⚜️TEĞMENİN GÜZİDESİ⚜️

Bölüm 19•

KANAYAN HAFIZA VE KIRIK ZAMAN

Tema:

Mutfaktaki sade masaya karşılıklı oturduk. Gazel gri koltukta mışıl mışıl uyuduğu için onu uyandırmaya kıyamamıştım.

Targan’ın evi bir erkeğe göre son derece düzenli ve sadeydi; gereksiz tek bir eşya bile yoktu. Mutfaktaki kaplardan ve düzeninden yalnız yaşadığı, kendi başına pek yemek yapmadığı her halinden belli oluyordu. Getirdiğim çorbanın tadına baktığında gözlerinde samimi bir memnuniyet belirdi.
"Nefis olmuş, eline sağlık. Gerçekten de elin lezzetliymiş," dedi.
"Teşekkür ederim, afiyet olsun," dedim sessizce.
Bakışlarını bir an bile üzerimden çekmiyordu. Ben ise tabağımdakileri küçük, ürkek lokmalar halinde yiyordum. Çorbalarımız bittiğinde tabağına zeytinyağlı yaprak sarması, kadınbudu köfte ve patates püresi koydu; benim tabağımı da aynı özenle doldurdu. Bugün kışlanın nizamiyesinde beni tuttuğu o anı, attığım tokatı ve hemen ardından yaşanan o yakıcı temasları düşündükçe, şu an bu masada karşılıklı yemek yiyor oluşumuz bana ağır bir ironi gibi geliyordu. Yüzüne tokat attığım adamın evinde, onunla aynı masayı paylaşıyordum.
Targan, sarmanın tadına bakarken gözlerini bir anlığına kapatıp derin bir nefes aldı; adeta lezzetin içinde kayboluyor gibiydi. Sonra o keskin, derin ela gözlerini yeniden gözlerime dikti.
"Keşke hep burada, benim yanımda kalsan Güz..." dedi.
Sözleri zihnime bir kor gibi düştü. Aniden ayağa kalktım. "Yüzbaşım, siz ne diyorsunuz? Geç oldu artık, Gazel’i de alıp gitsem iyi olacak."
Targan da yerinden kalktı. Aradaki mesafeyi kapatıp bana doğru birkaç adım attı. "Neden Güz? Neden? Bugün bana tokat atmış olmana rağmen, Gazel’e bakmam için bana güvendin."
Gözlerimi kaçırdım. "Çünkü o anda başka çarem yoktu. Bir bakıcı ayarladım, yarın gelecek zaten."
Targan’ın bakışlarındaki hiddet yerini derin bir yalvarışa bıraktı. "Peki... Otur lütfen, özür dilerim."
Nedensiz bir çekimle, direnmeyi bırakıp yeniden karşısına oturdum.
Targan masaya doğru eğildi. "Benim yerime koy kendini Güz... Çok yakından tanıdığın, ruhunu bildiğin bir kadının sana bir yabancı gibi bakması... Gazel’in senin öz kızın olmadığını biliyorum. Sen hiç evlenmedin."
Karşısında otururken ruhum adeta bir cenderenin içinde can çekişiyordu. "Evet, Gazel can dostumun kızıydı, bana emanet etti. Evet, hiç evlenmedim... Ama sizi hatırlamıyorum ne yazık ki. 18 yaşlarımı, o dönemi hatırlayamıyorum."
Targan’ın gözleri inanamazlıkla büyüdü. "Sen şimdi beni unuttun, öyle mi Güz? Hatırlamamamazlıktan gelmiyorsun... Tüberküloz yüzünden mi oldu bunlar?"
"Evet, Yüzbaşı... Vücudum tedaviyi reddetmiş. Almanya’da iki gün komada kalmışım. Uyandıktan sonra o bir yıla dair hiçbir şeyi hatırlayamadım."
Targan’ın gözleri bir anda doldu. Sesi titreyerek konuştu: "Ben bilmiyordum... Güz’üm, o zamanlar yaşam savaşı verdiğini bilsem seni asla bırakmazdım. Sen iyi ol diye canımı verirdim ben senin için! Yıllarca seni düşündüm hep... Geçmedi sana olan hasretim. Kimseye bakamadım, kimse senin gibi cesurca bakmadı gözlerime..."

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 17 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

minikkilayda
@minikkilayda•1 ay önce

Mükemmel olmuş ablaaa yeni bölümü heyecanla bekliyoruzz

Zeyno
@Zeyno•1 ay önce

Çok güzeldi abla emeğine sağlık 🤍🤍