⚜️TEĞMENİN GÜZİDESİ⚜️

Bölüm 25•

DAĞLARIN SESİ VE GECEYİ YIRTAN IŞIK

Tema:

Üç ay su gibi akıp geçmişti. Zaman 2001 yılının Mart ayını gösterdiğinde, Erzincan’ın üzerine çöken soğuk ve bitmek bilmeyen kar yağışı hayatı adeta durdurmuştu. Tam 18 yaşımı bitirmiş, hayatın tam ortasında duruyordum. Geceyi gündüze katıp Haziran ayında gireceğim üniversite sınavına hazırlanıyordum. Ders kitaplarının, çözülen yüzlerce testin arasında zihnim bir an olsun dağlara kaymaktan geri durmuyordu. "Unuttum, artık sadece önüme bakıyorum" diyerek kendimi kandırmaya çalışsam da, o sert bakışlı Teğmen’in yüzü gözümün önünden gitmiyordu.

İçimden kendime kızıyordum: 'Güzide, neden gidip bir askere aşık olursun ki? Bu çileye, bu endişeye değer mi?'
Kâbusum zihnimi bir gölge gibi takip ediyordu. O karanlık rüyada Teğmen Targan yaşıyor, fakat Adem abi şehit düşüyordu. Günlerdir Tunceli ve Munzur dağlarından kara haberler geliyordu. Babam helikopterlerle, karadan sevk ettiği birliklerle bölgeye sürekli destek olmaya çalışıyordu ama yoğun tipi ve göz gözü görmeyen fırtına yüzünden birlikler gözden kaybolmuştu. Hayatta kalan kimdi, kim şehit düşmüştü; Targan o buz gibi dağlarda hayatta mıydı, bilmiyordum.
Aklıma takılan bir başka kâbus detayı ise bahar aylarında döşenen o mayınlardı. Eğer rüyam bir uyarıysa, birlikler o vadiye girmemeliydi. "Güzide, kendine gel, o sadece bir kâbustu," diyerek kendimi telkin etmeye çalışıyordum ama içimdeki o huzursuz fırtına bir türlü dinmiyordu.
Hafta sonları sabahın erken saatlerinde spora çıkıyordum. Adem abiyi dört gözle bekliyordum; "Sağ salim dönsün de bana söz verdiği gibi beni mülakatlara hazırlasın" diye dua ediyordum. Sürekli girdiğim deneme sınavlarından yüksek puanlar alıyordum. Rüyamdaki o amansız verem hastalığından eser yoktu, çok şükür sağlığım yerindeydi. Okulda yaşıtım olan erkeklerin benimle konuşma, çıkma çabaları bana komik geliyordu. Yaşımdakiler çocuk gibiydi; ben ruhu olgun, duruşu sert ve karakteri oturmuş adamların varlığına alışmıştım.
Annemin neşeli sesi, babamın evdeki huzurlu varlığı benim en büyük nimetimdi. Babam antrenmanlarım için bana kışladan bir asker görevlendirmeyi teklif etse de ben direniyordum. "Ben Adem abiyi bekleyeceğim," diyordum. Onunla sözleşmiştim. Eylül ayındaki mülakatlara kadar vaktim vardı.
Nisan ayı gelip çattığında içimdeki o yakıcı merak artık dayanılmaz bir boyuta ulaştı. Onu özlüyordum... Unutmaya çalıştıkça, her geçen gün dağdaki o adama daha çok çekiliyordum. Televizyonda sürekli haber kanallarını açık tutuyor, babam eve geldiğinde lafı çevirip Adem abiyi soruyor, onun üzerinden Targan’ın izini sürmeye çalışıyordum. Babam da karargâhta gecesini gündüzüne katıyor, tek bir erin bile burnu kanamadan Erzincan’a dönmesi için çırpınıyordu.
Ve beklenen o acı haber, salonda oturduğumuz bir akşam televizyon ekranına düştü: "Tunceli kırsalında hain pusu: Patlamada şehit ve yaralılar var..."
Kâbusumdaki o karanlık an gözlerimin önüne geldi. Hayır, kabullenmeyecektim! Bu sefer kendimi odalara kapatıp yas tutmayacaktım. Eğer o kâbusun bir kısmı gerçekse, Targan’ın yaşama ihtimali de gerçekti. Onlara ulaşmanın, o buz tutmuş dağlarda yollarını aydınlatmanın bir yolunu bulmak zorundaydım. Babama gidip "Rüyamda gördüm" desem beni hastaneye kapatırdı. Mantığımla, bilgimle ve zekamla hareket etmeliydim.

Devamını okumak için giriş yap

Bu bölümün ilk 9 paragrafını okudun. Geri kalanını okumak için ücretsiz hesabınla giriş yapabilir veya hemen kayıt olabilirsin.

Bölüm Yorumları

Yorum yapmak için giriş yapın.

nisanesintisi
@nisanesintisi•1 ay önce

Ablaa süperdi yine❤

minikkilayda
@minikkilayda•1 ay önce

Heyecandan yorum yazmayi unutuumm çokk güzel olmuş

beliz
@beliz•1 ay önce

Harika olmusss abliiisss 💓🌸🤍

HacerErolu_1488
@HacerErolu_1488•1 ay önce

Canım çok beğendim emeğine sağlık balım mükkemmeldi yeni bölümü iyiki yazmışsın 💖💖💖