Dört duvar

Kız kapının önünde hareketsiz kaldı.Üç kez vurulmuştu.Tak… Tak… Tak…Sonra sessizlik.Kız, elindeki “KAÇ” yazılı taşa baktı.Kapının diğer tarafından bir fısıltı geldi:“Beni içeri al.”Kız cevap vermedi.“Lütfen…”Ses bu kez daha tanıdıktı.Kızın kendi sesiydi.“Sen dışarıda değilsin,” dedi kız.Kapının arkasındaki ses sustu.Sonra:“Doğru.”Kızın yüzü gerildi.“Peki neredesin?”Bir süre cevap gelmedi.Ardından kapının altından bir fotoğraf içeri itildi.Kız fotoğrafı aldı.Fotoğrafta Dört Duvar vardı.Ama bu kez duvarların önünde beş kişi duruyordu.Kız fotoğrafa yaklaştı.“Beş kişi…”Fotoğrafın arkasında şu yazıyordu:“DÖRT DUVARA BEŞ KİŞİ GİRDİ.”Kızın eli titredi.“Peki beşinci kişi kim?”Fotoğrafın üzerindeki beşinci kişinin yüzü karalanmıştı.Tam o anda odanın ışığı söndü.Karanlıkta bir ses duyuldu:“Bunu öğrenmek için 15. kapıyı açmalısın.”Kız başını kaldırdı.Odanın karşı duvarında yeni bir kapı oluşmuştu.Üzerinde:15yazıyordu.Kız kapıya yaklaştı.Elindeki anahtar kendiliğinden ısındı.Kapıyı açtı.İçeride uzun bir koridor vardı.Koridorun sonunda bir sandalye duruyordu.Sandalyede biri oturuyordu.Yüzü görünmüyordu.Kız birkaç adım ilerledi.“Sen kimsin?”Sandalyedeki kişi başını kaldırdı.“Bunu gerçekten hatırlamıyor musun?”Kız sustu.Kişi ayağa kalktı.Yavaşça ona doğru yürüdü.“Beni buraya sen getirdin.”Kız geri çekildi.“Hayır.”Kişi durdu.“Öyleyse neden dört duvarın her biri seni tanıyor?”Kız cevap veremedi.Kişi cebinden küçük bir anahtar çıkardı.Anahtarın üzerinde 16 yazıyordu.“Bunu al.”Kız anahtara uzandı.Tam parmakları anahtara değecekken koridorun bütün ışıkları aynı anda yandı.Kız karşısındaki kişinin yüzünü gördü.Ve donup kaldı.Çünkü yüz…hiç yabancı değildi.O kişiyi daha önce görmüştü.İlk odadaki fotoğrafın içindeydi.