Yaraların İzi

Alaz telefonun ekranına birkaç saniye daha baktı.“Hedef başından beri Eftalya'ydı.”Bu cümle kafasının içinde dönüp duruyordu.Telefonu cebine koydu.Eftalya'ya baktı.Hâlâ uyuyordu.Yüzündeki yorgunluğu görünce içindeki öfkeyi bastırmaya çalıştı.Şimdi öfkelenmenin zamanı değildi.Şimdi yanında olması gerekiyordu.Sessizce yatağın yanına oturdu.Eftalya'nın elini tuttu.Bir süre sonra Eftalya hafifçe kıpırdandı.Gözlerini araladı.“Alaz?”“Buradayım güzelim.”“Uyumadın mı?”“Uyudum.”Eftalya gözlerini kıstı.“Yalan.”Alaz gülümsedi.“Beni çok iyi tanımaya başladın.”“Evet.”“Bu kötü bir şey.”“Bence güzel.”Alaz onun elini hafifçe sıktı.“Nasıl hissediyorsun?”“Biraz daha iyiyim.”“Gerçekten?”“Evet.”“Başın dönüyor mu?”“Hayır.”“Canın acıyor mu?”“Biraz.”Alaz'ın yüzü hemen değişti.“Neresi?”Eftalya hafifçe güldü.“Alaz, iyiyim.”“Eftalya.”“Gerçekten.”“Tamam.”Bir süre sessiz kaldılar.Sonra Eftalya Alaz'ın yüzüne baktı.“Bir şey oldu.”Alaz durdu.“Ne?”“Bilmiyorum ama yüzünden belli.”“Bir şey yok.”“Bana yalan söyleme.”Alaz derin bir nefes aldı.“Bir mesaj geldi.”Eftalya'nın yüzündeki gülümseme kayboldu.“Ne mesajı?”Alaz telefonu çıkardı.Mesajı ona gösterdi.Eftalya okudu.Bir süre hiçbir şey söylemedi.“Yani…”“Evet.”“Beni gerçekten hedef almış olabilirler.”Alaz hemen başını salladı.“Bunu düşünme.”“Ama mesaj…”“Kim gönderdi bilmiyoruz.”“Peki ya doğruysa?”Alaz ona doğru eğildi.“Doğru olsa bile artık yalnız değilsin.”Eftalya gözlerinin içine baktı.“Sen varsın.”“Ben varım.”“Ege ve Efe var.”“Onlar da var.”Eftalya hafifçe gülümsedi.“Demek ki korkmama gerek yok.”Alaz onun elini öptü.“Yok.”Tam o sırada kapı açıldı.Ege içeri girdi.“Günaydın!”Alaz ona baktı.“Bağırma.”“Niye?”“Eftalya yeni uyandı.”Ege hemen sesini alçalttı.“Pardon.”Arkasından Efe girdi.Elinde iki poşet vardı.“Size bir şeyler getirdim.”Eftalya merakla baktı.“Ne aldın?”Efe poşeti kaldırdı.“Yiyecek.”Alaz hemen araya girdi.“Doktor izin verdi mi?”Efe gözlerini devirdi.“Abi kız yaralı, yemek yiyecek tabii.”“Doktora sordun mu?”“Hayır.”“Efe.”“Tamam, tamam.

Soracağız.”Ege yatağın yanına geldi.“Efto, sana bir haberim var.”“Ne?”“Sen uyurken Alaz beş kere koridora çıktı.”Alaz Ege'ye baktı.“Ege.”“Ne var abi?”“Kes.”Eftalya gülmeye başladı.“Gerçekten mi?”“Hayır.”Ege hemen araya girdi.“Altı kere.”Eftalya daha çok güldü.Gülerken yüzünü buruşturdu.Alaz hemen endişelendi.“Canın mı acıdı?”“Biraz.”Ege başını eğdi.“Tamam, bir daha güldürmüyorum.”Eftalya ona baktı.“Yok, iyiyim.”Efe de gülümsedi.“İyi görünüyorsun.”“İyiyim.”Alaz sessizce Eftalya'yı izliyordu.Eftalya bunu fark etti.“Ne?”“Hiç.”“Bana bakıp duruyorsun.”“Bakamaz mıyım?”“Bakabilirsin.”“Güzel.”Ege ve Efe birbirlerine baktı.Ege fısıldadı.“Bunlar bizi odadan gönderecek.”Efe başını salladı.“Kesin.”Eftalya ikisini duyup gülümsedi.“İkinizi de duyuyorum.”Ege hemen sustu.“Ben bir şey demedim.”Efe güldü.“Sen her şeyi yüksek sesle söylüyorsun zaten.”Bir süre sonra doktor içeri girdi.“Nasıl hissediyorsun Eftalya?”“Daha iyiyim.”Doktor kontrolünü yaptı.“Güzel.