Melez kız kardeşler
Bölüm 2•
GERÇEKLER ORTAYA ÇIKIYOR İKİNCİ KISIM
Tema:
Hepimiz vampire dönüştüğümüzde annelerimiz bizi dışarı çıkardı. Gece buz gibiydi. Ay ışığı üzerimize vururken annelerimiz bir anda elbiselerimizin sırt kısmını yırttı.
Ne olduğunu anlayamadan sırtımda korkunç bir baskı hissettim.
Kemiklerim çatırdamaya başladı.
Acıyla yere düştüm.
Bir anda sırtımdan siyah kanatlar çıkmaya başladı. Uzun, karanlık ve devasa kanatlar...
Sadece benim değil, diğer kardeşlerimin de sırtından aynı kanatlar çıkıyordu.
Hepimizin kanatları simsiyahdı.
Kanatlar açıldığında etrafı karanlık bir enerji kapladı. Rüzgâr şiddetlendi. Gözlerimiz kan kırmızısı parlıyordu.
Sonra kanatlar yavaşça geri kapanmaya başladı.
Tam rahatladığımızı sanarken bu kez bütün kemiklerimiz kırılıyormuş gibi bir acı hissettik.
Çığlık atıyorduk.
Annelerimiz bize sakin olmamızı söylüyordu ama hiçbirimiz bedenimizi kontrol edemiyorduk.
Bir anda ellerim pençeye dönüşmeye başladı.
Tırnaklarım uzadı.
Vücudum büyüdü.
Saniyeler içinde hepimiz dev siyah kurtlara dönüşmüştük.
Ay ışığının altında duran beş siyah kurt...
Gözlerimiz hâlâ kırmızı parlıyordu.
İçimizdeki vahşi taraf tamamen uyanmıştı.
Bir süre sonra tekrar insan formumuza döndük ama bu kez vampir tarafımız baskındı.
İçimizde tarif edemediğimiz bir çağrı hissediyorduk.
İstemsizce denize doğru yürümeye başladık.
Sanki bir şey bizi çağırıyordu.
Koşmaya başladık ve kendimizi doğrudan denize attık.
Suya girdiğimiz anda dönüşüm tekrar başladı.
Bacaklarımız birleşti.
Derimiz pullarla kaplandı.
Saçlarımız suyun içinde ışık gibi dalgalanıyordu.
Hepimiz deniz kızına dönüşmüştük.
Denizin altında birbirimize bakıyorduk.
Artık tamamen değişmiştik.
Bir süre sonra sudan çıktık ve tekrar insan formumuza döndük.
Ama bu kez bedenlerimiz farklıydı.
İçimizdeki bütün türler aynı anda ortaya çıkmıştı.
Vampir...
Kurt...
Büyücü...
Peri...
Deniz kızı...
Artık tam melez formumuzdaydık.
Tam o anda hepimizin gözleri kapandı.
Vücudumuzun etrafını siyah-kırmızı bir enerji sardı.
Ve bir anda...
Yok olduk.
Gözlerimi açtığımda bilmediğimiz karanlık bir yerdeydik.
Kontrolümüz tamamen kaybolmuştu.
İçimizdeki yaratık tarafı açığa çıkmıştı.
O gece bulunduğumuz yerde büyük bir katliam yaşandı.
Çığlıklar gece boyunca yankılandı.
Sabah olduğunda etraf sessizdi.
Ve biz...
Ne yaptığımızı hatırlamaya yeni başlıyorduk.
Sabahın ilk ışıkları yüzüme vururken yavaşça gözlerimi açtım.
Başım inanılmaz ağrıyordu.
Nefes alışım bile farklıydı.
Daha güçlü...
Daha keskin...
Daha vahşi...
Etrafıma baktığımda hepimizin yerde olduğunu gördüm. Üstümüz başımız parçalanmıştı. Her yer siyah küller, kırmızı lekeler ve yanmış ağaçlarla doluydu.
