Yaraların İzi

Dün biz ne yaşamıştık dün Alaz yanıma geldi sarıldı bana o kadar değişikti ki o kadar güzeldi ki çok garip hissettim ama hoşuma gitmişti.Hızla evden çıktım ve okula doğru hızlı adımlarla yürümeye başladım.

Yolda Ege,efe ve Alazın görmüştüm onlara doğru koştum ve Ege'nin omzuna vurdum “Günaydın ekip naber” dedim gülerek Ege gülmeye başladı ve omzuna vurdu “iyiyiz kız senden naber” dedi ama sesi şu dedikoducu teyzeler varya he tam onun gibiydi gülerek “iyiyim hemde muhteşem” dedim bağırarak.Alaza döndüm ama Alaz ne gülüyordu ne bize bakıyordu alasın yanına gittim ve gülerek “Günaydın” dedim neşeli bir şekilde Alaz göz ucuyla bana baktı soğuk ve sert bir sesle “Günaydın,Ege Efe ben sınıftayım” dedi ve yanımızdan hızla uzaklaştı neden bu kadar mutsuzdu ki ben mi bir şey yapmıştım Ege bana baktı “alış Alaz böyle” dedi ve sınıflarına gittiler.Bende sınıfa gittim sırama oturdum kafamı sıraya koydum ve yattı.Uyuyamıyordum gözlerimi kapatsam geri açılıyordu zil çaldı Kaan yanıma geldi.Sinirli görünüyordu hemde çok sinirli görünüyordu kaşlarımı çattım Kaan yanıma geldi sert sesle bağırmaya başladı “Eftalya kalk Bodrum'a gidiyoruz okulun en aşağısına in sağa dön orda bir kapı olucak ben gidiyorum senin gelmen uzun sürer şimdi çabuk ol hadi Eftalya” dedi sert sesiyle ne beni okulun bodrumuna mı götürüyordu neden orada ne vardı yavaşça kalktım sesini bile çıkarmamıştım.