LABİRENT 2

İZELO geceden sonra Elif beni daha fazla yalnız bırakmadı.Nereye gitsem birkaç adım arkamdaydı.Mutfakta kahve yaparken kapının kenarında duruyordu.Pencereden dışarı bakarken beni izliyordu.Uyuduğumda kapımı kapatıyordu.Sanki bir yere kaçacağımdan korkuyordu.Belki de haklıydı.Çünkü ben artık kaçmak istiyordum.Ama nereye gideceğimi bilmiyordum.Benim için en korkutucu şey de buydu.Bir insan geçmişini hatırlamıyorsa, nereye döneceğini de bilemez.Elif benim tek bildiğim insandı.Ama artık ona güvenip güvenemeyeceğimi bilmiyordum.Sabah erkenden uyandım.Başucumda bir bardak su vardı.Yanında da küçük, siyah bir kutu.Kutuyu daha önce görmemiştim.Yavaşça açtım.İçinden bir kolye çıktı.İnce bir zincirin ucunda küçük bir pusula vardı.Elime aldığım anda başım zonkladı.Bir görüntü.Bir masa.Bir erkek eli.Kolye benim boynuma takılıyor.Sonra bir ses:"Kaybolursan bunu takip et."Gözlerimi açtım.Nefesim kesilmişti.Kolye hâlâ elimdeydi."Kim?"Kendi kendime fısıldadım.Kim bana bunu vermişti?Kapı açıldı.Elif içeri girdi.Kolye elimdeydi.Onu görünce yüzündeki bütün ifade değişti."Onu nereden buldun?""Kutudaydı."Elif hızla yanıma geldi.Kolye için elini uzattı.Geri çekildim."Bu kimin?""Senin.""Bana kim verdi?""Hatırlamıyorsun.""Kim verdi?"Elif cevap vermedi."Elif.""İzel, bırak onu.""Hayır."İlk kez sesimi yükselttim."Kim verdi bunu?"Elif bana baktı.Sonra soğuk bir şekilde konuştu."Aybars."İsim havada asılı kaldı.Kalbim hızlandı.Demek gerçekti.Onu gerçekten tanıyordum.Elif kolyeyi elimden almaya çalıştı."Onu hatırlamaman gerekiyor.""Niye?""Çünkü o seni tekrar aynı yere götürür.""Nereye?""Benim seni kurtardığım yere."Sustum.O an her şey yerine oturmaya başlamıştı.Elif beni öldürmeye çalışmıştı.Sonra kurtarmıştı.Hafızamı kaybetmiştim.Ve Aybars...Aybars benim geçmişimdeydi.Belki de en önemli yerindeydi.O gece yatağımın altında eski bir çanta buldum.İçinden birkaç fotoğraf çıktı.İlkinde ben vardım.İkincisinde tanımadığım insanlar.Üçüncüsünde ise...Aybars.Fotoğrafa uzun süre baktım.Yüzünü görür görmez içimde garip bir his oluştu.Korku değildi.Öfke değildi.Daha çok...Özlem gibiydi.Ama neden?Parmaklarımı fotoğrafın üzerinde gezdirdim."Sen kimsin?"Sonra fotoğrafın arkasında bir şey fark ettim.Küçük bir yazı."Bir gün her şeyi unutursan, bana yine gel."Altında tek harf vardı.A.Gözlerim doldu.Neden ağladığımı bilmiyordum.Bir insanı hatırlamadan özlemek mümkün müydü?Demek ki mümkündü.Tam fotoğrafı cebime koyarken kapı açıldı.Kerem.Onu ilk kez görüyordum.Ama o beni görür görmez dondu.Gözleri büyüdü."Sen..."Geri çekildim."Sen kimsin?"Kerem'in yüzündeki şaşkınlık daha da arttı."Elif nerede?""Kim olduğunu sordum.""Ben Kerem."İsim bana hiçbir şey ifade etmedi."Tanıyor muyum seni?"Kerem cevap veremedi.Sonra bakışları elimdeki fotoğrafa kaydı.Aybars'ın fotoğrafına."Onu hatırlıyor musun?""Hayır."Kerem derin bir nefes aldı."İyi.""Niye?""Çünkü hatırlarsan işler çok karışır.""Elif de aynı şeyi söylüyor."Kerem bana baktı."Elif sana ne anlattı?""Hiçbir şey.""İyi yapmış.""Sen de ondan korkuyor musun?"Kerem hafifçe güldü."Elif'ten mi?"Başını iki yana salladı."Hayır.""Kimden?"Cevap vermedi.Sonra çok düşük bir sesle söyledi:"Aybars'tan."İsim yine içimde yankılandı.Ama Kerem'in yüzündeki korku beni daha çok düşündürdü."Onu neden tanıyorsun?""Çünkü bir zamanlar..."Durdu."...en yakın arkadaşımdı.""Şimdi?""Şimdi düşmanım."Kerem çıktıktan sonra uzun süre pencerenin önünde oturdum.Elimdeki fotoğrafı tekrar açtım.Aybars.Fotoğrafa bakarken bir şey hatırladım.Bir oda.Aybars karşımda.Ben gülüyorum.O da bana bakıyor."Yine mi?""Ne?""Başıma bela oluyorsun.""Sen beni seviyorsun."Bir sessizlik.Sonra onun gülüşü."Maalesef."Görüntü kayboldu.Elimi göğsüme bastırdım.Kalbim deli gibi atıyordu.Bir an sonra kapı açıldı.Elif içeri girdi.Bana baktı.Sonra fotoğrafı gördü."Onu hatırladın."Bu bir soru değildi.Başımı salladım."Biraz."Elif'in yüzünde pişmanlık yoktu.Korku da yoktu.Sadece öfke."Ne kadar?""Yeterince.""Ne hatırladın?""Aybars'ı."Elif birkaç saniye sustu.Sonra yaklaştı."Onu unut.""Unutamıyorum.""Unutacaksın.""Ya istemezsem?"Elif bana baktı."İzel..."İlk kez sesinde sertlik vardı."Ben seni bir kere kaybetmiş gibi yaptım."Kaşlarımı çattım."Ne demek bu?""Bir daha seni kaybetmeyeceğim.""Ben senin malın değilim."Elif sustu.Sonra kapıya yöneldi.Ama çıkmadan önce dönüp bana baktı."Henüz değil.""Ne?""Henüz onunla karşılaşma."Kalbim sıkıştı."Kim?"Elif cevap vermedi.Ama ben artık biliyordum.Aybars.Henüz yüzünü karşıma çıkarmayacaktı.Ben de henüz onun karşısına çıkmayacaktım.Çünkü hafızamın geri dönmesi için bir süre daha gerekiyordu.Ve Elif'in bilmediği bir şey vardı.Ben artık geçmişimi aramıyordum.Geçmişim beni çağırıyordu.Her gece biraz daha.Her rüyada biraz daha.Ve bir gün...Aybars'ın yüzünü gerçekten hatırlayacaktım.