Ama en korkutucu olan şey sessizlikti.
Hiç kuş sesi yoktu.
Hiç rüzgâr sesi yoktu.
Sanki bulunduğumuz yer ölmüştü.
Bir anda yanımdan bir ses geldi.
— Sudenur...
Kafamı çevirdiğimde kardeşlerimden biri bana bakıyordu. Gözleri hâlâ kırmızıydı.
Hepimizin gözleri öyleydi.
Ayağa kalkmaya çalıştığım anda bedenimdeki gücü hissettim. Eskisinden çok daha hızlıydım. Kalbim atmıyordu ama hâlâ yaşıyordum.
Bu his korkutucuydu.
Bir anda burnuma ağır bir koku geldi.
Kan kokusu...
Hepimiz aynı anda irkildik.
İçimizdeki vampir tarafı yeniden hareketlenmeye başlamıştı.
Tam o sırada önümdeki kırık cam parçasında kendimi gördüm.
Gözlerim tamamen kan kırmızısıydı.
Damarlarım siyahlaşmıştı.
Ve boynumda daha önce olmayan siyah bir sembol vardı.
Bir mühür...
Diğer kardeşlerimin boynunda da aynı mühür vardı ama hepsinin şekli biraz farklıydı.
Birimizin mührü alev gibiydi.
Diğerininki kanat şeklindeydi.
Benimkiyse karanlık bir ayı andırıyordu.
Tam ne olduğunu anlamaya çalışırken gökyüzü bir anda karardı.
Siyah bir enerji etrafımızda dönmeye başladı.
Ve sonra...
Kulaklarımızda aynı sesi duyduk.
“Safkan melezler uyandı...”
Hepimiz korkuyla etrafa bakıyorduk.
Sesi duyuyorduk ama kimseyi göremiyorduk.
Bir anda kardeşlerimden biri acıyla bağırdı.
Sırtından siyah enerji çıkıyordu.
Ardından diğerimiz yere düştü.
Elleri mor bir ışıkla parlamaya başladı.
Bir başkasının etrafında su dönüyordu.
O anda annelerimizin söylediklerinin gerçek olduğunu anladık.
Elementleri kontrol etmeye başlamıştık.
Ama hiçbirimiz gücümüzü kontrol edemiyorduk.
Ben istemsizce elimle yere dokundum.
Bir anda karanlık gölgeler toprağın içinden yükseldi.
Ağaçların gölgeleri hareket etmeye başladı.
Kardeşlerim korkuyla bana baktı.
Ben de korkuyordum.
Çünkü bunu ben yapmıştım.
Bir anda gözlerimin önüne görüntüler gelmeye başladı.
Siyah bir taht...
Kan kırmızısı gözlü insanlar...
Devasa bir savaş...
Ve ortada duran biri...
Bize benzeyen biri...
Ama gözleri tamamen siyahtı.
Sonra görüntü kayboldu.
Dizlerimin üstüne çöktüm.
Nefes alamıyordum.
Tam o sırada arkamızdan ayak sesleri geldi.
Hepimiz aynı anda döndük.
Annelerimiz bizi bulmuştu.
Ama yüz ifadeleri korkmuş gibiydi.
Sanki bizden korkuyorlardı.
Sudenur’un annesi bize yavaşça yaklaştı.
— Bu kadar erken başlamaması gerekiyordu...
— Ne başlamaması gerekiyordu? diye bağırdım.
Annem birkaç saniye sustu.
Sonra gözlerimin içine bakıp konuştu:
— İçinizdeki gerçek güç uyanıyor. Ve eğer kontrol etmeyi öğrenemezseniz... dünyanın sonu siz olabilirsiniz.
Annemin söylediği sözlerden sonra hiçbirimiz konuşamadık.
“Dünyanın sonu siz olabilirsiniz.”
