LABİRENT 2

İZELHafızamın geri dönmesini istemediğimi sanıyordum.Yanılmışım.İnsan bilmediği bir geçmişten korkardı.Ama benim korktuğum şey artık geçmişim değildi.Gerçekti.Çünkü ne zaman gözlerimi kapatsam bir parçası geri geliyordu.Bir ses.Bir oda.Bir isim.Bir yüzün yarısı.Sonra hepsi tekrar kayboluyordu.Sanki zihnim bana geçmişimi gösteriyor, tam dokunacakken elimden çekip alıyordu.Ve bunun en kötü tarafı...Elif'in bunu benden daha önce biliyor olmasıydı.Sabah uyandığımda odada yalnızdım.Perdeler kapalıydı.Kapının kilitli olduğunu fark ettim.Yataktan kalkıp kapıya gittim.Kolu çevirdim.Açılmadı.Bir kez daha denedim.Sonuç aynıydı."Elif?"Cevap yok.Kapıya vurdum."Elif!"Koridordan ayak sesleri geldi.Sonra kapının diğer tarafından sesi duyuldu."Uyandın.""Kapıyı aç.""Birazdan.""Şimdi."Sessizlik."Elif, kapıyı aç.""Bugün dışarı çıkmayacaksın.""Ben sana sormadım.""Ben de izin istemedim."Dişlerimi sıktım."Ben kimim?"Elif sustu."Gerçekten soruyorum."Yine cevap yoktu."İzel kim?"Bu kez kapının diğer tarafında uzun bir sessizlik oldu.Sonra Elif:"Sen.""Başka?""Ne demek başka?""Ben kimdim?""Hatırlamadığın biri.""Kim?""Önemli değil.""Benim için önemli.""Hayır."Sesindeki kesinlik beni daha da öfkelendirdi."Sen benim hayatım hakkında karar veremezsin.""Verebilirim.""Neden?""Çünkü seni senden daha iyi tanıyorum."Bu cümle beni susturdu.Çünkü belki de haklıydı.Ben kendimi bile tanımıyordum.Öğlene kadar odada kaldım.Sonra kapı açıldı.Elif elinde bir tepsiyle içeri girdi.Tepsiyi masaya bıraktı."Yemek ye.""İstemiyorum.""Yemelisin.""Sen hep böyle mi konuşuyorsun?""Nasıl?""Sanki söylediklerin emir."Elif sandalyeye oturdu."Eskiden de böyleydim.""Benimle ilgili ne biliyorsun?""Çok şey.""Mesela?"Elif cevap vermedi."En sevdiğim yemek?"Sessizlik."En sevdiğim renk?"Yine sessizlik."Çocukken neden korkardım?"Elif'in bakışları değişti."İzel...""Ne?""Geçmişi kurcalama.""Çünkü cevaplarını bilmiyorsun.""Çünkü cevapları bilmek sana zarar verir.""Ya senin cevapların sana zarar veriyorsa?"Elif başını kaldırdı.İlk kez aramızdaki sessizliğin gerçekten tehlikeli olduğunu hissettim."Sen hiçbir şey bilmiyorsun.""Doğru."Ayağa kalktım."Ama öğrenebilirim."Elif bana baktı."Öğrenirsen bazı insanları kaybedersin.""Zaten kimsem yok."Elif'in yüzündeki ifade bir anlığına kırıldı.Sonra tekrar düzeldi."Ben varım."Başımı iki yana salladım."Senin var olman, sana güvenmem gerektiği anlamına gelmiyor."Elif cevap vermedi.Kapıya yürüdü.Gitmeden önce durdu."Bu gece yalnız kalma.""Neden?""Rüyalarında bazı şeyleri hatırlayabilirsin.""Ve?""Hatırladıkların seni korkutabilir."Kapı kapandı.Ben ise masada oturup onun son cümlesini düşündüm.Rüyalar.Demek ki Elif biliyordu.Benim hatırladığım şeylerin nereden geldiğini biliyordu.O gece uyumamaya karar verdim.Masanın başında oturup önümdeki kâğıda hatırladığım her şeyi yazdım.Birinci kelime:İzel.İkinci:Elif.Üçüncü:Aybars.Dördüncü:Kerem.Sonra durdum.Kerem'i yalnızca birkaç saat önce görmüştüm.Ama onunla ilgili de bir şey hatırlamaya başlamıştım.Bir masa.Üç kişi.Aybars.Kerem.Ben.Bir tartışma.Kerem bağırıyordu:"Sen herkesi kurtaramazsın."Aybars cevap veriyordu:"Denemeden bilemezsin."Ben araya giriyordum:"İkiniz de susar mısınız?"Sonra görüntü bitiyordu.Başımı kaldırdım."Ne oluyor bana?"Cevap yoktu.Kâğıda yeni bir kelime yazdım.KORUMAK.Sonra altına:ÖLMEK.Bir süre kalemi elimde tuttum.Ve üçüncü kelimeyi yazdım:KAÇMAK.Gece yarısını geçtiğinde gözlerim ağırlaştı.Ne kadar dirensem de uyuyakaldım.Bu kez rüya diğerlerinden farklıydı.Karanlık değildi.Güneş vardı.Bir sokakta yürüyordum.Yanımda Kerem vardı."Elif yine sinirlenecek.""Umurumda değil.""Sonra seni ben kurtaracağım."Gülüyordum."Sen önce kendini kurtar."Kerem başını sallıyordu.Sonra uzaktan biri geldi.Aybars.Bana baktı.Ama yüzü bu kez netti.İlk kez.Onu gerçekten gördüm.Rüyanın içindeki İzel ona doğru yürüdü.Ben ise olduğum yerde kalmıştım.Aybars'ın ağzından tek bir cümle çıktı:"Geç kaldın."Sonra görüntü değişti.Aynı bina.Aynı koridor.Elif.Bu kez yüzünü net görüyordum.Elinde bir silah vardı.Ben geri geri gidiyordum."Elif...""Buraya kadar.""Ne yapıyorsun?""Bitiriyorum.""Ben senin kardeşinim."Elif'in yüzünde hiçbir duygu yoktu."Tam da bu yüzden."Bir ses.Sonra yere düşüşüm.Rüya bir anda karardı.Ama bu kez uyanmadım.Başka bir görüntü geldi.Elif yanıma çömelmişti.Ben nefes almakta zorlanıyordum.Elif bana bakıyordu.Ve beklediğim şeyin aksine...Bana yardım ediyordu."Ölme."Sesi soğuktu."Henüz değil."Görüntü bulanıklaştı.Sonra başka bir cümle:"Ölürsen her şey biter."Elif'in yüzüne baktım."Ben bitmesini istemiyorum."Görüntü kesildi.Gözlerimi açtım.Karanlık odada nefes nefese kalmıştım.Yatakta doğruldum."Sen..."Boğazım düğümlendi."Sen beni öldürmek istemiyordun."Kapının yanında bir gölge vardı.Elif.Ne zamandır orada olduğunu bilmiyordum.Bana baktı."Hatırladın.""Sen beni kurtardın.""Hayır."Şaşırdım."Ne?"Elif içeri girdi."Ben seni yaşattım."Aradaki farkı ilk kez o kadar net anladım."Niye?"Elif yatağın karşısındaki sandalyeye oturdu."Çünkü ölüm bir son.""Ve?""Ben senin sonunun gelmesini istemedim.""İyiliğim için mi?"Elif güldü."Hayır.""Öyleyse neden?"Elif'in gözlerinde hiçbir pişmanlık yoktu."Çünkü acı çekmeni istedim."O cümle odanın içinde yankılandı.Birkaç saniye hiçbir şey söyleyemedim."Ben sana ne yaptım?""Hatırlayacaksın.""Elif.""Hatırladığında bana neden kızdığını da anlayacaksın.""Ya seni affetmezsem?"Elif omuz silkti."Affetmeni istemiyorum.""Ya senden nefret edersem?""Zaten edeceksin."Sesinde korkunç bir sakinlik vardı."Benim istediğim de bu."Ertesi sabah uyandığımda Elif yoktu.Ama masanın üzerinde yeni bir şey vardı.Bir dosya.Üzerinde ismim yazıyordu.İZEL.Dosyayı açtım.İlk sayfada fotoğrafım vardı.İkinci sayfada doğum tarihim.Üçüncü sayfada bazı isimler.Elif.Kerem.Aybars Yücel.Aybars'ın isminin altında tek bir cümle vardı:"Yaklaşmasına izin verme."Sayfayı çevirdim.Başka bir cümle:"İzel onu hatırlarsa plan değişecek."Bir sonraki sayfa boştu.Son sayfada ise tek bir kelime:"GÜVENME."Kime güvenmemem gerektiğini bilmiyordum.Elif'e mi?Aybars'a mı?Kerem'e mi?Belki hepsine.Dosyayı kapattım.Tam o sırada telefonum çaldı.Bilinmeyen numara.Açtım.Karşı taraftan hiçbir ses gelmedi."Merhaba?"Sessizlik."Kim bu?"Yine sessizlik.Sonra çok kısa bir nefes sesi.Ardından telefon kapandı.Ekrana baktım.Arama geçmişinde numara yoktu.Ama garip bir şey olmuştu.Telefon kapanmadan hemen önce duyduğum o nefes...Bir yerden tanıdıktı.Kulağımı kapattım.Gözlerimi kapattım.Ve zihnimde tek bir görüntü belirdi.Aybars.Ama bu kez yanında Kerem vardı.İkisi karşı karşıyaydı.Kerem:"Onu bulursan ne yapacaksın?"Aybars:"Önce yaşadığını bilmek istiyorum."Kerem:"Ya yaşamıyorsa?"Aybars'ın cevabı:"Ben onun öldüğüne hiçbir zaman inanmadım."Gözlerimi açtım.Kalbim hızla çarpıyordu.Elif'in söylediği her şey bir anda anlamını yitirmişti.Çünkü eğer Aybars gerçekten benim öldüğüme inanmıyorsa...İki yıldır neden beni arıyordu?Ve daha önemlisi...Ben neden onun beni bulmasını istemeye başlamıştım?Henüz cevabı bilmiyordum.Ama bir şeyden emindim.Aybars'la karşılaşmamız yaklaşıyordu.Henüz yüz yüze gelmeyecektik.Henüz değil.Önce benim hatırlamam gerekiyordu.Çünkü hafızamın her parçası geri geldikçe...Elif'in iki yıldır sakladığı gerçek biraz daha ortaya çıkıyordu.Ve o gerçek ortaya çıktığında...Kimsenin hayatı eskisi gibi kalmayacaktı.