⚜️TEĞMENİN GÜZİDESİ⚜️

Bölüm 21•

KÜLLERİN ALTINDAKİ ZEHİR VE EN AĞIR YALAN

Tema:

Yıkılmış bir enkaz gibiydim. Ruhum, o enkazın altında nefes alamayacak kadar paramparçaydı. Annem... Bana iyiliği, doğruluğu, hayatın en saf halini öğreten o güzel kadın, bu dünyadan sessizce göçüp gitmişti.

Her şey benim yüzümden miydi? Yağmurlu bir günde Targan’a körkütük aşık olduğum için mi tüm bu felaketler bizi bulmuştu? Eğer o dönem verem olup yataklara düşmeseydim, abim Alican beni Almanya’ya kaçırmazdı; orada kendine sıfırdan bir hayat kurmaz, o yabancı şehirde bu acı sonla karşılaşmazdı. Şimdi hepsi yanmıştı. Onlar orada canlarıyla cebelleşirken, ben Erzincan’da bir subayın düğününde dans ediyordum. Telefonu bile duymamıştım, abimin son sesini, son çırpınışını cevapsız bırakmıştım.
Aşkımı bile kaybetmiş, yıllar sonra onu yeniden bulduğumda ise eski cesaretimden eser kalmamıştı. Eskisi gibi ona dik dik bakıp, "Sen benim olacaksın" diyemiyordum. Gerçekten de adımın taşıdığı anlam gibiydim; güz mevsimi gibi yapraklarım yeşerdikçe soluyor, soldukça kökümden kopup dökülüyordu. Ben daha kendi çocukluğumu yaşayamamış, annemin şefkatine en çok muhtaç olduğum 19 yaşında anne olmuştum. Her şeyden habersiz, acımasız bir dünyanın kancasına mahkûm edilmiştim.
Ağlayamıyordum bile. Gözyaşlarım boğazımda düğümleniyor, öylece boşluğa bakıyordum. Targan, kırık camlar gibi etrafıma saçılan bu sessizliğin ortasında dimdik, sarsılmaz bir dağ gibi yanımda duruyordu.
İçimdeki o devasa sığınma ihtiyacıyla, bir anlığına koltukta ona doğru döndüm. Başımı ağır bir yükü taşır gibi onun dizinin üzerine bırakıp uzandım.
"Annem gibi... Saçlarımı sever misin?" diye fısıldadım, sesim rüzgârda savrulan bir yaprak gibi zayıftı.
Targan, eliyle saçlarımı buldu. Parmakları en narin dokunuşuyla tellerimin arasında gezinmeye başladı. O şefkatli dokunuşun altında, yorgun düşen ruhum daha fazla dayanamadı ve Targan’ın dizlerinde derin bir uykuya daldım.
Zihnim beni geriye, evime, annemin yanına taşıdı. Bir rüya görüyordum... Annem mutfakta yazması ile gülümserken saçımı örüyor, benimle birlikte yaprak sarması sarıyordu. Kendi elleriyle diktiği rengarenk elbiseleri üzerimde deniyor, bana her gün sabırla en güzel nasihatleri veriyordu. Babam da şimdiki gibi taş kalpli değildi; sertti belki ama bana asla zarar vermezdi. Ben onu vatan sevgisiyle yanıp tutuşan kahraman bir baba olarak bilmiştim. İnsan, nasıl olur da kendi hırsının kurbanı olup bu kadar alev alabilirdi?
Hayat gerçekten çok bencildi. Biz yaşama tutunmaya çalışırken, birileri her adımda en ağır bedelleri ödemek zorunda kalıyordu. 18 yaşındayken annemi son görüşümdü o evde. 'Keşke,' dedim rüyamın içinde acıyla kıvranarak, 'keşke o gün o kadar direnmeseydim... O pislik herifle, Deniz’le evlenseydim belki de hiçbiri olmazdı.' Bu düşünce bir kâbus gibi tepeme çöktü. Korkuyla gözlerimi ardına kadar açıp Targan’ın dizinden doğruldum.
"Targan, iyi misin?" diye sormaya hazırlanırken, zihnimdeki o uğultunun içinden annemin sesi sıyrılıp geldi:
"Güz kızım, bugün senin için enfes mantı yaptım, çok seversin. Hadi kalk kızım, okuluna geç kalacaksın..."

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 11 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

nisanesintisi
@nisanesintisi•1 ay önce

Abla eline emeğine sağlık çok güzel olmuş yine ve yine ama okurken kriz geçirdim resmen 💓

minikkilayda
@minikkilayda•1 ay önce

Mükemmeldiiii

Zeyno
@Zeyno•1 ay önce

Şoklar içinde okudum 😅😅 çok güzeldi abla emeğine sağlık 🤍🤍