Bu cümle hâlâ kulaklarımda yankılanıyordu.
Bir anda Begüm sinirle ayağa kalktı.
— Nasıl yani?! Biz canavar mı olduk şimdi?!
Gözleri tekrar parlamaya başlamıştı. Kırmızı gözlerinin içinde sarı kurt halkaları oluşuyordu.
Annemler birbirine baktı.
Sanki yıllardır korktukları şey sonunda gerçekleşmişti.
Pelinsu bir adım geri çekildi.
— Biz insanları gerçekten öldürdük mü?..
Kimse cevap vermedi.
Sessizlik her şeyi anlatıyordu.
İlayda yumruklarını sıktı. Bir anda etrafındaki gölgeler hareket etmeye başladı. Yerdeki karanlıklar onun ayaklarının etrafında dönüyordu.
— Hayır... Hayır ben bunu istemedim...
Melek’in elleri titriyordu. Parmaklarının arasından mor ışıklar çıkıyordu. Havadaki küçük taşlar yavaşça yükselmeye başladı.
Kontrolü kaybediyorduk.
Ben nefes almaya çalışırken içimde başka bir şeyin hareket ettiğini hissettim.
Sanki içimde ikinci bir ruh vardı.
Bir anda gözlerimin önü karardı.
Ve tekrar o görüntüyü gördüm.
Siyah bir taht...
Devasa kırmızı ay...
Yüzlerce yaratık diz çökmüş bekliyordu.
Ve tahtta oturan kişi yavaşça bana baktı.
Bu kez yüzünü gördüm.
Bendim.
Ama daha karanlık bir versiyonum.
Gözleri tamamen siyahtı.
Sırtında dev siyah kanatlar vardı.
Dudaklarında kan vardı.
Ve bana bakıp gülümsüyordu.
“Henüz başlangıç.”
Bir anda görüntü kayboldu.
Çığlık atarak yere düştüm.
Kardeşlerim yanıma koştu.
— Sudenur!
— İyi misin?!
Başımı kaldırdığım anda gözlerimin artık sadece kırmızı olmadığını fark ettim.
Gözbebeklerimin etrafında siyah halkalar oluşmuştu.
Annem korkuyla geri çekildi.
— Hayır... Bu mümkün değil...
— Ne mümkün değil?! diye bağırdım.
Annem birkaç saniye sustu.
Sonra titreyen bir sesle konuştu:
— Ruh gücü bu kadar erken açığa çıkamazdı...
Hepimiz anneme baktık.
— Ruh gücü tam olarak ne? dedi Pelinsu.
Annem derin bir nefes aldı.
— Ruh gücü… yaşayan ve ölü bütün enerjileri kontrol edebilmek demek. Eğer tamamen uyanırsa insanların zihnine girebilir, anıları görebilir, ruhları hissedebilir hatta...
Bir anda sustu.
— Hatta ne?!
Annem gözlerimin içine baktı.
— Gerçekliği bile değiştirebilir.
Hepimiz donup kaldık.
Tam o sırada gökyüzünde büyük bir patlama sesi duyuldu.
Başımızı kaldırdığımız anda kırmızı bir ışığın gökyüzünü yardığını gördük.
Hava buz gibi olmuştu.
Ve burnuma yeniden o ağır kan kokusu geldi.
Ama bu kez farklıydı.
Bu koku bize ait değildi.
Birileri bizi bulmuştu.
Ormanın derinliklerinden siyah pelerinli insanlar çıkmaya başladı.
Hepsinin gözleri altın renginde parlıyordu.
Ve hepsi bize bakıyordu.
İçlerinden biri öne çıktı.
Yüzünde uzun bir yara izi vardı.
Bize bakıp yavaşça gülümsedi.
— Sonunda safkan melezleri bulduk.
Begüm hırlamaya başladı.
İlayda’nın etrafındaki gölgeler büyüyordu.
Melek’in ellerinde mor enerji dönüyordu.
