Hüzün Yuvası

Bölüm 5•

Soluk Siyah

Tema:

Ayşe Yıldız

Yağmurlar diner,
Gözyaşları biter,
Ve dünya döner.
Ama kader değişmez.
Sonunda sokağa girip arabayı durdurduğumda, ciğerlerime derin bir nefes çektim. Yolculuk boyunca çıtını bile çıkarmamıştı. Çünkü biliyordu; eğer susmazsa onu arabadan gözümü kırpmadan atacağımı söylemiştim. Blöf yapmadığımı anlamış olacak ki yol bitene kadar çenesini kapalı tutmayı başarmıştı.
Arabadan inip onun tarafına geçtim. Bakışlarını üzerime dikmiş, sessizce beni izliyordu. Kapısını açarken gözlerim kısa bir an etrafta dolaştı; sokak ıssız, kimse yoktu. Bir anda kolumu kavrayan el ile ona döndüm. Koluma tutunup doğrulmaya çalışıyordu. Fazla düşünmeden omzundan itip onu koltuğa geri itekledim. Çok da zorlanmamıştım; zaten acıdan kıvranacak durumdaydı.
"Biraz yavaş olur musun?" diye inledi.
"Bir daha sakın bana dokunma," dedim soğuk bir sesle.
Etrafa tekrar göz gezdirdim; hava iyiden iyiye kararmaya başlamıştı.
"Kime bakıyorsun sen?" diye sordu pürüzlü bir sesle.
"Bize yardım edecek birine. Kazık kadar adamsın, seni içeri kadar ben mi taşıyacağım?"
"Ben kendim inip yürüyebilirim," dedi ters bir edayla.
"İyi o zaman," dedim kaşlarımı kaldırarak. "Niye başka yere gitmedin de benden yardım istedin?"
Sorduğum soruyla birlikte dudaklarını birbirine bastırdı ve tek bir kelime dahi edemedi.
Etraftaki evlere bakınırken gözüm çöpün yanındaki adama takıldı. "Bakabilir misiniz?" diye seslendim ama duymamazlıktan mı geldi yoksa gerçekten mi işitmedi bilmiyorum.
Biraz daha yaklaşarak, "Bakar mısınız lütfen!" diye bağırdım.
Elindekini çöp kutusuna atıp sakin adımlarla bana doğru ilerledi. "Buyurun?"
"Evim şu sokağın sonunda," diyerek ileriyi gösterdim. "Yanımdaki arkadaşım hastaneden yeni çıktı, hareket edecek durumda değil. Eve kadar taşımama yardım eder misiniz?"
Adamı çaktırmadan baştan aşağı süzmüştüm; gayet kalıplı ve kaslıydı, yardım etmek isterse hiç zorlanmazdı.
"Elbette, yardımcı olayım," deyince birlikte hızlı adımlarla arabanın yanına döndük.
Ali’nin gözleri üzerimizde dolaşırken, adam uzanıp elini Ali'ye doğru uzattı. "Geçmiş olsun. Ben Cem, Cem Aslan."
Ali, isteksizce uzatılan eli sıktı. "Ali Toprak. Memnun oldum."
Adam bakışlarını bu kez bana çevirdi. Bakışlarındaki merakı fark edip, "Ayşe Yıldız," diye ekledim.
"Benim de evim sondan ikinci yerde, yani komşuyuz," dedi dişlerinin arasından gülümseyerek.
Başımı onaylar anlamda salladım. Cem, bir elini Ali'nin ensesinin altından, diğerini ise bacaklarının altından geçirip onu kucağına aldı. Ali bu durumdan hiç hoşnut olmasa da çaresizce kollarını Cem'in boynuna sarmak zorunda kaldı. Onlar önden eve doğru ilerlerken ben de arabanın kapısını kapatıp arkalarından yürümeye başladım.
Eve vardığımızda önlerine geçip bahçe kapısını ardına kadar açtım. Adımlarımı hızlandırıp dış kapıyı da açtığım an, zemin üzerindeki koyu kan lekesini gördüm. Kimsenin dikkatini çekmemek adına ışıklara dokunmadım. Cem, kucağında taşıdığı Ali'yi salondaki ikili koltuğa dikkatli ve yavaş bir şekilde yerleştirdi.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 27 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları