LABİRENT 2

MELEK YÜCEL O gece uyumadım.Bilgisayarın ekranı sabaha kadar açıktı.Önümde aynı dosya duruyordu.İsimsiz hasta.İki yıl önce.İzel'in öldüğü söylenen gecenin ertesi günü.Ve kayıtlarda yalnızca birkaç kelime:Hayati tehlikeyi atlattı.Bu kadar.Bir insanın hayatını değiştirebilecek kadar büyük bir cümle için fazlasıyla azdı.Ama benim için yeterliydi.Çünkü iki yıldır herkes İzel'in öldüğünü kabul etmişti.Ben ise ilk defa bunun doğru olmayabileceğini düşünüyordum.Saatin kaç olduğunu bilmiyordum.Gözlerim yanıyordu.Tam bilgisayarı kapatacakken ekranda küçük bir ayrıntı gördüm.Hasta kaydının oluşturulduğu saat.03.17İzel'in öldüğü söylenen olayın saati ise...02.41Aralarında otuz altı dakika vardı.Sadece otuz altı dakika."Bu olamaz..."Kayıtları tekrar açtım.Hasta kabul saati.03.17.İlk müdahale.03.21.Hayati tehlikeyi atlatması.03.46.Sonra...Nakil.04.02.Ama nereye?Adres kısmı boştu.Doktor adı yoktu.Hasta adı yoktu.Sanki biri özellikle bütün izleri temizlemişti.Bir insanı hastaneye getirip kurtarıyorlar...Sonra ortadan kaldırıyorlardı.Ama neden?Sabah olduğunda ilk işim Kerem'i aramak oldu.Telefonu üçüncü çalışta açtı."Umarım çok önemli bir şeydir.""Çok önemli.""Ne buldun?""Saati.""Ne saati?""İzel'in öldüğü söylenen saat ile isimsiz hastanın kayıt saati arasında otuz altı dakika var."Kerem birkaç saniye sustu."Devam et.""İlk müdahale yapılmış.

Hasta hayati tehlikeyi atlatmış.""Sonra?""Nakledilmiş.""Nereye?""İşte orası yok."Kerem'in sesi ciddileşti."Dosyayı bana gönder.""Zaten gönderdim.""Hayır, bu kez bütün kayıtları gönder.""Ne arıyorsun?""Bir şeyin kaybolduğu yerde genellikle başka bir şey de kalır.""Ne gibi?""İmza."Telefonu kapattı.Ben ise onun ne demek istediğini düşünmeye başladım.İmza.Bir doktor.Bir hemşire.Bir ambulans görevlisi.Herhangi biri.Birilerinin bu hastaya dokunmuş olması gerekiyordu.Öğlene doğru Kerem tekrar aradı."Bir isim buldum."Ayağa kalktım."Kim?""Ambulans kaydında bir sağlık görevlisi var.""Adı?""Selin Aras.""Onu bulabilir misin?""Zaten buldum."Kalbim hızlandı."Nerede?""Şehrin dışında küçük bir klinikte çalışıyor.""Ben gidiyorum.""Melek, dur.""Ne?""Tek başına gitme.""Sen geliyorsun.""Benim geleceğimi nereden çıkardın?""Çünkü sen de bunu öğrenmek istiyorsun."Karşı taraftan kısa bir gülüş geldi."Beş dakika."Klinik şehirden uzaktaydı.Yol boyunca konuşmadık.Kerem arabayı kullanıyordu.Ben ise elimdeki dosyaya bakıyordum."Bir şey soracağım.""Dinliyorum.""Sen gerçekten Aybars'ın arkadaşı mıydın?"Kerem gözlerini yoldan ayırmadı."Eskiden.""Ne oldu?""Her şey.""Bu cevap değil.""Ben de tam olarak bilmiyorum."Başımı ona çevirdim."İzel'i biliyor muydun?"Bu kez sessiz kaldı."Kerem.""Evet.""Ne kadar?""Yeterince.""Onu seviyor muydu?""Kim?""Aybars."Kerem'in yüzünde çok hafif bir gülümseme oluştu."Bu sorunun cevabını bilmiyor olamazsın.""Ben kardeşiyim.""Ben de arkadaşıydım.""Ve?""