LABİRENT 2

İZEL DEMİR O günden sonra rüyalarım değişti.Önceden hiçbir şey görmüyordum.Şimdi ise her gece aynı karanlığın içine düşüyordum.Bir koridor.Kapısı olmayan bir oda.Uzakta bir kadın sesi.Ve sürekli tekrar eden bir cümle:"Hatırlama."Kimin söylediğini bilmiyordum.Ama her uyandığımda kalbim sanki o sesi gerçekten duymuşum gibi çarpıyordu.Bir sabah yataktan kalktığımda masanın üzerinde bir kâğıt gördüm.Üzerinde tek bir isim vardı.İZEL.Kendi ismim.Altında ise başka bir şey yazıyordu."Bazen unutmak, hatırlamaktan daha güvenlidir."Kâğıdı elime aldım.El yazısı tanıdık geldi.Ama kime ait olduğunu çıkaramadım.Kapı açıldı.Elif içeri girdi.Kâğıdı hemen sakladım."Ne yapıyorsun?""Hiç."Bana baktı."Yalan söylemeyi öğrenmişsin.""Belki de senden öğrenmişimdir."Elif'in kaşlarından biri hafifçe kalktı.Sonra gülümsedi."Demek biraz ilerleme var.""Ne demek bu?""Hiç.""Elif.""İzel."Sesindeki ton değişmişti."Her sorunun cevabını bilmek zorunda değilsin.""Benim hayatımdan bahsediyoruz.""Hayatın."Kısa bir kahkaha attı."Senin hayatın hakkında senden daha fazla şey bilen birinin olması garip değil mi?"O an içimde bir öfke yükseldi."Sen benim neyimsin?"Elif sustu."Arkadaşım mı?"Cevap yok."Ailem mi?"Yine sessizlik."Yoksa düşmanım mı?"Elif'in gözlerindeki ifade ilk kez sertleşti."Ben senin kardeşinim."Kardeş.Kelime zihnimde yankılandı.Kardeşim.Bir görüntü geldi.İki kız.Biri daha küçük.Biri ona gülüyor.Sonra görüntü parçalandı.Başımı tuttum.Elif hemen yanıma geldi."Ne oldu?""Sen..."Nefes aldım."Sen gerçekten kardeşim misin?""Evet.""İzel."Elif'in sesi yumuşadı."Ben senin tek güvendiğin kişiyim."Bu cümle garip şekilde canımı yaktı.Nedenini bilmiyordum.O gün dışarı çıkmama izin vermedi."Bugün evde kal.""Neden?""Çünkü öyle.""Artık bana emir vermeyi bırak."Elif kapının önünde durdu."Emir vermiyorum.""Ne yapıyorsun?""Seni koruyorum."Bu kelimeyi duyunca içim ürperdi.Koruyorum.Aynı kelimeyi daha önce de duymuştum.Ama kimden?Bir erkek sesi.Sakin."Ben seni korurum."Gözlerimi kapattım.Yüzü hâlâ yoktu.Sadece ses.Sonra bir isim.Aybars.Gözlerimi açtım.Elif bana bakıyordu."Yine mi?""Aybars."Bu kez isminden korkmadım.Merak ettim."Kim bu?"Elif cevap vermedi."Sen tanıyorsun.""Hayır.""Yalan söylüyorsun."Elif bana yaklaştı."Onu tanımaman senin için daha iyi.""Neden?""Çünkü bazı insanlar hayatımıza girdiğinde bizi biz olmaktan çıkarır.""Belki de ben onu hatırlamak istiyorum."Elif'in yüzündeki gülümseme kayboldu."Hayır.""Niye?""Çünkü sen onu hatırlarsan..."Bir an sustu."...beni de hatırlarsın."İkimiz de sustuk.İşte o cümle her şeyi değiştirdi.Çünkü Elif ilk kez korkmuştu.O gece evden çıktım.Nereye gittiğimi bilmiyordum.Sadece yürüdüm.Sokaklar yabancıydı.Ama ayaklarım sanki nereye gideceğini biliyordu.Bir köşede durdum.Karşıdaki küçük dükkâna baktım.İçeri girdiğimde yaşlı bir adam bana uzun süre baktı."Birini mi arıyorsun?""Hayır."Sonra duraksadım."Belki.""Adı ne?"Ağzımdan düşünmeden çıktı."Aybars."Adamın yüzü değişti."Sen..."Durdu."İzel?"Kalbim duracak gibi oldu."Benim adımı nereden biliyorsunuz?"Adam cevap vermedi.Sadece bana baktı.Sonra başını iki yana salladı."Git buradan.""Neden?""Çünkü seni burada görmemesi gereken insanlar var.""Kim?"Adam ayağa kalktı."Git."Tam o sırada dışarıda siyah bir araba durdu.İçimden garip bir korku yükseldi.Adam perdeyi kapattı."Çabuk.""Neler oluyor?""Sen ölüsün."Donup kaldım."Ne?"Adam bana baktı."İnsanlar senin öldüğünü biliyor."Nefesim kesildi."Ben ölmedim.""Ben biliyorum.""Kimse bilmiyor mu?"Adam cevap vermedi.Dışarıdaki arabanın kapısı açıldı.Bir adam indi.Yüzünü göremiyordum.Ama kalbim hızlandı.Sanki onu tanıyordum.Sanki yıllardır beklediğim bir şey birkaç metre ötemdeydi.Sonra telefonum çaldı.Elif.Açtım."İzel."Sesi sakindi."Neredesin?"Cevap vermedim."İzel.""Benim öldüğümü mü sanıyorlar?"Sessizlik."Kim?""Herkes."Elif birkaç saniye sustu.Sonra çok sakin bir şekilde konuştu."Senin geçmişini bilmen gerekmiyor.""Benim geçmişimden korkuyor musun?""Hayır.""Yalan.""İzel.""Ne?""Şimdi eve dön.""Ya dönmezsem?"Elif'in sesi değişti."Bu sefer seni bulmak zorunda kalırım."Telefon kapandı.Dışarıdaki adam dükkâna doğru bakıyordu.Ben ise ilk kez kaçmak istemedim.Çünkü zihnimde bir görüntü belirdi.Bir adam.Bana bakıyordu.Gülümsüyordu.Ve adımı söylüyordu."İzel."Bu kez ses çok daha netti.Ama yüzünü hâlâ göremiyordum.Adam dükkânın önünden geçti.Ben nefesimi tuttum.Ve o an anladım.Aybars'ı bulmam gerekmiyordu.Henüz değil.Çünkü geçmişim beni bulmaya başlamıştı.Ve ben...Onu hatırlamaya başladığım anda Elif'in kurduğu bütün dünya parçalanacaktı.