Yaraların İzi

Bölüm 10•

Ben Bulurum

Tema:

Gözlerim yavaşça açıldı kolumda bir el vardı kafamı sola çevirdim hiç kimse yoktu ama Alazın odasındaydım yavaşça kafamı sağa çevirdim biri yanımdaydı kafası elimin üzerindeydi saçını görüyordum en son böyle bir olay yaşadığımda yanımda Kaan vardı ama şimdi Alaz vardı evet Alaz olmalıydı. Kısık sesimle “Alaz sen misin” dedim zor çıkan sesimle ona bakıyordum. Kafası hızla kalktı ve bana baktı “Eftalya iyi misin ne oldu bak bir şeyin var mı ne hastalığı bu ne hastalığı onu söylesene bir riski var mı” dedi gözlerine baktım Alaz iyimiydi Efe çok kötü falan demişti Alaz iyi tam karşımda bir dakika Alaza baktım kaşlarımı yavaşça çattım “Alaz sen iyi misin ben birde senin odandayım Efe bana Alaz çok kötü bir dakika siz bana yalan söylediniz sırf buraya geleyim diye sen ve Efe bana yalan söylediniz” elimi yavaşça kendime doğru çektim bana yalan söylemişlerdi herkes söylüyor bana yalan bende saf ve mal olduğum için inanıyorum tabi. Alazın o soğuk sesini duydum “Eftalya bak gel desek gelmezdin yav sen buradan artık sizin gözünüze gözükmem diye çıkmışsın lan gelmezdin gelmez” Alaza baktım elim serum takılı koluma gitti ve serumu kavradığım gibi söktüm attım Alaz bana baktı gözlerime ve sonrada koluma baktı “ E-Eftalya ne yaptın sen dur bekle pamuk lazım çekmecede olacaktı” dedi alazın kolunu tuttum çekmeceyi açmasın diye “açma istemiyorum beni biraz da olsun tanımışsın Alaz gelmezsin çünkü neden biliyor musun lan ben sırf birkaç hafta önceden tanıdığım insanı sanki çocukluktan tanıyor muşum gibi sevdim , benim yüzümden oldu bu sen haklıydın sen haklıydın Alaz sen haklıydın konu kapandı bende gidiyorum” Alaz kaşlarını çattı son kez ona bakıp arkamı döndüm tam bir adım atacakken Alaz kolumu tuttu ve beni kendine çevirdi “nereye gideceksin söylesene he sen nereye gideceksin lan senin annen seni sevmiyor lan evden seni kovmak iç-” sözünü kestim gözümden yaşlar aktı artık anne lafı bile ağlamama neden oluyordu sesim yükseldi “kovdu zaten kovmak için elinden geleni yaptı ve kovdu oldumu Alaz istediğin cevabı aldım mı evet annem beni hiç sevmedi evet evden kovuldum ama genede güçlü kalmak için elimden geleni yaptım ama hiçbir şeyde yapamamışım” Alaz bana baktı yutkundu kolumu sıkan eli gevşedi ve gözlerime baktı “Eftalya sen evden mi kovuldum ve sen bu halimle dışarıda mı kalıcan sen hastasın lan ne hastalığın var bilmiyorum ama hastasın sen ya önemli bir hastalığın varsa ya birşey olursa sana” dedi gevşettiği eline baktım ve kafamı kaldırıp gözleirne baktım “Ben hastayım ben hastamıyım ben hasta falan değilim hem olsun bana bir şey bana bir şey olsun ya ölsem ne olur he öl-” Alaz bir anda eliyle ağzımı kapattı ve gözlerime baktı “ne saçmalıyorsun ya sen ne saçmalıyorsun ölmek ne demek ya Eftalya saçma sapan konuşma benim asabımı bozma sus” dedi soğuk sesiyle gözlerimi kıstım Alaz yavaşça elini ağzımdan çekince konuşmaya başladım “susayım mı ben mi ben artık susmuyorum susmicamda tamam mı ben öl-” bu sefer sözümü kesti gözlerini kıstı “kızım şu kelimeyi söylemesene bak hem susup oturacaksın gözümün önünde annemin yanında kalacaksın anlaşıldımı küçük hanım”Alaz'a baktım ve ona doğru bir adım attım benim adımımla birlikte onun geri atması bir oldu dudaklarım istemsizce kıvrıldı bir adım daha attım ve bir adım daha Alaz kaşlarını çattı ve ben bir tane daha adım attığımda o bu sefer geri adım atmamıştı tam önünde durdum ve kafamı kaldırdım gözleri gözlerimle buluştu yutkundum Alaz bana baktı ve bir adım attı bana doğru ve bir tane daha bende o bana geldikçe bende geri gidiyordum ama bir dakika bu sefer geri gidemedim ben bir şeye çarptım duvara çarptım Alazın gözlerine baktım ama o sırıtıyordu Alaza baktım ve sesimi soğuk yapmaya çalışarak konuştum “Bana bir adım daha yaklaşmaya çalışma Alaz Demir” dedim Alaz sırıtarak bir adım

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 1 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları