Hüzün Yuvası

Bölüm 11•

Ölümün Tahsilatı

Tema:

Ayşe Yıldız

Tanrı bana bir kalem verdi, yazmayı öğretmedi.
Tanrı bana denizi verdi, yüzmeyi öğretmedi.
Tanrı bana gökyüzünü verdi, uçmayı öğretmedi.
Tanrı bana rüyaları verdi, gerçeği öğretmedi.
Tanrı bana yaşamı verdi, yaşamayı öğretmedi.
Bir saatlik yolun sonunda, zamanın unuttuğu bir köşede öylece duran terk edilmiş inşaatın önündeydim. Motoru durdurup arabadan indim; kapıyı kilitlediğimin tok sesi, etraftaki derin sessizliği yardı. Acele etmeden, adım adım, adeta zamanı yavaşlatarak binanın loş içine doğru yürüdüm. Dışarıda in cin top oynamıyordu, kimseler yoktu; fakat içeri adım attığım an, buz gibi havanın içinde fısıltılarla kaynayan bir insan seliyle karşılaştım.
Kimseye bakış atmadan, kendimden emin ve sakin adımlarla merdivenleri tırmanmaya başladım. Çevremdekilerin ilgisiz bakışları arasında kimse yolumu kesmeye ya da beni durdurmaya yeltenmedi. Koridorun sonundan sola döndüğümde, karanlık bir gölge gibi dikilen siyah demir kapı ve önünde nöbet tutan iki adam görüş alanıma girdi.
​"İlyas’la görüşeceğim," dedim.
​Adam, buz gibi bir ses tonuyla süzdü beni. "Geleceğinizden haberi var mı?"
​"Yok," dedim.
​Elim o an cebimdeki silahın kabzasını kavradı. 
"...ama şimdi olacak."
​Sözüm biter bitmez saniyeler durdu; tetiği çekip adamı şakağından vurdum.
 Diğer adam daha silahına davranmaya fırsat bile bulamadan, ikinci kurşun onun da göğsüne saplandı.
 İkisi de neye uğradığını anlayamadan yere serildi.
 Silah seslerinin yankısı henüz koridorda sönmemişti ki, içeriden gelen telaşlı adım sesleri kulaklarımı doldurdu.
 Birkaç saniye sonra, o tanıdık ve tehditkâr ses bu kez kapının arkasından, daha da net bir şekilde duyuldu:
​"Ne oluyor? Kim var orada?!"
​Beklemeye niyetim yoktu. Var gücümle yüklendiğim siyah demir kapıyı hızla açıp içeri daldım; elimdeki silahı doğrudan İlyas'ın şaşkınlıkla açılmış gözlerine hedefledim.
​Yüzümde buz gibi bir tebessümle, "Merhaba," dedim. "Ben geldim."
Karşısında bir adam duruyordu. Bakışlarından ortaklarından biri olduğu anlaşılıyordu. Tek kelime etmeden ellerini yavaşça başının üzerine koydu. Ben gözlerimi ondan alamamışken kapı gürültüyle açıldı ve içeriye birkaç adam daha girdi.
Hızlıca İlyas'ın yanına yürüdüm. Hâlâ koltuğunda oturuyordu.
"Kalk ayağa" dedim.
Hiç itiraz etmeden kalktı. Kolumu boynuna dolayıp namluyu şakağına dayadım. O sırada oda tamamen İlyas'ın adamlarıyla dolmuştu.
"Ellerini kaldır" dedim İlyas'a. Kaldırmayınca adamlarından birini alnının çatından vurdum. Adamlar bize doğru daha da yaklaşırken bağırdım.
"Ellerini havaya kaldır!"
Bu sefer kaldırdı.
"Ne istiyorsun benden? Biz böyle anlaşmamıştık."
Başımı salladım.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 30 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları