Dört duvar

Kapı yavaşça açılmaya başladı.Kız geriye doğru çekildi.

Masanın üzerindeki fotoğraf hâlâ elindeydi.Kapının arkasında kimse görünmüyordu.Sadece uzun ve karanlık bir koridor vardı.Kız, “Kim var?” diye sordu.Cevap gelmedi.Sonra masanın üzerindeki defter kendi kendine açıldı.Sayfalar hızla çevrildi.Bir anda durdu.Sayfada şu yazıyordu:“DÖRT KİŞİ GİRDİ.”Altında dört boş satır vardı.İlk satırın yanında:KIZİkinci satırın yanında:ÇOCUKÜçüncü satırın yanında:GÖLGEDördüncü satır ise boştu.Kız deftere baktı.“Dördüncü kim?”Duvarlardan birinden cevap geldi:“Sen.”Kız hemen başını çevirdi.Duvarın üzerinde küçük bir ayna belirmişti.Aynaya baktığında kendi yansımasını gördü.Ama yansıması hareket etmiyordu.Kız elini kaldırdı.Yansıma kaldırmadı.Kız bir adım geri gitti.Yansıma bir adım ileri geldi.Kızın kalbi hızlandı.Yansıma aynanın içinden ona bakarak fısıldadı:“Sonunda beni gördün.”Kız aynaya yaklaşmadı.“Sen nesin?”Yansıma gülümsedi.“Ben burada kalanım.”Bir anda ayna çatladı.Çatlakların arasından odanın başka bir görüntüsü ortaya çıktı.Kız görüntüye baktığında kendisini yine aynı odada gördü.Ama bu kez odada başka biri daha vardı.İkisi birlikte masanın başında duruyordu.Görüntüdeki kız, masanın üzerindeki anahtarı diğer kişiye uzatıyordu.Sonra görüntü karardı.Kız şaşkınlıkla deftere döndü.Yeni bir cümle ortaya çıkmıştı:“ANAHTARI KİM VERDİ?”Kız masadaki anahtara baktı.Anahtar yavaşça hareket etti.Masanın kenarına geldi.Ve yere düştü.Tık.Kız eğilip anahtarı aldı.Üzerinde bu kez 8 yazmıyordu.Tek bir kelime vardı:“GERİ.”Koridorun sonundan bir kapı sesi geldi.Kız kapıya doğru yürüdü.Her adımında duvarlardaki yazılar değişiyordu.Geri dön.Devam et.Ona güvenme.Bana güven.Kız son yazının önünde durdu.“Bana kim diyorsun?”Cevap olarak duvarın arkasından hafif bir tıkırtı geldi.Sonra duvar açıldı.İçeride küçük bir oda vardı.Odanın ortasında dört sandalye duruyordu.Üçü boştu.Dördüncü sandalyede ise bir not vardı.Kız notu aldı.Üzerinde:“Bir kişi çıkacak.”yazıyordu.Kız notu çevirdi.Arkasında:“Ama önce diğer üçünü bulmalısın.”yazıyordu.Tam o anda arkasındaki kapı kapandı.Kız kapıya koştu.Kapı açılmıyordu.Sonra sandalyelerden biri yavaşça hareket etti.Ardından ikincisi.Üçüncüsü.Dördüncü sandalye ise yerinden hiç kıpırdamadı.Kız odanın ortasında tek başına kaldı.Derken karanlıkta bir ses duyuldu:“Birinciyi buldun.”Kız dondu.“İkinciyi de buldun.”Duvarın üzerinde bir gölge belirdi.“Üçüncüyü zaten biliyorsun.”Kız fısıldadı:“Dördüncü kim?”Uzun bir sessizlik oldu.Sonra ses cevap verdi:“Dördüncü kişi sensin.”Kızın elindeki anahtar yere düştü.Ve odanın bütün duvarlarında aynı anda tek bir cümle belirdi:“ARTIK ODA SENİ BEKLİYOR.”Kapı kendiliğinden açıldı.Ama kapının arkasında koridor yoktu.Sadece zifiri karanlık vardı.