⚜️TEĞMENİN GÜZİDESİ⚜️
Bölüm 15•
GECEYE SIĞMAYAN GERÇEKLER VE ÇATIRDAYAN ZIRHLAR
Tema:
Telefonda annemin sesini duyduğum an, göğsümün ortasına ağır bir kaya oturdu. Sesi bir mum ışığı gibi titriyor, fısıltısı boğazında düğümleniyordu.
"Kızım..." dedi.
Gözlerimden süzülen yaşlar yanaklarımı yakarken dudaklarımdan tek bir feryat döküldü: "Annem... Seni çok özledim... Annem... Saçlarımı kimse taramadı sen yokken, neredesin benim annem?"
"Kızım, ben de seni... çok... özledim. İyisin değil mi?"
"İyiyim annem... Sesini duydum ya, daha iyi oldum," dedim gözyaşlarımın arasından. Fakat aniden ses kesildi. "Anne? Orada mısın? Annem!"
Araya giren ses, zehir kadar soğuk ve tanıdıktı. Babamın sesi: "Annenin sesini duydun, yanımda gayet güzel bakılıyor."
"Baba neden bunu yapıyorsun?" diye bağırdım çaresizce. "Ben sana ne yaptım? Annemi neden uzaklaştırıyorsun benden, izin ver görmeye geleyim!"
Sesi adeta buz kesti, koridoru kaplayan bir otoriteyle gürledi: "Onu bir adam için kaçmadan önce düşünecektin! İstediğimi yapsaydın bu halde olmayacaktık, her şeyin sebebi sensin! Beni iyi dinle; üstüne vazife olmayan işlere kalkışmayacaksın. Seni iyi tanıyorum, kafanı kurcalayan bir şeyler var ama bu işin üzerine gitmeyeceksin. Gerekirse bu mesleği bırakacaksın, sana 'Uzak dur' demiştim. Hayatını bitiririm Güzide..."
Telefon yüzüme kapandı.
Donakaldım. Babam ne diyordu, ne yapmaya çalışıyordu? Ne zaman bu kadar acımasız olmuştu? En önemlisi de... Allah kahretsin, ben kiminle kaçmışım? Zihnimin karanlık odalarında çırpındım ama tek bir anı bile gün yüzüne çıkmadı. O adam her şeyi biliyor muydu? Beni gerçekten tanıyor muydu?
Babam annemi koz olarak kullanıyor, beni açık açık tehdit ediyordu. Sabahki o uçak dosyasını elimden aldıran da, arkamdan Başsavcı ile iş çeviren de bizzat kendi öz babamdı.
Gözlerim kararmaya başladı. Geçirdiğim o ağır verem tedavisinden sonra akciğerlerim hasar görmüş, kronik bir astım mirası kalmıştı bana. Şimdi stres ve panik boğazımı bir sarmaşık gibi sıkıyor, soluğumu kesiyordu. Tir tir titreyen ellerimle çantamı karıştırdım ama mavi astım fısfısımı bulamadım. Göğsüm hırıltıyla inip kalkıyordu, panikle balkonda düşürmüş olabileceğimi düşündüm. Yedek ilaç da bitmişti; şansıma lanet ederek nefes alabilmek umuduyla balkona koştum.
Gece havası ciğerlerime ulaşmıyordu. Köşeye sıkışmışlık hissi ve babamın tehditleri göğsümü parçalarken, dengemi kaybetmemek için balkon kenarına tutundum. O sırada elim yan taraftaki toprak saksıya çarptı. Saksı büyük bir gürültüyle alt kattaki betona çakılarak patladı.
Tam o esnada karşı balkonda sigara içen Targan, sese doğru başını kaldırdı. Üzerindeki siyah eşofmanları, dudaklarındaki sigarasıyla karşımdaydı. Yüzümdeki morarmayı ve boğulurcasına çırpınışımı gördüğü an ters giden bir şeyler olduğunu anladı. Elindeki sigarayı küllükte söndürüp anahtarını kaptığı gibi dairesinden fırladı. İki katı merdivenleri üçer beşer atlayarak indi, lojman bahçesini koşarak geçip benim bulunduğum D Blok'un altına ulaştı.
Balkonun altından yukarı doğru bağırdı: "Güz, iyi misin?"
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 15 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Çokkkk güzelll olmuş
Çok güzeldii kalemine sağlık ablacımm 🤍🤍🤗
Yorum
Yorum bulunamadı.