⚜️TEĞMENİN GÜZİDESİ⚜️

Bölüm 17•

ZİHNİN İHANETİ VE KANAYAN GEÇMİŞ

Tema:

Feride, yalnızlığın bir zırh gibi üzerini kapladığı odasında otururken, masanın üzerindeki sararmış fotoğrafa doğru uzattı titreyen elini. Parmak uçları, lise yıllarına ait toplu çekilmiş o karenin üzerinde gezindi. Yan yana duran iki genç kız... Güzide ve kendisi. Zamanın henüz kirletemediği, masumiyetin yüzlerinden okunduğu o günlerde ikisi de hayatın kendilerine hazırladığı karanlık tuzaklardan habersizdi.

Feride’nin gözünden süzülen tek bir damla yaş, fotoğrafın üzerindeki Güzide’nin yüzüne düştü. İçini yakan, kabuk tutmayan o vicdan azabı yine şakaklarına vurmaya başladı. Gözleri daldı; zihni, ruhunu bir ömür mahkûm ettiği o zifiri karanlık güne, gerçeğin çatırdadığı o felakete gitti.
28 Nisan 2001, Salı.
Güzide, aklını kaybetmiş bir halde Targan’ın dairesinin kapısına dayanmıştı. Yumrukları ahşap kapıyı döverken feryadı binanın koridorlarında yankılanıyordu.
"Targan! Aç kapıyı, ben geldim!" diye haykırıyordu, sesi boğazında yırtılırcasına. "Güzide’n geldi... Ne olur aç! Targan, duy sesimi! Beni bu dünyada sensiz bırakma... Bak, ilkbaharı görmedik seninle! Ne olur aç kapıyı! Seni seviyorum Targan... Cevap vereceğim dedin, söz verdin! Ne olur aç... Kurbanın olayım Targan, aç!"
Güzide’nin Targan’a olan bu tutkulu vazgeçmeyişi, onu uzaktan izleyen Teğmen Deniz’in içindeki öfkeyi ve hırsı daha da körükledi. Deniz’in gözü kararmıştı. Güzide’yi Targan’ın kapısından zorla çekip aşağı indirdi. Binasının çıkışında Feride ile karşılaştılar. Deniz, çıldıran Güzide’yi zapt etmekte zorlanıyordu.
Güzide, gözyaşları içinde Feride’nin boynuna sarıldı: "Targan ölmedi değil mi? Ne olur bir şey söyle bana Feride, lütfen..."
Feride, arkadaşının bu perişan haline bakarken içinin eridiğini hissetti. "Bırakma kuzum kendini... Olacakla ölüme çare yok," dedi titrek bir sesle.
Güzide kendisini yiyip bitiriyordu, hiçbir kuvvete boyun eğecek gibi değildi. Teğmen Deniz, karanlık planını zihninde devreye sokarak, "Güzide sakinleşene kadar bize gidelim. Feride, sen de gel," dedi.
Güzide öfkeyle silkindi: "Hayır! Ben senin evine gelmem, evime gideceğim!"
Deniz, sesine sahte bir korumacılık katarak baskı yaptı: "Albay seni bu halde görürse dayak yersin Güzide. Bak, Feride de gelecek. Biraz sakinleş, ondan sonra gidersin."
Ağlamaktan helak olan Güzide’nin tutunacak tek bir dalı yoktu. Üstelik Feride de yanında geldi. Çaresizce kabul etti. Asansörle Deniz’in dairesine çıktılar.
İçeri girdiklerinde Feride, "Dur, ben sana su vereyim," diyerek mutfağa geçti. Sürahiden bardağa suyu doldurduğu sırada Teğmen Deniz arkasından yanaştı ve elindeki küçük beyaz hapı gizlice bardağın içine attı. Feride, Deniz’in tehditkâr ve baskıcı bakışları karşısında ezilerek o bardağı salona, Güzide’ye götürdü.
Güzide, gözyaşları içinde uzatılan suyu bir dikişte içti.
Çok geçmeden ilacın tesiri bedenine yayıldı. Güzide’nin zihni bulanıklaştı; elini, kolunu kıpırdatmaya mecali kalmadı. Bedenine ağır bir gevşeklik çökerken, Teğmen Deniz köşede pis pis sırıtıyordu. Feride ise kendi elleriyle teslim ettiği arkadaşının karşısında vicdan azabıyla kavrulmaya başlamıştı bile.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 15 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

nisanesintisi
@nisanesintisi•1 ay önce

Çok güzel olmuş eline emeğine sağlık

beliz
@beliz•1 ay önce

Şimdi anladım daha iyi abla ya denize lanet gelsin ama targan ile ilişkiye de girmişler onda da olmuş olamaz mı ulaa

minikkilayda
@minikkilayda•1 ay önce

Mukkkk

Zeyno
@Zeyno•1 ay önce

Çok çok güzeldi abla emeğine sağlık 🤍🤍