Yaraların İzi

Sabah olmuştu.Güneş hastane odasının perdelerinden içeri süzülüyordu.Eftalya gözlerini açtığında Alaz hâlâ yanındaydı.Ama bu kez koltukta uyuyordu.Eftalya ona baktı.Yüzünde yorgunluk vardı.Gözlerinin altı hafifçe çökmüştü.Eftalya gülümsedi.Tam elini kaldıracakken belindeki ağrı yeniden kendini hissettirdi.Yüzü bir anda değişti.Dudaklarını birbirine bastırdı.Geçecek.Derin bir nefes aldı.Birazdan geçecek.Ama geçmedi.Aksine birkaç dakika içinde daha rahatsız edici hâle geldi.Eftalya gözlerini kapattı.Ses çıkarmamaya çalıştı.Alaz'ın uyumasını istiyordu.Çünkü son günlerde onu yeterince korkutmuştu.Bir süre sonra Alaz kıpırdandı.“Güzelim?”Eftalya hemen yüzündeki ifadeyi değiştirmeye çalıştı.“Günaydın.”Alaz gözlerini ovuşturdu.“Günaydın.”Sonra dikkatle Eftalya'ya baktı.“İyi misin?”“İyiyim.”Alaz birkaç saniye sustu.“Emin misin?”“Evet.”“Bana bak.”Eftalya ona baktı.Alaz gözlerini kısarak onu inceledi.“Canın acıyor.”“Hayır.”“Eftalya.”“Gerçekten iyiyim.”Alaz elini tuttu.“Benden saklama.”Eftalya cevap vermedi.Alaz'ın yüzündeki endişe arttı.“Ne zamandır ağrıyor?”“Sabah biraz başladı.”“Biraz mı?”Eftalya başını eğdi.“Biraz.”Alaz hemen ayağa kalktı.“Doktoru çağırıyorum.”“Alaz, gerek yok.”“Gerek var.”“Geçer.”“Ya geçmezse?”Eftalya ona baktı.“Sen böyle endişelenince daha kötü hissediyorum.”Alaz olduğu yerde durdu.Sonra yavaşça yatağın yanına oturdu.“Ben endişelenmeyeyim diye acını saklaman daha mı iyi?”Eftalya sustu.“Güzelim…”Alaz'ın sesi yumuşamıştı.“Bana güven.”Eftalya gözlerini kaçırdı.“Çok korkuyorum.”Alaz hemen elini tuttu.“Neden?”“Yine bir şey olacak diye.”“Olmayacak.”“Bunu nereden biliyorsun?”“Çünkü bu kez seni korumak için değil, iyileşmen için burada olacağım.”Eftalya'nın gözleri doldu.Tam o sırada ağrı yeniden arttı.Eftalya istemsizce yüzünü buruşturdu.Alaz bunu gördü.“Tamam.

Bitti.”“Ne?”“Doktor geliyor.”Alaz hemşireyi çağırdı.Bir süre sonra doktor geldi ve Eftalya'yı kontrol etti.Doktorun yüzündeki ciddi ifadeyi gören Alaz'ın endişesi arttı.“Bir sorun mu var?”“Şimdilik ciddi bir durum görünmüyor.