Yaraların İzi

Bölüm 9•

Hastane

Tema:

Gözlerimi açtığımda bembeyaz bir tavan gördüm yavaşça kafamı yana çevirdim yanımda kimse yoktu uzandığım yerden kalktım biran Alaz aklıma geldi ayağa kalktım ayağım çok acımıyordu çünkü camları çıkarmış birde üstüne sarmışlardı. Odadan çıktım kafamı sağa çevirdim ve sonra sola Efe’yi gördüm hızla yanına gittim. Efe beni görünce duruşunu dikleştirdi bana baktı sonra tek bir kelime kalbimin hızlanmasına neden oldu “uyandı” işte o kelime kalbim göğüs kafesinden fırlarcasına hızla atıyordu tam kapıya uzandığımda Efe beni tuttu ve kenara çekti “Eftalya gitme” dedi neden ama neden ki “neden ya bırak girmem lazım saçmalama Efe” dedim Efe kolumu sıktı “Eftalya  gitme dedim bunların hepsi senin suçun zannediyor belkide öyledir arabadan indiğin anda sinirlendi babası aradı sinirden ‘anneme gidiyorum sanane sen beni merak etmezsin sen baba olamadın’ dedi ve kapattı Eftalya girme bağırır çağırız kalbini kırar Eftalya çok sinirli” dedi gözlerim doldu yavaşça yere baktım ayaklarıma ve anında kapıya yöneldim  “kırıcaksa kırısn iyi olduğunu görmeden gitmiyorum ve odaya giriyorum” dedim ve kolumu çektim sertçe Efe arkamdan bağırıyordu “ EFTALYA ÇOK KIRILIRSIN YAP-” demeye bile kalmadan kapıyı açıp sertçe kapıyı kapattım. Alaza baktım kafası sargılıydı herzaman ki gibi sertti. Gözleri yavaşça açıldı gözlerimiz birbiriyle buluştu bir adım attım ve o sert sesini duydum “yaklaşmaya çalışma bile” dedi sesi yorgun ve sertti uzun uzun baktım gözlerine “ben özür-” sözümü kesti klasik Alaz işte “sus konuşma çok git defol! Senin yüzünden bu haldeyim lan senin yüzünden annem morluklar içinde senin yüzünden Eftalya senin yüzünden aslında anneni anlıyorum artık evde ne yapıyorsan kadın vurmuş sana iyi yapmış Eftalya! İyi yapmış aslında sadece vurmak yetmezdi sana ama bir şey yapamam ben çünkü sen zavallı yanlız aşalığın tekisin sen Eftalya sen Eftalya çık dışarı DEFOL!” Yutkundum gözlerimden damlalar düşüyordu Alaza baktım o kadar sinirliydi ki kıpkırmızı olmuştu. Son bir kez Alaza baktım ve kapıyı açtım çıktım başım dönüyordu doğru düzgün dengede bile duramıyordum. Efe bana baktı “Eftalya gitme dedim sana” dedi Efe'ye baktım ayakta bile zor duruyordum tam arkamda ki sandalyeye oturdum göz yaşlarım hıçkırıklarım konuşmama izin vermiyordu haklımıydı yavaşça ayağa kalktım ve Efe'ye baktım “alazın annesi kaçıncı katta” dedim Efe şaşkınca bana baktı “üçüncü kattalar neden” dedi Efe'ye bakatım

 “Alazın yanında kal ben gidiyorum” 
 “Nereye kızım bak eğer bir şey yap-”

“ Bir şey yapmicam biraz olsa bana güven” dedim ve asansöre bindim üçüncü kata çıktım kafamda çok doluydu karma karışıktı sanki kolyeler birbirine dolanmışta açamıyorum gibi ve açamayacaktım çok karmaşıktı kafam çok ben bunları düşünürken üçüncü kata çoktan çıkmıştım. Asansörden indim ve yavaşça sağa ve sola baktım yürümeye başladım annesini bilmiyordum hiç görmemiştim Ege'ye bakıyordum ve Egeyi gördüm yanında kısa saçlı tam çenesinde ve kollarında morluklar vardı ağlıyordu Ege'de ona sarılmış birşeyler konuşuyordu. Yavaşça yanlarına gittim kadının tam önünde durdum yere çöktüm dizlerimin üstüne alazın annesine baktım kadın bana baktı “sen kimsin kızım Alaza bir şey mi oldu Alaz nerde sinirle gitti biliyor musun hem sen neden yere oturdun ki kızım gel yavrum böyle otur” dedi o kadar şefkatliydi ki bu kadına bu morlukları Sinan şerefsizi değil Sanki ben yapmıştım içim yanıyordu Ege kafasını kaldırdı bana baktı şaşırmıştı ve hemen kolumu tuttu kaldırdı beni “Eftalya ne yapıyorsun burada kalk ayağına ne oldu Alaz nerde yav kalsana kızım bak bu Alazın annesi Aysel abla,sana ne oldu alo Eftalya ya kızım dondun mu konuşsana Allah Allah” dedi ayakta Aysel ablaya bakıyordum yavaşça yanına oturdum elini tuttum “Aysel abla ben özür dilerim belki beni affetmezsin ama özür dilerim bak ben gideyim o zaman içindekileri dök ama ilk izin ver olayları anlatayım olur mu?” Dedim sesim tir tir titriyordu Aysel abla boş boş suratıma baktı “niye özür diliyorsun kızım ben seni ilk defa görüyorum” dedi ben daha çok yanaştım ve yavaşça sarıldım “herşey benim yüzümden Sinan'ın size el kaldırması Alazın hastanelik olması Aysel abla sözümü kesme ne olur biz okulda Alazla kavga ettik sonra arabada dördümüz geliyorduk ama ben sinirli olduğum için yarı yolda indim Alazda sinirlenmiş o ara Sinan aramış Alazda anneme gidiyorum sanane falan demiş sonra Sinan size gelmiş el kaldırmış. Alazda size el kaldırıldığını duyunca Sinanla kavga etmiş sinanda dayanamayıp cam şişeyle kafasına vurmuş Aysel abla ben belki o arabadan sinirle gitmeseydim Alaz sinirlenmeyecekti belki o arabadan inmeseydim böyle olmayacaktı ben çok özür dilerim ben gidiyorum ne olur ben gidene kadar bir şey demeyin ne olur bakın yemin ederim ben kendime çok kızıyorum efe,ege ve alazın gözüne bile gözükmicem zaten benim yüzümden birine birşey bile olmasını istemiyorum” dedim ve yavaşça kalktım gözyaşlarım durmuyordu hıçkırıklarım durmuyorlardı durmayacaklardı biliyordum ama yapabileceğim bir şey yoktu. Ege'ye son defa baktım ve sarıldım gözyaşlarımı sildim Ege bana baktı gözleri dolmuştu.Asansöre bindim aşağı indim son bir kez Efe'ye ve Alaz'a bakmak istiyordum asansör durdu indim asansörden odaya doğru yürüdüm Efe odanın önündeki sandalyede kafasını duvara yaslamış gözleri kapalı öylece duruyordu Efe'ye baktım gözyaşlarım birer birer düşüyordu. Yaklaştım ve sarıldım Efe sıçradı beni görünce duraksadı ama sarılmadı “ ne oldu Eftalya” dedi soğuk sesiyle ayrıldım Efeden gözlerine baktım “haklıydıydınız” dedim sesim soğuktu Efe bana anlamaz gözlerle baktı yavaşça alazın odasının camına gittim son kez baktım ve arkamı döndüm hiç bir şey demeden yürüdüm kolumu tuttu Efeydi tahmin etmem çok zor değildi arkamı döndüm kolumu kurtardım “Efe bak Alaz senin dostun gibi gibisi bile az kalır kardeşim lan o senin bizim tanışalı bir hafta oldu ama ben bir hafta değilde yıllardır tanışıyoruz gibi sevdim sizi Alaz benim yüzümden orada benim yüzümden orada benim hayatım karmaşık ve hayatınızı benim hayatım gibi karmaşık olmasını istemiyorum görüşmek üzere sanmıyorum ama neyse” dedim sesim sertti ilk defa bu kadar sert bir sesle konuşuyorum nasıl yaptım bilmiyorum ama çok sertti son kez Efe'ye baktım ve arkamı dönüp daha bir iki adım attım ve soğuk bir ses “Eftalya,ben seni hep ayaklarının üzerinde duran bir kız sanardım ama bakıyorum da boş düşünmüşüm sen korkağın tekiymişsin EFTALYA YAMAN” dedi Efe sinirim bozulmuştu sakin olmaya çalışıyordum ama yapamıyorum yapamadım da hızla arkamı döndüm Efe baktım bakışlarımın sert olduğunu

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 4 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları