Yaraların İzi

Bölüm 37•

Asansörden çıkış

Tema:
Sesim asansörün içinde yankılandı.
Ama cevap gelmedi.
“Alaz!”
Bu kez daha yüksek sesle bağırdım.
Kalbim hızla çarpıyordu. Karanlıkta hiçbir şey göremiyordum. Ellerimi duvara yaslayıp derin nefes almaya çalıştım.
“Tamam Eftalya… sakin ol. Sakin ol.”
Ama kendimi sakinleştirmek sandığım kadar kolay değildi.
Belimdeki yara yüzünden uzun süre ayakta kalmak bile beni zorluyordu. Şimdi küçücük bir asansörde, üstelik karanlıkta mahsur kalmıştım.
Yavaşça duvara yaslandım.
“Alaz…”
Bu kez sesim çok daha kısıktı.
Tam gözlerimi kapatmıştım ki dışarıdan bir ses duydum.
“GÜZELİM!”
Alaz!
Hemen asansörün kapısına yaklaştım.
“Alaz!”
“Buradayım! İyi misin?”
“İyiyim ama çok karanlık!”
“Tamam, tamam. Panik yapma. Ben buradayım.”
Sesini duyunca biraz rahatladım.
“Alaz…”
“Efendim?”
“Beni çıkar buradan.”
“Çıkaracağım güzelim. Söz.”
Arka taraftan Ege'nin sesi geldi.
“Abi elektrik gitti galiba.”
Efe hemen:
“Evet, onu biz de fark ettik Ege.”
“Ben sadece bilgi verdim.”
“Çok faydalı bir bilgi oldu.”

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları