Yaraların İzi

(Yazarın Anlatımıyla)Eftalya, Alaz'ın göğsüne yaslanmış şekilde uykuya dalmıştı.Odanın içi sessizdi.Alaz ise hâlâ uyumuyordu.Bir eli Eftalya'nın saçlarında yavaşça geziniyor, diğer eli ise onu dikkatlice tutuyordu.Eftalya'nın nefes alışını dinliyordu.Her nefeste biraz daha rahatlıyor, yaşadığını tekrar tekrar kendine hatırlatıyordu.Bir süre sonra Alaz gözlerini kapattı.Ama tam uykuya dalacakken Eftalya hafifçe kıpırdandı.“Alaz…”Alaz hemen gözlerini açtı.“Efendim güzelim?”“Su…”Alaz hemen doğruldu “Tabii, dur.”Masadaki suyu aldı ve Eftalya'ya uzattı.Eftalya birkaç yudum içtikten sonra tekrar başını yastığa koydu“Teşekkür ederim.”“Bir şey değil.”Alaz yatağın kenarına oturdu.Eftalya ona baktı."Sen hiç uyumadın mı?”“Uyudum.”“Yalan.”“Biraz.”“Alaz…”“Tamam, uyumadım.”Eftalya hafifçe gülümsedi.“Niye?”Alaz birkaç saniye sustu.“Gözlerimi kapattığımda seni yerde gördüğüm an aklıma geliyor."Eftalya'nın gülümsemesi kayboldu.“Alaz…”“Bir daha o günü düşünmek istemiyorum.”Eftalya elini uzattı.Alaz hemen tuttu.“Buradayım.”“Biliyorum.”“Yaşıyorum.”“Biliyorum.”“Sen de buradasın.”Alaz başını eğdi.“Evet.”“Öyleyse korkma.”Alaz onun elini sıktı.“Deneyeceğim.”Tam o sırada kapı açıldı.Ege başını içeri uzattı.“Uyuyor mu?”Alaz ona baktı.“Uyuyordu.”Ege hemen içeri girdi.“Efto?”Eftalya gülerek ona baktı.“Buradayım.”Ege'nin yüzü bir anda aydınlandı.“Yaşıyor!”Alaz kaşlarını çattı.“Ege.”“Ne?”“Bağırma.”“Tamam abi.”Efe de kapının arkasından göründü.“Ben demiştim sana, bağırma diye.”Ege arkasını döndü.“Sen de konuşma.”Efe odaya girdi.“Nasıl hissediyorsun?”“Biraz ağrım var ama iyiyim.”Efe başını salladı.“Güzel.”Ege yatağın yanına yaklaştı.“Peki bizim sarılmamıza izin var mı?”Eftalya gülmeye başladı.“Bu sefer yavaş olursan.”Ege ellerini kaldırdı.“Tamam, söz.”Alaz araya girdi.“Ben kontrol edeceğim.”Ege ona baktı.“Abi kız hastanede, sen hâlâ koruma görevlisi gibisin.”Alaz omuzlarını kaldırdı.“Öyleyim zaten.”Eftalya gülümsedi.“Artık sadece görevim olduğu için değil.”Alaz ona baktı.Ege ile Efe birbirlerine baktılar.Ege'nin yüzünde kocaman bir sırıtış oluştu.“Biz burada fazla mı kaldık?”Efe başını salladı.“Kesinlikle.”Alaz ikisine baktı.“Çıkın.”Ege güldü.“Tamam abi, çıkıyoruz.”Efe kapıya yöneldi.Ama çıkmadan önce Eftalya'ya baktı.“Bir şeye ihtiyacın olursa seslen.”“Tamam.”Ege de elini kaldırdı.“Ben de buradayım.”“Sen zaten çok seslisin, seni duyarım.”Ege güldü.“İşte benim kızım.”İkisi odadan çıktı.Kapı kapandığında odada tekrar sessizlik oldu.Eftalya Alaz'a baktı.“Onları özlemişim.”“Onlar da seni.”“Sen?”Alaz hiç düşünmeden cevap verdi.“Ben seni bir gün görmeyince bile özlüyorum.”Eftalya gülümsedi.“Abartıyorsun.”“Hayır.”Alaz yatağın yanındaki sandalyeye oturdu.“Sen uyurken doktor geldi.”“Ne dedi?”“Bir süre burada kalman gerektiğini söyledi.”“Ne kadar?”“Birkaç gün.”Eftalya yüzünü buruşturdu.“Ben hastanede kalmak istemiyorum.”“Kalacaksın.”“Alaz.”“Hayır.”“Ben iyiyim.”“Dikişlerin var.”“Onları unutuyorum.”“Ben unutmuyorum.”Eftalya hafifçe güldü.“Sen çok fazla düşünüyorsun.”“Sen de çok az düşünüyorsun.”“Düşünüyorum.”“Neyi?”Eftalya birkaç saniye sustu.“Seni.”Alaz'ın yüzündeki ifade yumuşadı.“Ben de seni.”Bir süre birbirlerine baktılar.Sonra Eftalya'nın gözleri ağırlaşmaya başladı.Alaz bunu fark etti.“Uyu."“Sen burada olacaksın değil mi?”“Evet.”“Gidersen…”“Gitmem.”“Gerçekten mi?”“Gerçekten.”Eftalya gözlerini kapattı.Alaz onun elini tuttu.“Uyu güzelim.”Eftalya birkaç saniye sonra yeniden uykuya daldı.Alaz ise pencerenin önüne gidip dışarı baktı.Koridor sessizdi.Ama kafasının içinde tek bir şey vardı.Eftalya'ya bunu yapan kişi hâlâ dışarıdaydı.Ve Alaz onu bulmak istiyordu.Tam cebindeki telefonu çıkardığı sırada telefonuna bir mesaj geldi.Mesajı açtı.“Rıfat'ın adamları hâlâ seni izliyor.”Alaz'ın yüzü bir anda sertleşti.İkinci mesaj hemen ardından geldi.“Ama asıl bilmen gereken şey şu: Eftalya tesadüfen bıçaklanmadı.”Alaz'ın gözleri büyüdü.Telefonu sıkıca tuttu.Bir mesaj daha geldi.“Hedef başından beri Eftalya'ydı.”Alaz yavaşça arkasını döndü.Eftalya hâlâ uyuyordu.Alaz ona baktı.Sonra telefonu cebine koydu.“Bunu sana yapan kişiyi bulacağım.”Ama Alaz'ın bilmediği bir şey vardı.O sırada hastanenin koridorunun diğer ucunda biri durmuş, Eftalya'nın odasının kapısına bakıyordu.Ve elindeki telefonda Eftalya'nın hastaneye getirildiği gece