Pelinsu’nun gözleri tamamen kan kırmızısına dönüşmüştü.
Ben ise içimdeki o karanlık varlığın tekrar uyandığını hissediyordum.
Adam bize doğru bir adım attı.
Ve söylediği şey hepimizin kanını dondurdu:
— Kral sizi geri istiyor.
Adamın söylediği söz ormanın içinde yankılandı.
— Kral sizi geri istiyor.
Hepimiz birbirimize baktık.
“Geri” derken neyi kastettiğini anlamamıştık.
Ben bir adım öne çıktım.
İçimdeki öfke artık kontrol edilemez hale geliyordu.
Gözlerim yeniden parlamaya başladı.
Etrafımdaki hava ağırlaştı.
Gölgeler ayaklarımın altında hareket ediyordu.
Adam bana bakıp sinsi bir şekilde gülümsedi.
Sanki korkmamı bekliyordu.
Ama korkmuyordum.
Sinirleniyordum.
Dişlerimi sıkarak ona baktım.
— Söyleyin o kralınıza siktirsin gitsin… götü yiyorsa kendi gelsin.
Bir anda ortalık sessizleşti.
Kardeşlerim bile bana dönüp bakmıştı.
Pelerinli adamın yüzündeki gülümseme kayboldu.
Arkasındaki diğerleri hırlamaya başladı.
Ama umurumda değildi.
İçimdeki güç taşmaya başlamıştı artık.
Bir anda gözlerimin etrafındaki siyah halkalar büyüdü.
Yerdeki taşlar havaya kalkmaya başladı.
Rüzgâr sertleşti.
Ve adam ilk kez korkmuş gibi geri çekildi.
— İmkânsız… dedi fısıldayarak.
— Ruh enerjisi bu seviyede olmamalı…
Tam o sırada Begüm öne çıktı.
Gözleri tamamen kurt formuna dönmüştü.
— Eğer savaş istiyorsanız yanlış geceyi seçtiniz.
Pelinsu’nun ellerinde kırmızı enerji dolaşıyordu.
İlayda’nın arkasındaki gölgeler insan şekilleri almaya başlamıştı.
Melek’in etrafında mor ışıklar dönüyordu.
Hepimiz istemsizce savaş pozisyonu almıştık.
Pelerinli adam yavaşça başını kaldırdı.
Sonra sinsice gülümsedi.
— Demek gerçekten sensin...
Kaşlarımı çattım.
— Ne saçmalıyorsun sen?
Adam bana bakmayı bırakmıyordu.
— Kralın gördüğü kişi sendin. Siyah tahtın varisi...
Bir anda başımın içine korkunç bir ağrı girdi.
Gözlerimin önüne yine görüntüler gelmeye başladı.
Kan kırmızısı gökyüzü…
Yanan şehirler…
Dev siyah kanatlar…
Ve o taht…
Bu kez taht boş değildi.
Tahtta ben oturuyordum.
Bir elimde siyah alev vardı.
Diğer elim tamamen kanla kaplıydı.
Ve önümde yüzlerce kişi diz çökmüştü.
Bir anda gerçek dünyaya geri döndüm.
Nefes nefeseydim.
Dizlerimin üstüne çöktüm.
Pelinsu hemen yanıma geldi.
— Sudenur!
Ama ben sadece pelerinli adama bakıyordum.
Çünkü artık onun ne dediğini anlamaya başlamıştım.
Ve bu beni daha çok korkutuyordu.
Adam yavaşça eğildi.
— Kral sizi öldürmek istemiyor.
Başını kaldırıp bana baktı.
— Seni tahta çıkarmak istiyor.
Bu bölümü beğendin mi?


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Soyleyin o kraliniza iyi oldugu tek Alan bir suru cocugunun olmasi kizlarini birakan birinin geri istemesi normal degil
Yorum
Yorum bulunamadı.