İzel geldiğinde Aybars'ın hayatındaki bütün dengeler değişti."Bir süre sustu."Onu ilk kez gerçekten mutlu gördüğüm zamandı."Bu cümle içime oturdu.Çünkü Aybars'ı son iki yıldır tanıyordum.Ama onu hiç gerçekten mutlu görmemiştim.Klinikte bizi yaşlı bir kadın karşıladı."Selin Hanım burada mı?""Benim."Arkamızdan gelen sesle döndüm.Orta yaşlarda bir kadın bize bakıyordu.Kerem öne çıktı."İki yıl önce bir ambulans kaydınız var."Kadının yüzü gerildi."Çok fazla kayıt var.""İsimsiz bir hasta."Kadın sustu.Ben dosyayı çıkardım."Bu."Fotoğraf yoktu.Sadece kayıt numarası.Kadın numaraya baktığı anda yüzündeki renk değişti."Bu dosya kapandı.""Nasıl?""Hasta nakledildi.""Nereye?"Cevap vermedi.Kerem bir adım yaklaştı."Hanımefendi."Kadın derin bir nefes aldı."Size söylememem gerekiyor.""Niye?""Çünkü bana da söylememem gerektiği söylendi."Kalbim hızlandı."Kim söyledi?"Kadın bana baktı.Sonra Kerem'e."Bu konuda konuşmak istemiyorum.""İzel miydi?"Kadının gözleri büyüdü.O küçücük tepki yeterliydi.Ben bir adım attım."İzel miydi?"Kadın cevap vermedi."Yaşıyor muydu?"Sessizlik.Gözlerim doldu."Ne olur."Kadın başını eğdi."Ben sadece ambulans görevlisiydim.""Ne gördünüz?""Bir kız.""Nasıl?""Çok gençti.""Nefes alıyor muydu?"Kadın gözlerini kapattı."Evet."Dünyam bir anlığına durdu.Kerem bile konuşmadı."Ne dediniz?"Kadın bana baktı."Nefes alıyordu."Elimi ağzıma götürdüm.İki yıl.İki yıl boyunca...Belki de yaşıyordu."Yüzünü gördünüz mü?""Evet.""İzel miydi?"Kadın cevap vermeden önce uzun süre düşündü.Sonra:"Adını bilmiyordum.""Başka ne hatırlıyorsunuz?""Boynunda bir kolye vardı."Nefesim kesildi."Nasıl bir kolye?""Bir pusula."Gözlerimi kapattım.Aybars'ın verdiği kolye.İzel'in fotoğraflarında gördüğüm kolye."Sonra?""Bir adam geldi.""Kim?""Bilmiyorum.""Nasıl görünüyordu?""Yüzünü hatırlamıyorum.""Ne yaptı?""Kızın yanına geldi.""Sonra?""Onu başka bir araca bindirdiler.""Nereye götürdüler?"Kadın başını salladı."Bilmiyorum.""Plaka?""Hayır.""Başka bir şey?"Kadın bir an düşündü.Sonra fısıldadı:"Adam kıza 'İzel' diye seslenmedi."Donup kaldım."Ne dedi?"Kadın gözlerini bana çevirdi."Başka bir isim söyledi.""Ne ismi?"Kadın hatırlamaya çalıştı."Sanırım..."Bir süre sustu."...Lina."Kerem kaşlarını çattı."İzel'e neden başka isimle hitap etsin?"Kadın omuzlarını silkti."Bilmiyorum."Klinikten çıktığımızda konuşamadım.Arabaya bindim.Kerem direksiyona geçti.Motoru çalıştırmadı.İkimiz de önümüzdeki yola bakıyorduk.Sonunda ben konuştum."Yaşıyor."Kerem cevap vermedi."Kerem.""Kesin değil.""Nefes alıyordu.""İki yıl önce.""Bu yeterli.""Hayır."Bana döndü."Bu sadece onun o gece ölmediğini gösterir.""Benim için yeter.""Değil.""Neden?""Çünkü eğer gerçekten yaşıyorsa..."Durdu."Birileri iki yıldır onu saklıyor."İçim ürperdi.Elif.Aklıma ilk gelen isim oydu.Ama bunu yüksek sesle söylemedim.Kerem de aynı şeyi düşünmüş olacak ki:"Elif olabilir."Başımı ona çevirdim."Sen de mi düşünüyorsun?""Evet.""Onun yaptığını biliyor musun?""Ne yaptığını değil.""İzel'i sakladığını?""Bundan emin değilim.""Ben eminim."Kerem bana baktı."Elif bunu neden yapsın?"Cevabını biliyor gibiydim.Ama söylemek istemedim."Belki İzel'in yaşadığını Aybars'tan saklamak istiyordur.""Niye?""Çünkü Aybars onu bulursa..."Cümleyi tamamlamadım.Kerem tamamladı."Her şey ortaya çıkar."Eve döndüğümüzde Aybars salondaydı.Bizi görünce ayağa kalktı."Ne yaptınız?"Hiçbir şey söylemedim.Aybars doğrudan bana baktı."Melek."Kerem bana baktı.Sanki karar benimmiş gibi.Dosyayı masanın üzerine bıraktım.Aybars dosyayı açtı.İlk sayfaya baktı.Sonra ikinciye.Sonra ambulans kaydına.Yüzündeki ifade yavaş yavaş değişti."Bu ne?""Bir hasta kaydı.""Kim?""İsimsiz.""Ne zaman?""İzel'in öldüğü gecenin ertesi günü."Aybars'ın parmakları kâğıdın üzerinde durdu."Devam et.""Hayati tehlikeyi atlatmış."Aybars bana baktı."Kim?""İsimsiz.""Kim olduğunu bilmiyor musunuz?""Henüz."Aybars dosyayı kapattı."Başka?""Bir sağlık görevlisi gördüğünü söyledi.""Ne gördü?""Nefes alan bir kız."Aybars'ın gözleri doldu.Ama ağlamadı.Sadece fısıldadı:"İzel."Ben başımı salladım."Bilmiyoruz.""Ben biliyorum."Sesi ilk kez titredi."Bu o."Kerem araya girdi."Kesin değil."Aybars ona baktı."Sen sus."Kerem geri çekilmedi."İki yıl önce sen de öldüğüne inanmadın."Aybars'ın bakışları sertleşti."Çünkü inanmak istemedim.""Şimdi?""Şimdi..."Aybars dosyaya baktı."...inanmak için bir sebebim var."Ben elini tuttum."Ağabey."Bana baktı."Onu bulacağız."Başını salladı."Bu sefer kimse beni durduramayacak."O gece Aybars odasına çekildikten sonra ben mutfağa geçtim.Telefonumu çıkardım.Kerem'den mesaj gelmişti."Selin'in telefon kayıtlarında bir numara buldum."Altında ikinci mesaj:"Numara iki yıl önce birkaç kez aynı yere sinyal vermiş."Konum gönderilmişti.Şehrin çok dışında.Küçük bir yer.Mesajın devamı geldi."Ama bir sorun var.""Nedir?"Cevabı birkaç saniye sonra geldi."Bu numara hâlâ aktif."Telefonu elimde tuttum.Kalbim hızlandı.İzel gerçekten yaşıyor olabilirdi.Ve belki de...Bize düşündüğümüzden çok daha yakındı.Ama onu bulmadan önce başka bir şey vardı.Elif.Çünkü eğer İzel yaşıyorsa...Elif bunu biliyor olmalıydı.Ve ben ilk kez Elif'in karşısına çıkmaya karar verdim.Aybars'a söylemeden.Kerem'e bile haber vermeden.Çünkü bazı soruların cevabını kalabalık içinde aramazdın.Bazı soruları doğrudan sorardın.Ve benim Elif'e tek bir sorum vardı:"İzel yaşıyor mu?"Ertesi sabah onun kapısına gidecektim.Ne söylerse söylesin...Bu kez inanıp inanmamaya ben karar verecektim.