kalmıştı.Aybars.Kimdi?Bilmiyordum.Ertesi gece daha fazlasını hatırladım.Bu kez görüntü daha netti.Elif karşımdaydı.Elinde bir şey vardı.Ben ona bakıyordum."Elif, yapma."Sesim titriyordu."Sen bunu hak ettin.""Neyi?""Her şeyi."Görüntü değişti.Ben yere düşüyordum.Sonra Elif yanıma geldi.Yüzüme baktı.Ve...Bana yardım etti.Ama neden?Eğer beni öldürmek istediyse...Neden kurtarmıştı?Görüntü tekrar değişti.Elif'in sesi:"Ölmek yok."Sonra başka bir cümle."Bu kadar kolay bitmesine izin vermeyeceğim."Gözlerimi açtım.Nefesim kesilmişti.Artık biliyordum.Elif beni öldürmeye çalışmıştı.Ama sonra...Bilerek kurtarmıştı.Beni yaşatmıştı.Neden?Cevabı bilmiyordum.Ama bir şeyden emindim.Bu bir iyilik değildi.Elif beni kurtarmamıştı.Beni yaşatmayı seçmişti.Ve ikisi aynı şey değildi.Sabah Elif geldiğinde ona baktım."Sen beni neden kurtardın?"Elif durdu."Ne?""Beni."Sessizlik."Hatırladım."Yüzünde en ufak bir şaşkınlık bile oluşmadı."Her şeyi değil.""Yeterince."Elif sandalyeye oturdu."Ölmeni istemedim.""Neden?""Çünkü ölüm çok kolay."O cümleyi duyunca içim ürperdi."Ben sana ne yaptım?"Elif bana baktı.Uzun süre.Sonra hafifçe gülümsedi."Hatırladığında anlarsın.""Ya hiç hatırlamazsam?"Bu kez gülümsemesi büyüdü."İşte o zaman daha eğlenceli olacak."Elif kapıya yöneldi.Gitmeden önce durdu."Bir şey soracağım.""Neyi?""Adımı hatırlıyorsun."Başımı salladım."Evet.""Başka kimseyi hatırlamıyorsun.""Hayır."Elif kapıyı açtı."Öyle kalsın."Kapı kapandı.Ben odada tek başıma kaldım.Ve ilk kez bir şeyden korktum.Geçmişimi hatırlamaktan değil.Elif'in benden ne sakladığını öğrenmekten.Çünkü zihnimde hâlâ tek bir isim dolaşıyordu.Aybars.Kim olduğunu bilmiyordum.Neden sesini hatırladığımı bilmiyordum.Ama içimde bir yer...Onu bulmam gerektiğini söylüyordu.Henüz bilmiyordum.O da beni arıyordu.Ama yollarımız daha kesişmeyecekti.Çünkü Elif'in kurduğu oyunun en sevdiği kısmı buydu:İnsanları birbirinden uzak tutup, birbirlerini aramalarını izlemek.