⚜️TEĞMENİN GÜZİDESİ⚜️
Bölüm 24•
KÜLLERİN SESSİZLİĞİ VE BİR KARTALIN GÖLGESİ
Tema:
Son görüşümüzün üzerinden tam bir hafta geçmişti. Karnımdaki sızlayan dikiş izini görüp anneme sorduğumda, acı ama mucizevi bir gerçekle yüzleşmiştim. Geçirdiğim ağır patlama sonrası geçirdiğim operasyonda ameliyatla rahmimi almışlardı. Ancak şanslıydım ki; rüyamdaki o imkânsız gibi görünen detay gerçekti: Çift rahmim vardı. Doktorlar birini almak zorunda kalsalar da diğeri sapasağlam duruyordu. Ucuz kurtarmıştım, yoksa bir daha asla anne olamayacaktım. Zihnimin komadayken bana yaşattığı o karmaşık dünya, bedenimin gizli bir gerçeğini kıyıya vurmuştu.
Odamdaki çalışma masasının üzerinde yazılmış tam otuz tane mektup duruyordu. Kâbusumda ise ona tam altmış tane akrostiş şiir dizmiştim. Bütün mısralar, zihnimin en ücra köşelerinde hâlâ pırıl pırıl parıldıyordu ama hiçbirini kâğıda dökmemiştim. Son kez elime kalemi ve boş bir kâğıdı aldım.
Bu mektubun da diğerleri gibi ateşe teslim edilip yakılacağını bilsem de, içimdeki son zerreleri beyaz sayfaya dökmek istedim:
"Bir rüya gördüm... Hatta kaldıramayacağım kadar ağır bir kâbus. Bir insanın çekebileceği bütün acıları, kayıpları ve çaresizlikleri yaşadım o karanlıkta. Ama bu rüya bana en büyük dersi verdi. Neden mi? Bir insanı, o istemediği halde kendinizi sevdirmek için zorlayamazsınız. Rüyamdaki Teğmen Deniz'in bana yaptığını, belki de ben durmaksızın Teğmen Targan'a yapıyordum. İşte o zaman anladım, üzerine giderek onu ne kadar zora soktuğumu ve sadece kendimi küçük düşürdüğümü... Evet, ona hâlâ çok aşığım, onu hâlâ deli gibi seviyorum. Belki de bu içimdeki sadece platonik bir sevdadır, bilmiyorum. Ama her şey o ilk mektupla başladı ve şimdi ona hiç ulaşmadan yanıp kül olacak.
Gazel ve Ezel... Rüyamda ikimizin çocuklarıydı. Gerçek olmalarını o kadar çok isterdim ki... Ama artık hayallerimdeki o asıl hedefe odaklanacağım. Rüyamda gördüğüm o uçak, zihnime düşen bir işaretti. Hava Harp Akademisi hayalimi gerçekleştireceğim. Bunun için gece gündüz sıkı çalışacağım. Canımın kıymetini, nefes almanın ve ailemin değerini o kadar iyi anladım ki... Abimle telefonla konuşup sesini duymak bile içimdeki o koca taşı söktü aldı. Çok şükür Allah'ım...
Elveda Teğmenim..."
Mektubu yazarken gözyaşlarım kâğıda damlayıp mürekkebi dağıtsa da, bu bir vazgeçiş değil; sevgimi kalbimin en derin yerine gömme kararıydı. Onu hep sevecektim ama kimsenin bilmediği bir giz gibi saklayacaktım. Unutur muydum, bilmiyordum. Ondan başkasını gözüm görmeyecekti ama rüyamda yanağındaki o çukuruyla bana gülümsediğini görsem de, artık gerçek hayatta ona mesafe koyacak, saygıyla bakacaktım.
Bugün pazardı. Feride yoktu... Rüyamda bana her ne kadar ihanet etmiş olsa da gerçekte o hain patlamada şehit düşmüştü. Onu hep o lise yıllarındaki temiz haliyle, iyi bir arkadaş olarak hatırlayacaktım. Bütün mektupları üst üste dizip küçük bir poşetin içine koydum.
Dışarı çıkmadan önce salona geçtim. Annem taze kahve pişirmiş, babamla karşılıklı içiyorlardı. Onları böyle yan yana, huzur içinde görmek benim için dünyalara bedeldi. Elimdeki poşeti koltuğun kenarına bırakıp koşarak babamın boynuna sarıldım. Kâbusumdan kalan o içsel korkularım hâlâ tam olarak geçmemişti.
Devamını okumak için giriş yap
Bu bölümün ilk 9 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.


Bölüm Yorumları
Yorum yapmak için giriş yapın.
Çok güzel olmus ablis🤍
Harikaydıı ablamm eline emeğine sağlık 💗
Çokkk güzel olmuş ablaa
Emeğine sağlık ablacımm çok güzeldi 🤍🤍
Canım çok beğendim emeğine sağlık balım mükkemmeldi yeni bölümü 🤎🤎🤎
Yorum
Yorum bulunamadı.