GÖLGE

"İlk adımı attığında geri dönüş ihtimali çoktan silinmiştir."

— 4. Bölüm —

Oda, sanki hiç var olmamış gibi sistemden silinmişti. Lena saatlerdir aynı boş ekrana bakıyor, "böyle bir oda bulunmamaktadır" yazısının belki bir hata olduğunu, birazdan geri geleceğini ummaya devam ediyordu. Gelmedi. Uygulamayı birkaç kez kapatıp tekrar açtı, sanki bu bir şeyi değiştirecekmiş gibi. Oda adı artık aramada bile çıkmıyordu.

'Ya Baykuş'un başına gerçekten bir şey geldiyse?' düşüncesi peşini bırakmıyordu. Onun kim olduğunu, nerede yaşadığını, hatta gerçek adını bile bilmiyordu. Elinde sadece bir kullanıcı adı ve zihnine kazınan birkaç yazışma vardı. Bu bilgisizlik durumu onu daha da ağırlaştırıyordu.

Yatağın kenarına oturmuş, dizlerini göğsüne çekmişti. Perdelerin arasından süzülen ikindi ışığı, elindeki ekranın soluk parıltısıyla karışıyordu.

Bip bip.

"1 okunmamış Happy mesajınız var."

Gölge: Beni görmezden mi geliyorsun?

Parmağı ekranın üzerinde gezindi. Bu uygulamayı indirmenin bir hata olup olmadığını sorguluyordu. En sonunda kafasındaki bu belirsizliğe bir son vermek için cevap yazmaya karar verdi.

AyIşığı: Ne istiyorsun? Zaten nefes almaya bile mecalim yok.

Gölge: Kötü bir gün mü?

AyIşığı: Beni tanıyormuşsun gibi konuşuyorsun. İlk yazdığın o saçma şey de neydi? "İyi olmana sevindim" mi demiştin? Neye dayanarak?

Gölge: Top kafana hiç de nazik çarpmadı.

Lena'nın nefesi bir an boğazında takılı kaldı. Şaşkınlıktan açılmış ağzını zar zor kapatarak vücudunu dikleştirdi.

AyIşığı: Bekle, ne? Beni gerçekten tanıyor musun?

AyIşığı: Ama bu imkânsız. Bunu nereden biliyorsun? Nasıl?

Gölge: Telefonunu herkese açık bir alanda bırakmıştın.

Parmakları, fark etmeden titremeye başlamıştı. Bu artık bir kafede unutulan telefonla ilgili değildi. Tanımadığı biri, onun hakkında bilmemesi gereken şeyleri biliyordu.

AyIşığı: Sen de telefonumu kurcaladın. Bunu nasıl yaparsın!

Gölge: Madem bu kadar özeldi, en azından ekran kilidi koymalıydın. Açmak için zahmete girmeme bile gerek kalmadı.

Lena daha önce bir kez şifresini unuttuğu için telefonunu sıfırlamak zorunda kalmıştı. Sonrasında "Amaan, sanki kim benim telefonumu napsın" diyerek şifreyi tamamen kaldırmıştı. Ama Happy Faces hesabının açığa çıkacağı... işte onu hiç düşünmemişti.

AyIşığı: Bir dk, kafama top çarptığını nereden biliyorsun? Okula mı geldin? Hangi okulda okuduğumu nereden biliyorsun?

Gölge: Çok bariz değil mi? Telefondaki üniformalı resminden tanıdım işte... Ve hayır, ne diye okuluna geleyim?

AyIşığı: Söyle o zaman nerden biliyorsun?

Gölge: Şu senin topçu çocuğa az kalsın çarpacak olan çakma kuryecinin bir süredir peşindeyim. MOBESE'den takip ederken sen de kadraja girdin. Hem bu ne heyecan, sana özel bir ilgim yok merak etme.

'Ne büyük hayal kırıklığı (!)' Bir hırsızın bile onu takibe değer bulmamasına gülmeli mi üzülmeli miydi bilemedi. Ama asıl kafasını kurcalayan başka bir şeydi: bir adam kamera sistemine bu kadar rahat girebiliyorsa... gerçekte neyden ve kimden korunuyoruz biz? diye düşündü.