Ayın Unuttuğu Gece
O gece pencere nişimin önünde otururken yıldızların gelmediğini fark ettim. Aynı yere diğer pencereden baktım, bu sefer Ay'ın olmadığını gördüm. Yıldızlar sanki benden Ay'ı bulmam için yalvarıyormuş gibi bakıyordu.
Babam pilot olduğu için evimizin garajında kendi yaptığı uçak duruyordu. Bununla Ay'ı bulabilirdim. Sessizce içeridekilere baktım ve herkes uyuyordu. Hızlıca hazırlandım ve uçağın yanına gittim. Bu uçağı daha hiç kullanmamıştık. İlk kullanan ben olacaktım. Dürbünümü yanıma alıp uçağın içine bindim. Bir sürü düğme vardı. Gözümü kapatıp babamın bana öğrettiklerini hatırladım ve kırmızı düğmeye bastım.
Nefesimi tutup kalkışa geçtim. Kendimi sanki düşecek gibi hissettim. Uçağı yükseltmiştim. Bütün insanlar minicik gözüküyordu. Biraz daha hızlandım.
Aniden yıldızlar etrafıma toplandı. Hepsi ağlıyordu çünkü ışığını kaybetmişlerdi.
Yıldızlara Ay'ın neden gittiğini sordum ama hiçbiri konuşmadı. İçlerinden en parlak ve en büyüğü olan yıldız:
“Ay 362. Gezegen'e gitti,” dedi.
“Orayı bilmiyorum.”
“Dört yıldız boyu git, oradakiler sana gösterir,” dedi.
Hemen yola koyuldum. Etrafımdakiler o kadar muhteşemdi ki onlara bakmaktan Ay'ı bulamayacağım için çok dikkat ederek gittim.
Büyük ve parlak olan yıldızın dediği yere gelmiştim. Burada sadece Neptün vardı. Olayı ona anlattım ve bana 362. Gezegenin yerini söyledi. Onu neden aradığımı sordu.
Ben de:
“Onsuz yıldızlar yeryüzüne ışık vermiyordu,” dedim.
Neptün hiç bir şey söylemeden önümden çekildi, ben de yoluma devam ettim.
Yol boyunca önüme başka gezegen çıkmamıştı. Ama ileride parlayan bir ışık görmüştüm. Dürbünümle o yöne doğru baktım ve Ay orada tek başına bekliyordu.
Yoluma devam ettim ve Ay'ın yanına gittim. Ay beni görünce çok şaşırmıştı.
“Neden buradasın?”
“Gökyüzü ışıksız kaldı.”
Ay:
“İnsanlar beni sevmiyor, Güneş'i daha çok seviyor.”
“Bunu nereden çıkardın?”
Ay:
“Çünkü insanlar Güneş'e bakarken gülümsüyorlar, bana bakarken gözlerini kapatıyorlar. Sence de yeterli bir sebep değil mi?”
“Saçmalama! İnsanların Güneş'e gülerek bakmalarının nedeni, Güneş'in içlerini ısıtması. Sana gözlerini kısarak bakmalarının nedeni ise güzelliklerini daha derinden görmeleri için.”
“İnsanlar, bazen sevgilerini gösterirken bile sevdikleri kişiyi üzebilirler.”
Ay başını kaldırdı ve gülümsedi.
Onu ait olduğu yere dönmesi için ikna ettim. Beraber yıldızların yanına döndük ve onlara vedalaştım. Hepsi bana teşekkür etti ve hep beraber Ay'a sarıldılar.
Ben de daha fazla geç olmadan evime döndüm. Uçağı garaja eskisi gibi yerine koydum. Evdekiler hâlâ uyuyorlardı. Hemen odama geçtim ve camı açıp Ay ve yıldızlara baktım. Artık hepsi gülüyordu. Ay bana göz kırptı. Yüzümü sıcak bir tebessüm kaplamıştı.
Hava soğuduğu için camı kapatıp uykuya dalmıştım.
Bölüm Yorumları